De molen

“Kijk!” zeg ik tegen mijn kinderen als we een stuk aan het fietsen zijn “daar is de molen!” en ik wijs naar de molen die druk bezig is met draaien. ” O, leuk mam, kunnen we daar eens kijken?” vraagt de oudste. “Ander keertje schat, vandaag is de molen dicht” zeg ik vol overtuiging.

“Nee joh, hij is niet dicht hoor” zegt manlief. “Elke zondag is de molen open en iedereen mag er in!” vult hij verder aan. “Kom dan gaan we kijken!” gaat hij verder. De kinderen zijn natuurlijk helemaal blij. En ik? Aan mij wordt niets gevraagd. Ik besluit om me over dit bar slechte plan heen te zetten. Tenslotte was ik degene die over die gore molen begon. Ik doe maar gewoon alsof ik het leuk vind, het is niet anders.

We parkeren onze fietsen en klimmen het trappetje van de molen op. Direct bij binnenkomst van de molen, zie ik allemaal enge machines heen en weer gaan met boomstammen enzo. Er komt een mevrouw op ons afgelopen….nou ja…vrouw….een mens. Met een veel te grote blouse (overhemd?) en een broek met een bouwvakkers decolleté!

De mevrouw is duidelijk blij dat wij als bezoekers komen rondneuzen in de molen. Dat begrijp ik. Wat een ellende als je hier de hele dag moet zijn. Ze begint meteen dolenthousiast te vertellen over hoe oud de molen is, wat ze er allemaal doen enz. enz. Het interesseert die kinderen maar weinig en mij nog minder. Het enige wat de kinderen willen is zo snel mogelijk, zo hoog mogelijk de molen inklimmen. Als de mevrouw dan eindelijk klaar is met haar verhaal, gaan we naar boven.

Ik vind het nog steeds helemaal niets met die enge machines en hoge trappen, maar….mij hoor je niet klagen….ik doe gewoon gezellig mee. We klimmen de eerste trap op. “Mm..best steil he mam?” zegt de jongste en ze loopt vrolijk verder. Steil?? Het is net of ik de Kilimanjaro aan het beklimmen ben, denk ik bij mezelf! Ik mis alleen mijn klimgordel en mijn bergschoenen nog…

Wat zij niet weten, is dat ik inmiddels in een soort overlevingsmodus beland ben. Het zweet breekt me werkelijk aan alle kanten uit en mijn knieën beginnen te knikken. Ik heb dit echt nog nooit eerder meegemaakt. Ik heb zelfs het idee dat ik ieder moment kan gaan spugen, zo rot voel ik me.  Oke, niet aan denken, gewoon gezellig meelopen er gebeurt niets..

“Gaat het mam?” wordt er naar me geroepen. “Ja hoor, het gaat goehoed!” reageer ik…voor iemand die ieder moment tegen de vlakte kan gaan, denk ik bij mezelf.

Intussen is manlief dolenthousiast van alles aan de kinderen aan het vertellen. Een beetje het verhaal van die vrouw daar beneden.Inmiddels is het lachen mij echt al ongeveer een stuk of drie keer vergaan en ben ik in een soort claustrofobische hyperventilatie toestand beland. Ineens ben ik er he-le-maal klaar mee. Ik lijk wel gek! De groeten met hun k-molen! Ik ga hier uit, en wel meteen!

Even twijfel ik hoe ik zo makkelijk mogelijk deze trap af kan gaan. Ik besluit om achterste voren, treetje voor treetje, heel langzaam en voorzichtig….naar beneden te lopen. Ik dwing mezelf om niet teveel na te denken en mijn doel te bereiken….levend uit deze ellende komen.

Godzijdank…zeg ik tegen mezelf. Ik ben beneden! Eenmaal beneden komt het vrouw/ mens weer op mij af en begint weer een heel verhaal tegen mij aan te klateren. Ik hoor werkelijk geen woord van wat ze zegt, lach naar haar, en ga als de sodemieter op weg naar de uitgang.

Ik ben eruit!! Wat een enorme opluchting!! Frisse lucht…grond…vogels…fietsen! Nu nog hopen dat de rest er zo ook aan komt.

Ik wacht…en ik wacht en ik wacht..Na ongeveer een half uur (!!) komt dan eindelijk iedereen enthousiast naar buiten. “Mam, waar was je nou, het was echt super leuk. We hebben over heeeeel de stad gekeken” zegt de oudste. “Jaa en we zagen nog die ene winkel waar we vanmiddag nog geweest zijn mam” vult de jongste verder aan. “En we zagen dit en we zagen dat en blablablablabla.”

“Maar mam…waar was je nou???”
“O, ik moest zooo nodig plassen, en jullie waren zo lekker aan het kletsen, dat ik gewoon maar naar beneden gegaan ben” lieg ik.”O jammer, zullen we nog even terug gaan?” vult manlief aan.
“Ja!!”, roepen allebei de meiden! “Nog een keer, nog een keer!”

Nou hartstikke lief hoor, maar we gaan lekker naar huis” reageer ik. Ik zet geen stap meer in die klote molen, denk ik bij mezelf…nooit meer!

Advertenties

2 gedachten over “De molen

Voeg uw reactie toe

  1. Niek, ik had iets dergelijks in molen De Valk meegemaakt. Ik was daar met collega’s en zag het ook niet zitten om naar boven te gaan op van die steile smalle trappen. Maar ik kon er niet onderuit. Ben toen ook weggeslopen en achterstevoren naar beneden gegaan, doodeng😞

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: