Kort verhaal: Fotografisch geheugen

“Wil je geen briefje mee?”, zegt manlief als ik op het punt sta om naar de snackbar te gaan. “Nee joh dat onthoud ik wel! Zoveel is het niet!”
Ik herhaal de bestelling. “Oké, dus voor jou een ras patat mayo en een broodje kroket, voor jou een gewone patat pinda en een bami schijf, jij wil een ras patat speciaal en kipnuggets en zelf neem ik een broodje hamburger en een patat zonder. “Goed zo mam!”, roept de oudste. “Ja ik ben misschien wel oud, maar mijn geheugen werkt prima!”, zeg ik lachend.

“Tot zo!” Ik wandel richting de snackbar maar onderweg begin ik toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Wat wilde de jongste ook alweer. Kipnuggets en een patat mayo volgens mij.
Tijdens het wandelen herhaal ik de hele bestelling nog een keer of drie. Een ras patat mayo en een kroket, een ras patat pinda en een bami schijf, een patat mayo en kipnuggets en een broodje hamburger en een patat zonder.

Eenmaal bij de snackbar aangekomen staat er een enorme rij. O nee hè, denk ik bij mezelf. Ook dat nog.
“Wie is er dan aan de beurt?”, roept een man van achter de toonbank.
Ik vraag aan een paar mensen of zij al geholpen worden. Iedereen heeft besteld. “Dan ben ik aan de beurt!”, zeg ik. “Ehm even denken…ik wil graag een gewone patat speciaal, een ras patat mayo, een hamburger, een broodje frikandel, kipfingers, een ras patat flip geloof ik en ehm….” Shit! Een complete black-out! Zelfs mijn eigen bestelling ben ik kwijt! Terwijl de man mij ongeduldig met een pen in zijn hand aanstaart, probeer ik terug te halen wat iedereen wilde. En natuurlijk heb ik precies nu geen telefoon bij me, anders kon ik even naar huis bellen.

“Ehm…tsja”, zeg ik en ik voel mezelf rood worden. “Ehm doe nog maar een kroket en een frikandel en een Mexicano.” Ik verzin maar wat. “Ja dat was het”, zeg ik. “Oké, dan wordt het € 31,25”, zegt de man.
Verward steek ik mijn pas in het penapparaat. Godzijdank weet ik mijn pincode nog. Na een minuut of tien staat alles keurig netjes in een tasje klaar en wandel ik naar huis.

“Wie had er een hamburger?”, roept manlief vrolijk als we allemaal aan tafel zitten. Het blijft stil…ijzig stil. “En wie had er een broodje frikandel?”, roept hij vervolgens. Wederom blijft het stil. Ik voel de bui al aankomen maar hou nog even mijn mond. Misschien komt het nog goed.
Als alles opengemaakt is komen we tot de conclusie dat er welgeteld één ding klopt. De patat zonder!”
Volgens mij hebben we de verkeerde bestelling gekregen. Er klopt echt helemaal niks van!”, zegt manlief verbaasd. “Zal ik anders even teruggaan?”, zegt hij.
“Ik wilde kipnuggets! Geen staafjes!” brult de jongste door de kamer. “Gadver ik lust helemaal geen Mexicano!”, zegt de oudste weer op haar beurt. “Die zijn echt super mega pittig!”

Met het schaamrood op mijn kaken biecht ik op dat we wel degelijk de juiste bestelling hebben gekregen.
“Ik denk eh…dat het mijn eh…fout is. Ik wist het niet meer!”
“Dat meen je niet!”, zegt manlief. “En ik zei nog, maak een briefje!”, zegt hij hoofdschuddend.
“Ja eh, sorry”, zeg ik voorzichtig terwijl ik naar de tafel staar. ‘Nou gelukkig hebben we eten!, Toch?”, zeg ik enthousiast. “Tja, arme kindjes hebben niks hé!”, maak ik er van.

Er vindt een herverdeling van het eten plaats en met wat horden en stoten lijkt iedereen redelijk tevreden te zijn met zijn eten.

“Neem je volgende keer wel een briefje mee mam?”, vraagt de jongste.
“Nou, misschien is het een beter idee als papa volgende keer de patat haalt!”, zeg ik lachend.

Advertenties

Een gedachte over “Kort verhaal: Fotografisch geheugen

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: