De terrormeeuw

“Jongens, komen jullie? We gaan ontbijten op het dakterras!” roep ik. “Meisjes mam!…we zijn geen jongens.” roept één van de kinderen terug. Pff krijgen we dat weer, denk ik bij mezelf. “Ja schat, meisjes..” en verder laat ik het zo.

Omdat we dit niet al te vaak doen, heb ik extra mijn best gedaan. Afgebakken broodjes, een gezellig schaaltje met beleg en een pot thee. De meiden vinden het zichtbaar gezellig.

We smeren wat broodjes en net als we klaar zijn om te gaan eten, klinkt er een luid geschreeuw boven ons hoofd. Het is een meeuw…en niet zo’n kleintje ook! Ik hoop dat de meeuw doorvliegt maar helaas…. hij blijft angstvallig rondjes circuleren ter hoogte van ons dakterras. Dan gaat het schreeuwen van de meeuw over in een soort krijsgeluid. Het lijkt erop dat hij in aanval gaat….en volgens mij zijn wij zijn prooi…

Ineens komen alle horrorverhalen van het afgelopen jaar naar boven. Verhalen van mensen uit de buurt die werden aangevallen door meeuwen tijdens het eten. Ook kan ik mij het verhaal van het hondje van de buren dat werd aangevallen door een meeuw…nog goed herinneren.

De paniek slaat toe! Tijd voor tactieken om mijn kinderen niet bang te maken…is er niet….we moeten NU naar binnen..

“Hup..naar binnen meiden…nu!” roep ik tegen ze. “Maar waarom dan mam, die meeuw doet toch niks?” zegt mijn jongste dochter. “Schiet nou maar op! Naar binnen nu!” Totaal verward gaan de meiden naar binnen.

Als een dolle raap ik alle kopjes en borden bij elkaar, pak het dienblad en maak nog net geen snoekduik naar binnen. Met een harde ruk en klotsende oksels trek ik de terrasdeur dicht. Nog even kijk ik het kreng nog ergens zie. “Fjuuuuuwww hij is weg” zeg ik. Opgelucht zet ik het dienblad op de grond.

Mijn kinderen kijken mij aan alsof ik niet goed bij mijn hoofd ben. ” Wat was er dan mam?” vraagt eerst het ene kind en vervolgens de andere.

“Die meeuw…die wilde onze broodjes gaan pikken! En onze koekjes en ons vleesbeleg! Wat een rotbeest!” zeg ik. “oo echt! Wat een rotbeest ja” zegt de oudste.

“Gaan we nog wel verder eten mam, ik heb trek” vraagt mijn dochter. Ehm..oja…eten…Ik doe de deur van het terras open…kijk om me heen of de meeuw weg is, pak vervolgens snel de tafel van buiten en zet deze midden in de slaapkamer neer. De stoeltjes zet ik erbij en ik dek opnieuw de tafel. “Komt de meeuw hier niet mam”? vraagt de jongste. “Nee hoor schat, hier komt de meeuw niet bij!” is mijn reactie.

Daar zitten we dan..te ontbijten op een snikhete zolderkamer waar het een graad of 30 is. Tsja…als het niet gaat zoals het ‘moet’…dan moet het maar zoals het gaat! Maar die meeuw, krijgt geen kruimel van ons!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: