De wereldwinkel

“Goedemiddag, kan ik u helpen?”, zegt een wat oudere dame wanneer ik wat rondsnuffel in de wereldwinkel. “Goedemiddag! Nee hoor dank u”, reageer ik. “Ik kijk gewoon even!”

“Zoekt u een kadootje?”, vraagt de oudere dame weer.

“Nee hoor, niets speciaals, ik kijk gewoon even!” herhaal ik en zonder haar aan te kijken snuffel ik weer verder.

“Kijk”, zegt de mevrouw wijzend naar een bak met sleutelhangers. “Deze zijn nieuw. Zijn ze niet enig? Ik heb er van de week nog 1 voor mijn kleindochter gekocht, de roze! Ze was er zo blij mee!” “O ja ze zijn inderdaad leuk”, reageer ik en kijk weer verder.

Ik doorzoek de bak met ringen en oorbellen en kies wat leuks voor mezelf uit. Gewoon zomaar.

“Heeft u de nieuwe sjaals eigenlijk al gezien?”, zegt de dame weer. Ik merk dat de dame mijn grens aan het bereiken is. Hoe moeilijk kan het zijn als iemand zegt dat ie even rond wil kijken?” Ik ben niet op zoek naar sjaals”, reageer ik kortaf in de hoop dat ze mijn hint begrijpt.”Ze zijn echt enig voor de winter, kijk nou”, zegt de dame en voor ik het weet loopt ze met een paar sjaals te slingeren. Uit beleefdheid lach ik naar haar en draai mij vervolgens weer om.

Eigenlijk lukt het me al niet meer om rustig in de winkel rond te kijken. Ik voel de hele tijd de ogen van dat mens in mijn rug branden. Ik probeer haar te negeren…

“Wist u dat we ook een webshop hebben?”, zegt ze. “Ja dat weet ik”, lieg ik in de hoop dat ze haar mond verder houdt. “In de winkel hebben we wel meer spullen hoor”, voegt ze eraan toe.” Maar het is wel handig voor als u een keer de deur niet uit kunt.” “Ja dat is zo”, reageer ik.

Nog even sta ik te loeren bij de kettingen. “Zoekt u een speciale ketting?”, zegt de dame. Ineens knapt er iets in me. Ik ben zo helemaal klaar met deze mevrouw! Wat denkt ze wel niet, die ouwe opdringerige heks!

“Mevrouw nu moet u eens even heel goed naar mij luisteren!”, zeg ik op een dwingende toon.”Ik heb u tien minuten geleden al gezegd dat ik niet geholpen wil worden! Ik ben niet geïnteresseerd in uw webshop, niet in uw sjaals en ook niet in uw sleutelhangers! En weet u, deze mag u ook houden!” en met een smak gooi ik de ring en de oorbellen die ik voor mijzelf had uitgekozen op de toonbank.”Ik kwam hier gewoon om even RUSTIG te kijken, maar het enige wat u doet, is tegen mij aan klateren!”

Ik stap de deur uit en loop stampvoetend en mompelend door de winkelstraat. Is zij belazerd! Nou begrijp ik waarom er nooit ene kip in die winkel aanwezig is!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: