In het ziekenhuis

Totaal gehaast spring ik in de auto, op weg naar mijn afspraak op de afdeling algemene interne geneeskunde in het ziekenhuis. Ik mankeer van alles en weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar natuurlijk kan dit intake gesprek niet overgeslagen worden. Eenmaal aangekomen parkeer ik de auto en loop haastig door het doolhof genaamd ziekenhuis. Ik neem plaats in de wachtkamer. “Mevrouw Achterkamp?” Een lief uitziend vrouwtje noemt mijn naam. We geven elkaar een hand en wandelen richting haar kamer. “Gaat u daar maar zitten”…zegt ze met een rustige stem. Ik gehoorzaam.

Na het bespreken van alle klachten en de voorgeschiedenis begint ze met een stel gordijnen een hokje te creëren waar ik niet blij van word. Ik ging toch immers alleen voor een gesprek. Nog even heb ik de hoop dat het zelf ontworpen hokje alvast klaargemaakt is voor de volgende patiënt. “U kunt plaatsnemen in het hokje, u mag alles uitdoen, behalve u ondergoed en dan kom ik zo bij u” zegt ze.

Ik schik! Wat zij namelijk nog niet weet…..maar ik wel..is dat ik vanmorgen…de meest vreselijke mismatch qua ondergoed OOIT heb aangetrokken. Ik had haast en heb zomaar wat uit de kast gerukt. Nou dan weet je het wel. Heel even twijfel ik of ik zal vragen of we dat een volgende keer kunnen doen, aangezien ik hier niet helemaal….of eigenlijk helemaal niet op gerekend had. Maar mijn verstand speelt nog wel eens op en ik besef, dat ik natuurlijk geen kant meer op kan nu.

De woorden die mijn oma ooit aan mij vertelde spoken door mijn hoofd…”Zorg dat je er altijd goed uitziet…ook onder je kleding…want je weet noooooit hoe een dag loopt”…mm…ik denk dat dit is wat ze bedoelde….

Ik wandel het hokje in en begin me uit te kleden. “Ehm..ik heb niet zo’n heel charmant setje aan hoor” roep ik richting de arts. “Ooo dat zal toch wel meevallen” roept ze terug. Nou…geloof me….het valt niet mee, denk ik bij mezelf. In dit setje….wat eigenlijk helemaal geen set is…wil je nog niet levenloos gevonden worden, echt niet! Maar ja, misschien is ze erger gewend en valt het in haar ogen inderdaad mee.

Wat ongemakkelijk sta ik half naakt in mijn bij elkaar raapsel. “Ik ben zover!” roep ik door het gordijntje. De arts komt het hokje binnen. Ik kan aan haar gezicht niet zien hoe ze op dit moment over mij denkt. Na een minuut of 10 is het onderzoek voorbij en kleed ik mij als de sodemieter aan. Enigszins gegeneerd kom ik uit het hokje.

Als het gesprek is afgelopen geven we elkaar een hand. Eenmaal thuis is het eerste wat ik doe, het vreselijk setje omruilen voor een charmantere versie. Het zooitje ongeregeld flikker ik in de prullenbak, zodat ik dat…in ieder geval noooooooit meer ‘per ongeluk’ aan kan doen!

Advertenties

2 gedachten over “In het ziekenhuis

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: