Het pietenpak

“Mam heb ik sinterklaasverkleedkleren? Morgen op school mogen we die!” Zegt mijn jongste dochter. “Mogen we die?” Vraag ik..”wat bedoel je?…mogen jullie verkleed naar school morgen?” “jahaaaa” antwoord ze. “Ow jezus”…reageer ik….”Morgen al? Weet je zeker dat het morgen al is?” vraag ik haar. “Dat duurt toch nog wel even?” voeg ik eraan toe.

“Mam”… zegt ze….”het is echt morgen! En we gaan op school ook het sinterklaasjournaal kijken” voegt ze er aan toe.

Shitzooi….dat wordt zoeken…realiseer ik mij. Ik dacht namelijk dat de start van het Sinterklaasfestijn nog wel even zou duren…maar het begint dus gewoon MORGEN! Ik vond al die pepernoten en chocoladeletters in de winkels, en die reclames op televisie ook wel erg vroeg dit jaar…maar alles en iedereen loopt blijkbaar keurig op schema. Nu ik nog!

Zuchtend en puffend strompel in naar zolder.  Tsja..waar zouden die spullen dit jaar weer kunnen zijn? Denk ik bij mezelf. Op zolder hebben wij 3 prachtige inbouwkasten. Alleen kasten en ik gaan over het algemeen niet goed samen. Want van kasten……kun je de deurtjes dichtgooien…dat betekent in mijn geval… toep in de kast…deurtjes dicht, niet meer over nadenken…en we kijken er volgend jaar wel weer naar.

Omdat ik echt geen flauw idee heb in welke kast ik moet beginnen, doe ik ineminemutte. Sommige mensen vinden het raar…dat ik op mijn 35e loop te ineminemutte…ik niet…want het werkt!

Ik loop naar de kast die als eerste aan de beurt is en trek de deur open. Direct zakt de moed mij in de schoenen. Waar in godsnaam moet ik beginnen? Plankje voor plankje ga ik op zoek naar de sinterklaasspullen. De kast is zo vol dat de helft van de spullen tijdens het zoeken op de grond klettert. Na een half uur moet ik helaas concluderen…dat de sinterklaasspullen…zich niet in deze kast bevinden. In plaats van dat ik alle spullen netjes terugleg…prop ik de zooi er weer in…doe snel de deur dicht…en wandel naar kast nummer 2. Ook hier hetzelfde verhaal….geen spoor van sinterklaasspullen. Als ik aan de laatste kast begin, krijg ik ineens sterk het vermoeden dat de sinterklaasspullen zich helemaal niet op zolder bevinden. Heb ik überhaupt nog wel sinterklaasspullen in huis? Of zouden die vorig jaar Sinterklaas niet overleefd hebben, vraag ik mezelf ineens af.

Ineens baal ik enorm van mijzelf. Waarom maak ik nou overal zo’n troep van? Het is echt niet te doen als je een keer iets nodig hebt. Wat ben ik jaloers op mensen die altijd alles netjes geordend hebben. Hoe doen die mensen dat? Ik neem mij voor om volgende week eens lekker te gaan ruimen, en ook netjes en geordend te worden. Net als al die andere keren toen ik weer eens wat kwijt was…..

Ik loop naar beneden..haal even diep adem…en besluit dan om het slechte nieuws aan mijn dochter te vertellen. Natuurlijk begint ze meteen keihard te huilen “Ik wil eeeeeeeeen pietenpak! Straks heb ik als enige geen pietenpaahahahahakkkkk” gilt ze door de kamer.

Ik besef dat dat inderdaad helemaaal niet leuk voor haar is en voel me schuldig. Als ik nou eens wat netter met onze spullen omga…dan hoeven dit soort dingen niet te gebeuren.  Ik besluit dat er niets anders op zit, dan naar de winkel te gaan om een pietenpak voor haar te kopen.

We kopen een pietenpak en mijn dochter is weer helemaal blij!

Dit keer ga ik na de Sinterklaas, de spullen echt netjes opbergen…neem ik mij voor. Ik ben benieuwd of het lukt….

2 gedachten over “Het pietenpak

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: