Het zal de drukte wel zijn

Totaal verrast zijn de meiden als ze beneden komen en ze zien kadootjes onder de kerstboom liggen.
“Mam, we zouden toch geen kadootjes krijgen!”, zegt de oudste lachend.
“Leuk hè!”, zeg ik. “Verrassing!”
Meteen beginnen ze te zoeken welke kadootjes voor wie zijn.
“Nou ga maar snel een kadootje uitpakken!”, zegt manlief.
Vol verwachting beginnen de meiden de kadootjes één voor één open te maken. Er komt van alles te voorschijn. Tekenblokken, pennen, make-up, stickers, knuffels noem maar op.
De oudste reageert wel héél enthousiast als ze een trui uitpakt. “Mam, deze wilde ik zo graag. Ohh ik vind hem zo mooi! Hoe wist jij dat? Mag ik hem aan? Please!?”
Ik knik dat het oké is en ze weet niet hoe snel ze haar pyjama shirt moet verwisselen voor haar nieuwe trui. Trots gaat ze voor de spiegel staan, kijkt naar haar trui, lacht en gaat vervolgens weer op zoek naar een nieuw kadootje.
Ik kijk naar haar en zie ineens dat het nieuwe truitje wel errug strak zit. En die driekwart mouwen horen zeker weten lang te zijn.
“Laat mij eens in jouw nek kijken?”, zeg ik tegen haar.
“Hoezo dan mam?”, vraagt ze verbaasd.
“Kom eens”, zeg ik tegen haar. Ze komt naar me toe en ik ga op zoek naar het label in haar nek.
Meteen voel ik het bloed naar mijn hoofd stromen en breekt het zweet mij uit. Op het label in haar nek staat namelijk maat 122. En als ze iets al heel lang niet meer heeft, is het maat 122.
“Wat is er dan mam?, vraagt ze nieuwsgierig.
“Ehm, schat”, zeg ik voorzichtig tegen haar, “Ik geloof dat dit truitje voor je zusje was, maar mama heeft hem per ongeluk voor jou ingepakt. Vind je hem niet erg strak zitten?”, vraag ik aan haar.
“Nee ik vind hem heel mooi!”, zegt ze terwijl ze naar de spiegel loopt en zichzelf nogmaals bewondert. “Hij is toch mooi mam, kijk dan”, zegt ze vol overtuiging.
“Schat kijk nou eens naar je mouwen. Die zijn echt veels te kort. En kijk, hier in je nek zit de trui veel te strak!” Ze haalt nonchalant naar schouders op.
Manlief kijkt me aan en schudt met zijn hoofd. “Dat kan er ook maar weer één overkomen”, zegt hij lachend. Ik kan zijn opmerking niet waarderen en snauw naar hem dat hij volgend jaar de kadootjes mag regelen.
“Mag ik de trui niet houden?”, vraagt de oudste geschrokken.
“Nou schat, eigenlijk zit ie echt niet zo mooi. Hij is echt te klein voor jou.”
De oudste zet het op een huilen. “Ik vind het zo jammer van die trui, ik wil hem zo graag hebben, hij is zo moohohohohoooiii”, brult ze door de kamer.
In plaats van dat de jongste het zielig vindt, staat zij al klaar om de trui aan te pakken. Ik leg aan haar uit dat het goed komt met haar trui maar dat haar zus het een beetje moeilijk vindt om hem uit te doen. Ze laat het erbij.
“Weet je wat we doen schat?”, zeg ik tegen de oudste, “je geeft de trui aan je zusje en morgen gaan wij op zoek naar de allermooiste trui in jouw maat, oké?” Meteen heb ik spijt van deze uitspraak want als ik ergens morgen geen tijd voor heb. Maar goed ze is het er mee eens dus voor nu zijn we gered. Morgen zien we wel weer verder.
Terwijl ik mijzelf afvraag hoe ik zo stom heb kunnen zijn, gaan de meiden verder met het uitpakken van de kadootjes.
Ik ben zo blij dat ik altijd alles zo geweldig onder controle heb…

Een gedachte over “Het zal de drukte wel zijn

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: