De zilvervis

“Maak hem dood! Maak hem dood!” compleet in paniek staan mijn kids op de bank te springen wijzend naar de grond. Ik ben geen held maar ik besef dat ik op dit moment wel degene ben die het probleem….wat het dan ook mag zijn…op moet lossen.

“HALLO…rustig even!!!”  bler ik door de kamer. “WAT IS ER AAN DE HAND??”
Er schiet van alles door mijn hoofd, een spin, een muis, de poes van de buurvrouw…
“Daar!!” begint de kleinste weer te wijzen. “Daar gaat hij mam…daar! “
Ik begin nu toch echt een soort van bang te worden. “WAT ZIT ER DAN!!!??ZEG HET DAN” gil ik!!
“Een zilvervis!!!’ roepen de kinderen in koor.
“Jezus!!! een zilvervis!! jullie jagen mij de stuipen op het lijf om een zilvervis!! Zo’n klein inieminie beestje …”
“Ja maar mam hij is echt ZOOOO groot” en mijn dochter maakt een gebaar van ongeveer 1 meter.
Ik kijk om me heen maar zie geen zilvervis of iets wat er op lijkt. Ik ga plat op mijn buik liggen en kijk onder de bank. Niets te zien! Ik schuif de tafel weg, controleer de muren, haal de kussens van de bank, schud met de gordijnen…nope…geen beestje
te bekennen.
“Sorry schatten maar ik zie echt geen zilvervis. Maar hij doet verder toch niets joh, dus we laten hem lekker zitten…waar hij ook mag zijn” zeg ik. “NEEHEEEEEEEEE” roept de jongste en ze begint er een soort hysterisch bij te huilen. “JE MOET HEM WEGHALEN MAM…hij is echt zo ennnggggg en vies!”
“Ja maar ik ZIE GEEN ZILVERVIS!!” zeg ik geïrriteerd.
“Ik wil niet meer in dit huis wonen…dit huis is vies…ik wil verhuizen naar een huis zonder beestjes!” zegt ze met haar armen over elkaar. De oudste gelooft het inmiddels wel en gaat naar haar kamer.
Intussen bedenk ik een plan om mijn jongste dochter weer rustig te krijgen…
“Wacht!! ik zie hem….blijf zitten!!” gebaar ik naar mijn dochter.
Ik spurt naar de keuken, pak een papiertje, loop naar een willekeurige plek, doe NET of ik de zilvervis vang, vermorzel hem zogenaamd…en spoel het papiertje door de wc. “Zo! Opgelost” zeg ik tegen haar.
“Ooo je bent echt de beste en liefste mama die er bestaat!” zegt ze en gaat weer verder met spelen.
Goed opgelost al zeg ik het zelf…en nu maar hopen dat de zilvervis zich niet meer laat zien…
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: