Held op sokken

Opeens zie ik mijn kind huilen…op 5 meter hoogte in zo’n klimapparaat met HEEL veel touwen, waar je alleen met een hoop geklim en geklauter kunt komen. Shit! Omdat ik de bui al zie hangen…probeer ik haar gerust te stellen. “Het is niet eng…er kan niets gebeuren..jij kan dat…..je bent een grote meid…al die andere kinderen hebben het ook gedaan blablablabla” ….Hoe ik ook tegen haar praat, wat ik ook zeg…niets werkt….er is complete paniek! Helaas zit er maar één ding op….ik moet naar boven!

‘Gelukkig’ is er ook een trap. Een trap die recht omhoog gaat…dat wel…maar het scheelt een hoop geklauter. Als een wild hert duw ik een paar kinderen opzij…”Opzij…opzij…….ik moet mijn kind redden!!’ roep ik en ik klim omhoog. “Hup..wegwezen…ik moet er langs!” Terwijl ik mezelf omhoog hijs…hoor ik in mijn hoofd steeds hetzelfde stemmetje…..’niet omlaag kijken…niet omlaag kijken….DOE HET NIET!’ Ik kijk omlaag en schik! Het is echt ZO hoog….

Eenmaal boven heb ik letterlijk zeebenen. Nog even sta ik bij te komen van dit avontuur maar dan hoor ik op de achtergrond mijn dochter roepen “mamaaaaaaa JE MOET NU KOMEN!!!!”. Heel onhandig klim ik over het touw en waggel haar kant op. Ze is zichtbaar opgelucht dat ik….die normaal al staat te bibberen op een keukentrapje….haar kom ‘redden’. Ik steek mijn hand naar haar uit….”Kom maar, ik ben bij je….er kan echt helemaal niets gebeuren…echt niet”…….. slik puf zucht steun….

Ze pakt mijn hand en samen lopen we, door het web van touwen, terug naar het houten gedeelte waar ik net omhoog geklommen ben. Eenmaal op het houten gedeelte geef ik haar een knuffel. Ze is rustig….zij wel….

Wat ik nog niet eerder in de gaten had, is dat het trappetje wat ik net heb genomen…alleen voor omhoog is. Terug kun je blijkbaar alleen via een mega steile glijbaan van een meter of 20! Zo’n ijzer geval…

“Ehh schat”…zeg ik…”kunnen we alleen zo naar beneden? ” en ik wijs naar het monsterlijke apparaat genaamd glijbaan. “Ja!” zegt ze vol overtuiging. “leuk he!?” voegt ze eraan toe.

“Nou ik denk dat we ook wel met het trappetje kunnen hoor” zeg ik en ik loop naar de trap. Eenmaal bij de trap breekt het zweet mij werkelijk uit…..die trap is ZO steil…dat gaat never nooit niet lukken en zeker niet met een kind erbij! Bovendien ga ik dan volledig tegen het ‘verkeer’ in aangezien er continu mensen de trap opklimmen.

Het liefst zou ik nu zelf heel hard ‘MAMAAAA’ roepen en in de foetus houding gaan huilen totdat iemand mij komt redden, maar ik verman me…..IK ben de moeder…IK moet dit doen! We lopen richting de glijbaan en gaan zitten…zij zit voorop. “Gaan we?” zeg ik tegen haar. “JAAAAAA!!” roept ze enthousiast.

Ik knijp mijn ogen dicht…daar gaan we! Ik voel me raar, misselijk en begin echt KEIHARD te gillen, wat natuurlijk nog veel heftiger klinkt in een holle buis! Ik heb echt het idee dat mijn laatste minuten geslagen zijn. Waarom doen mensen dit!?!?!
Terwijl mijn dochter in een deuk ligt van het lachen…is het lachen mij meer dan vergaan! Mijn kont doet zeer..alles draait en ik wil zo snel mogelijk uit dit monster!

Met een plof vallen we op de grond. Fjuuwww eindelijk beneden! Het duurde misschien net een minuut…maar voor mijn gevoel heb ik een uur in die buis gelegen.

“Leuk he mam!?” zegt mijn dochter die helemaal staat te glunderen. “Ja heel leuk!” lieg ik “Zullen we nog een keer?” vraagt ze enthousiast..”pleassseeeeee??”  “Als jij niet maakt dat je wegkomt!!!……

Advertenties

2 gedachten over “Held op sokken

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: