Kort verhaal:Wat ruik ik?

“Duurt het nog lang mam, voordat de tandarts ons roept?”, vraagt de jongste terwijl we zitten te wachten in de wachtkamer.
“Geen idee schat, we zijn een beetje vroeg”, reageer ik. “Hij zal zo wel komen!”
“Ooooh ik vind het al zo spannend!”, zegt ze met een zielig stemmetje.
“Mag ik een spelletje doen op je telefoon mam?”, vraagt ze. Ik graai mijn mobiel uit mijn tas en geef hem aan haar.

Dan gaat de voordeur van de praktijk open en komt er een mevrouw de wachtkamer binnen. “Goedemorgen”, zegt ze vriendelijk. Ik groet terug en bekijk haar. Ze ziet er keurig uit. Opgestoken haar…mooie lange jas…hakken…rode nagellak.

Plotseling word ik overvallen door een vieze geur. Een soort zweetachtige lucht vermengd met een zware parfumlucht. De geur is behoorlijk sterk en begint mij in no-time enorm te irriteren. Ik zal het toch niet zelf zijn? Voor de zekerheid ruik ik zo onopgemerkt mogelijk onder mijn oksels maar ik ben het echt niet. Het moet die mevrouw zijn.

Inmiddels lijkt mijn dochter ook kennis te hebben genomen van de geur. Als een soort hondje snuffelt ze om zich heen en kijkt bedenkelijk. Nou daar gaan we…denk ik bij mezelf.

“Gatver! Wat ruik ik?”, zegt ze ineens nét even te hard door de wachtkamer.
“Wat? Ik ruik niks!”, zeg ik rustig in de hoop dat ze erover op houdt.
“Ja maar mam, ruik je dat dan niet?” Op de één of andere manier vindt ze het nodig om erbij te gaan staan. Gadveerrrrr!! Echt viesssss!” Ik pak haar arm en zeg dat ze moet gaan zitten. Boos zakt ze achterover in de stoel en trekt demonstratief haar trui over haar neus. “We zijn zo aan de beurt!”, zeg ik.
Met het schaamrood op mijn kaken pak ik een tijdschrift en begin er zenuwachtig in te bladeren. Dat het de Tina is maakt me heel even niet uit.

Vanuit mijn ooghoek zie ik de mevrouw een paar keer onze kant opkijken. Ze heeft vast in de gaten dat ‘we’ het over haar hebben. Ik lach naar haar en ‘verdiep’ me snel weer in mijn tijdschrift.

“Mam dit is niet normaal, mag ik anders buiten wachten? Dalijk moet ik echt kotsen!”, zegt mijn dochter na een paar minuten stilte. Ik geef haar een por en gebaar dat het nu echt tijd wordt om erover op te houden. “Ophouden NU!” ik schaam me rot”, fluiter ik. Ze moppert wat en gaat weer verder met haar spelletje.

Dan gaat eindelijk de deur van de tandarts open en worden onze namen geroepen.
“Jeeeee! Joeppie! Eindelijk!”, gilt mijn dochter enthousiast.
“Nou nou!”, zegt de tandarts. “Zo maak ik ze maar zelden mee. Normaal zijn mensen niet zo blij om mij te zien!”, zegt hij lachend. Om te voorkomen dat ze haar beklag doet over de stank in de wachtkamer, begin ik
een onzin verhaal tegen de tandarts.

Mijn dochter is inmiddels op de tandartsstoel geklommen. De tandarts bekijkt haar gebit en vertelt dat alles er keurig uitziet. “Je mag een kadootje uit de la pakken!”, zegt hij. Vrolijk klimt ze van de stoel af.
“Nou wat is ze makkelijk zeg!”, zegt de tandarts enthousiast tegen mij, terwijl mijn dochter in de la staat te graaien.“Ja fijn hé!”, zeg ik lachend terwijl ik op de stoel klim. Hij moest eens weten…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: