De vliegende worst

“We kunnen eten!”, blèr ik door de woonkamer.
“JOE! We komen eraan!”, klinkt er van boven.
Ik giet de aardappels af, gooi de bloemkool op de borden en deel de Hemaworst in vier stukken. Als alles op tafel staat ga ik zitten. Ondanks dat ik het startsein heb gegeven, zie ik nog helemaal niemand. O, het is weer zover, denk ik bij mezelf. Stampvoetend loop ik richting de trap en geef wederom een brul naar boven.
“Komen jullie nou nog? Het eten wordt koud!”
“Jahaaa, we komen!”, brult manlief weer.
Ik ga weer aan tafel zitten. Na een paar minuten komen manlief en de meiden dan eindelijk naar beneden. Terwijl ik een beetje sjagerijnig aan eettafel zit, zijn zij alle drie behoorlijk uitgelaten. Gierend en brullen komen ze aan tafel zitten. Het geluid dendert in mijn hersenpan maar ik probeer het te negeren.”Zo he he! Zijn jullie daar eindelijk?”, zeg ik.
“We waren alleen maar even een spelletje aan het doen hoor!”, zegt manlief. De oudste doet er nog een schepje bovenop.
“Ja mama, het was net zo gezellig boven!” Terwijl de oudste begint met eten, zit de jongste te klieren en te klagen. De bloemkool is te hard, de worst is te heet en de aardappels zijn gewoon vies.”Nou hup, eten! Dit vond je de vorige keer ook lekker”, zeg ik.”Ik ga dit niet eten, dit is vies!”, zegt ze met haar armen over elkaar.”Doe niet zo moeilijk en neem gewoon een paar happen!”, beveel ik. Ze pakt haar vork en begint door haar eten te roeren maar een hap nemen ho maar.Inmiddels begin ik behoorlijk geïrriteerd te raken van haar negatieve houding. Het gedoe gaat nog een tijdje door en ineens ben ik er helemaal klaar mee!
Terwijl ik mijn worst aan het snijden ben, kan ik me niet meer inhouden en begin tegen de jongste te schreeuwen.
“Het is ook altijd wat met jou, waarom ga je niet gewoon eten! Je zus is toch ook lief aan het eten? Opschieten nu!”, gil ik. Precies op dat moment, op het moment van mijn ontploffing, besluit mijn worst om er tussenuit te piepen.

Met een hard geluid schaaft mijn mes over mijn bord en vliegt mijn worst over de tafel. Alle vier kijken we gespannen waar de reis van mijn worst naartoe gaat. Vlak voor het bord van mijn oudste dochter belandt hij stuiterend op de tafel. Verward staar ik naar mijn worst. “WOW!”, roept de oudste. Ik probeer me niet door de worst af te laten leiden en mijn woede vast te houden, maar het lukt niet. Het is echt té grappig.
Met z`n vieren proesten we het uit! De jongste ziet kans om van haar worst af te komen en heeft hem al in haar hand, klaar voor lancering!
Gelukkig weet ik nog net te voorkomen dat er nóg een worst over de tafel vliegt.
“Ik ga nog steeds niet eten hoor mam!”, zegt de jongste als de ergste lachbui voorbij is.
“Dan eet je toch niet!”, zeg ik nog half lachend. “Het zal mij een worst wezen!”
Ik loop naar de andere kant van de tafel, pak mijn worst en leg hem op mijn bord. “Zo, en nu allemaal weer eten!”, beveel ik.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: