Bij de toiletten

wc

“Ben je er nog? “Niet weglopen he?” “Mama is zo klaar!” roep ik. Met mijn broek op mijn enkels, lichtelijk gestrest sta ik in het toilet bij de V&D.  Normaal neem ik mijn kleuter mee de wc in, maar aangezien zij volhard weigerde..en ik enorm nodig moest, zitten we nu in de volgende situatie…ik achter de deur, en zij ervoor. En al zit er maar een paar centimeter tussen…toch ervaar ik deze situatie als zeer onprettig. Stel je toch eens voor dat ze de benen neemt en op expeditie gaat in de V&D. En dat ik dan na drie uur eindelijk wordt omgeroepen, of ik naar de informatiebalie wil komen om mijn kind af te halen.  En dat ik haar daar volledig in paniek aantref omdat ze mij kwijt was…

Of dat iemand anders haar zo schattig vindt en denkt…mooi..die neem ik mee! Het gaat bij mij al plassend zelfs zo ver dat ik de krantenkop al voor me zie ‘kind vermist in de V&D Leiden’. Mm…ik dacht dat ik wel redelijk spoorde, maar daar begin ik na deze plaspauze toch echt aan te twijfelen.

Ondertussen blijf ik maar tegen haar roepen “Ben je er nog?” “Niet weggaan he?” “Mama is zo klaar!” “Oke? “ “OKEEEEEEE?” roep ik met een ietwat andere toon. Een tikkie agressief zelfs. Aan de andere kant van de deur blijft het stil…”Joehoee!!!” Ik roep haar naam….een keer of zestien….shit…geen reactie! Met mijn oor tegen de deur luister ik, of ik haar stem hoor, maar helaas…het blijft echt stil. Dat is trouwens een hele kunst, met je oor tegen de deur als je op de wc zit, maar goed dat is weer een ander verhaal.

Het wordt zwart voor mijn ogen. Er ontstaat een totale paniek van mijn kant! Hartkloppingen, bloed door mijn hoofd…pffff … Al vliegt de pies nu tegen de muren of klettert mijn plas op de vloer, het interesseert mij niet, ik moet hier uit…en wel zo snel mogelijk! Goddank ben ik nog net bij kennis om mijn broek omhoog te trekken! Mijn riem bungelt wel nog ergens los om mijn broek maar dat boeit niet. Of ik door heb getrokken mag Joost weten. Ik gok van niet.

Als ik uit het hokje gestormd kom zie ik mijn dochter direct staan. Ze staat heel lief haar handjes te wassen. Aangezien ze nog te klein is om bij het zeep te komen,  wordt ze bijgestaan door een andere bezoeker van het warenhuis.  Huh handenwassessie wordt echter wreed verstoord als ik als een soort hysterische olifant kom aangestampt. Direct duik ik om mijn knieën voor haar…blij en boos tegelijk. “Waar was je nou!? “ “Ik heb je wel 100 keer geroepen!!” “Waarom geef je geen antwoord als ik je roep? ” “Ik had toch gezegd dat je moest wachten!” “Je mag niet zomaar weggaan oke” “ Mama was heel bang hoor!!” “Straks ben ik je kwijt, of neemt iemand je mee!”

De mevrouw die mijn kind helpt kijkt mij met een uiterst verbaasde blik aan. Ik denk niet dat ze een heel positief beeld van mij heeft. Eerder het beeld van een gestoord neurotisch psychiatrisch mens wat zich moeder noemt. Ook mijn dochter kijkt me beduusd aan en zegt dan “mam, ik ben er toch gewoon?” “Ik ben toch niet weggelopen, ik heb heel goed naar je geluisterd”. Ik reageer niet.

“Nou hup meekomen” zeg ik gehaast tegen haar. “We gaan naar huis!”. “Maar we gingen toch nog een nieuwe tas voor je kopen mam?” zegt ze. “Dat doen we een andere keer wel!” “Ik geloof dat ik me ineens niet zo lekker voel”…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: