Kort verhaal: Je krijgt het niet…..WEL!

Je krijgt het niet…WEL!

“Mam? Mag ik deze?”, vraagt mijn dochter als we in de Hema lopen om een kadootje te kopen. “O, wat heb je nu weer?”, vraag ik aan haar.
“Kijk hoe leuk mam. Deze heb ik nog niet!” en ze laat mij het schriftje met een bijbehorende pen zien.

“Hartstikke leuk, maar niet vandaag! We zijn hier alleen om een kadootje voor het partijtje van vanmiddag te kopen, weet je nog? Volgende keer mag je weer iets uitzoeken. Het blijft geen feest”, zeg ik.

“O, mam, toeeeeee!”, zegt ze terwijl ze me met een zielig snuitje aankijkt.”Terugleggen!”, zeg ik en ik wijs naar de plek waar ze het vandaan heeft.

Mopperend en zeurend legt ze het setje terug. Eigenlijk is het een super leuk kado voor het partijtje. Maar dat kan ik echt niet maken tegenover mijn dochter. Dat zou wel heel hatelijk zijn.

Ik speur in de rekken op zoek naar een geschikt kado. Ik raak alles aan (waarom weet ik ook niet) maar kan het niet echt lekker vinden. Het ene is te duur, het ander te klein, dan vind ik de kleur weer niet leuk.

Ondertussen zeurt mijn dochter vrolijk verder over dat o zo geweldige schrift.
“Wat nou als ik het van mijn eigen geld betaal mam? Ik heb nog 45 euro. Zo duur is die toch niet? Als ik hem zelf betaal kan het toch wel? Het is toch mijn geld? Jij zegt altijd dat ik zelf mag weten wat ik van mijn geld koop!”

Ik zucht. “Maar schat, je hebt al ZO veel van dit soort dingen. Dat is toch zonde van je geld?”, zeg ik weer op mijn beurt. “Het gaat er niet om of je het zelf betaalt, het gaat erom dat je al zoveel schriften hebt. Wat moet je met al die zooi?”
“Het is geen zooi!”, zegt ze boos. Er volgt een korte stilte maar dan probeert ze het weer. “Maar mam ik wil het zo graag! Het is toch niet zo duur. Hoeveel is € 3,50 plus € 2?”
“Teveel!”,zeg ik terwijl ik haar niet aankijk en verder snuffel.

Stiekem begin ik te twijfelen. Het is niet duur, ze betaalt het zelf, het ziet er leuk uit en als ik ja zeg ben ik eindelijk van dat gemekker af. Verward loop ik door de winkel. Ik MOET mijn poot stijf houden. Nee is nee!

Ineens begint mijn dochter keihard te huilen. “Ik vind hem zo mohohohoooii! Ik betaal hem echt terug mam! Echt!”, blèrt ze door de winkel. “Ik mag nooit wat van jou! Wat moet ik dan met mijn eigen geld doen als ik er toch niets van mag kohohohohohopen!”

“Nou ga hem maar pakken dan!” Ik schrik van mezelf! Wat zeg ik nu weer? Ik voel me zwak, boos en dom tegelijk. Dat anderen mij niet volgen prima maar mezelf niet volgen blijft een ingewikkeld verhaal.
“Joepie!”, roept ze en ze vliegt naar het rek met de schriften.
“En pak er dan ook maar 1 voor je vriendin!”, roep ik door de winkel.

Blij maar met nog enigszins rood doorlopen ogen van het huilen komt ze teruglopen. “Dank je wel mam! Je bent echt de aller aller liefste moeder van de HEEEEELE wereld!” Ik word er niet warm van en ben nog steeds geïrriteerd.
“Nou hup naar de kassa, dan kunnen we gaan!”, zeg ik. We rekenen af en lopen terug naar de auto.

Hoe zou het toch komen dat mijn kinderen altijd zo lang over iets door blijven zeuren?…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: