De theekopjes

“Mam ga jij alsjeblieft mee in de theekopjes, papa is nu al zo vaak mee geweest ergens in…en jij nog geen 1 keer?” vraagt de oudste als we in het pretpark lopen. “O nee hoor….voor geen goud! “…reageer ik uit het diepst van mijn hart. “Vraag papa maar” zeg ik….helaas reageert papa hetzelfde. Achtbanen zijn voor hem geen enkel probleem maar die theekopjes…

We staan een tijdje te kijken naar de theekopjes en dan kom ik tot de conclusie dat ze misschien toch wel meevallen… Zo eng kan het niet zijn denk ik…”Okeeee ik ga mee!” zeg ik tegen de kinderen.

“JEEEEE JOEPIE JOEPIE…mama gaat meeeeeee”.
Mama zelf is iets minder enthousiast maar vooruit…laat ik ook eens gezellig doen. Eenmaal in de rij begin ik hem aardig te knijpen. Ik weet ZO zeker dat ik kotsmisselijk ga worden in die rot kopjes. “Willen jullie echt niet liever samen?” probeer ik nog. “Nee mam je MOET mee je hebt het beloofd” zegt de oudste. “Ja mama en beloofd is beloofd” zegt de jongste erachter aan…

Als we aan de beurt zijn duiken we een theekopje in. Ik laat me niet kennen en juich enthousiast met de kinderen mee. Het startsein klinkt en we beginnen te draaien. Er is duidelijk geen moment van wennen….het kopje draait op volle toeren…direct!…OMG!!! Mijn maag draait om! Wat een hel! Terwijl ik voor mijn gevoel 300 km per uur de wereld in word geslingerd, grijp ik met mijn handen naar mijn gezicht en ga op zoek naar een overlevingsmodus….

Om mij heen kijken is werkelijk verschrikkelijk! Dat is dus iets wat ik NIET moet doen. Ik focus op de schoenen van mijn jongste dochter….dat lijkt beter te gaan. Doodongelukkig voel ik mij terwijl ik alle kanten op word gegooid. Toen ik stond te kijken leken de ritjes kort maar nu ik erin zit lijkt het uren te duren.

De meiden hebben de grootste lol en zeker als ze in de gaten hebben dat ik zo ongeveer tegen kotsen aan zit. Ik focus op de grond en denk alleen maar ‘laat het klaar zijn laat het klaar zijn!’ Ik voel dat er vertraging in de snelheid optreedt en langzaam aan durf ik weer om me heen te kijken.

Terwijl het lachen mij vergaan is, zie ik aan de rand van de kopjes dat manlief helemaal stuk gaat van het lachen. Ik vind er niets grappigs aan. Zodra de attractie stil staat waggel ik…alsof ik net 3 flessen wijn achterover heb gegooid….het theekopje uit, op zoek naar de uitgang.

“Was het leuk schat?” zegt manlief met een gemene grijns op zijn gezicht.
“KLOTE KOPJES” reageer ik en we lopen verder…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: