Oeps!

“Nou hup, even doorlopen, we gaan nog even een paar boodschappen doen en dan gaan we avondeten” zeg ik tegen de meiden als we onderweg zijn

naar de supermarkt.
“Mogen we een kadootje uitzoeken??” vraagt de jongste met een lief stemmetje.
“Nee” reageer ik…”we gaan alleen nog even groente kopen voor het avondeten.”
“Ahh mogen we echt geen kadootje kopen ??” vraagt ze weer.
“NEHEEE” reageer ik weer. “We gaan geen kadootjes kopen, klaar punt, ophouden nu!” zeg ik geïrriteerd.

Eenmaal in de supermarkt lopen we richting het pad met de groente. “Nou welke groente zullen we nemen? Wortels, bloemkool, boontjes?”
“Ik hoef geen groente” bromt de jongste weer.

“Zullen we anders pizza eten mam, dat kan toch ook?” vraagt de oudste.
O ja hoor, heb je haar ook nog eens, denk ik bij mezelf. Ik dacht al…één zeurend kind is uniek….maar helaas, ze heeft ook wat bedacht…pizza.

Ik zorg dat ik met allebei de meiden oogcontact heb en zeg dan heel duidelijk…
“We gaan GÉÉN kadootjes en GÉÉN pizza kopen, oke?” Ik wacht geen reactie af en ga verder met het uitzoeken van groente.

“Kunnen we écht geen pizza eten mam…please….dan eten we morgen groente” vraagt de oudste weer. “NEE!” zeg ik kort en bondig.

“Ben je al klaar mam, ik wil naar huis!” gaat de jongste weer verder.
“Ja schat, ik begrijp dat je naar huis wilt, maar ik moet nog even kijken wat we gaan eten. Daarna gaan we naar huis.” zeg ik nu weer wat gekalmeerd.
“Zie je al die andere mensen…die moeten ook allemaal nog avondeten kopen, net als wij” zeg ik terwijl
ik sta te twijfelen tussen de wortels en de bloemkool.

Ik snuffel nog wat rond in de supermarkt en dan komt de jongste met een fles aangelopen, ik gok iets van douchegel. “Mag ik deze mam?”

En dan knapt er iets…ineens ben ik he-le-maal klaar met AL die vragen. “GODVERDOMME!!!!!” roep ik ineens keihard door de supermarkt.
“IK WAS TOCH DUIDELIJK OF NIET SOMS!!??” bler ik er nog even achteraan. “OF SPREEK IK SOMS CHINEES?!”

Door mijn eigen uitspatting word ik zelf ook een soort van wakker geschud, en realiseer mij ineens…dat ik me midden in een supermarkt…met nog een aantal andere mensen bevind. En die mensen….die hebben mij ook gehoord. En het is daarom ook niet voor niets…dat iedereen
ineens verschikt….vol verbazing…mijn kant op kijkt!

Shiiitttt….denk ik bij mezelf….wat doe ik!!?? Oke, hoofd naar beneden…niet verder nadenken….en wegwezen hier…is mijn eerste reactie!
“Ehhmm meiden”….zeg ik…”we gaan NU naar de kassa”. Met een hoofd van schaamte gebaar ik mijn kinderen dat ze direct mee moeten komen. Uiteraard zijn ook zij ook nog in shock van mijn reactie, en lopen zonder horden of stoten achter mij aan.
Snel reken ik de bloemkool EN de wortels (keuzestress..help!) af en vlucht mij uit de supermarkt.
Eenmaal buiten schaam ik mij nog steeds diep voor mijn zojuist ontspoorde gedrag.

Maar…ik moet eerlijk zeggen..het heeft wel geholpen. De kinderen hebben niets meer gevraagd en we waren in no time uit de supermarkt…dat dan weer wel!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: