Bitterballetje?

“Wilt u misschien een hapje?”, vraagt een mevrouw. Ze houdt een enorme schaal met bittergarnituur voor ons.

Mijn vriendin en ik onderbreken het gesprek en zonder de vrouw aan te kijken, richt ik mijn ogen op de schaal.

“O wat héérlijk!”, zeg ik enthousiast tegen haar. “Ehhmmm…” Natuurlijk zou ik alle hapjes wel willen opeten, maar ja..kiezen moet. Met mijn linkerhand pak ik mijn wijnglas over en graai met mijn rechterhand een bitterbal van het blad. Ik dip de bal rijkelijk in de mosterd en bedank haar.

“Wil jij niets?”, vraag ik aan mijn vriendin. De vrouw steekt de schaal met hapjes naar voren in de richting van mijn vriendin. Ze schudt nee en gaat verder met haar verhaal. Aandachtig luister ik naar haar en doe ondertussen de bitterbal in mijn mond. Ik bijt de bal door en opeens is het net of iemand een mes in mijn tong steekt.

Direct springen de tranen in mijn ogen en breekt het zweet mij uit. Die bal is niet een klein beetje heet…lieve hemel!
Omdat haar verhaal nogal serieus is probeer ik niets te laten merken van mijn bitterbalontploffing. Niet dat ik ook nog maar iets van haar verhaal volg, maar het laatste wat ik wil is ongeïnteresseerd overkomen.

Voorzichtig doe ik mijn mond open in de hoop dat de ‘brand’ uit mijn mond verdwijnt. Ik begin overdreven te ademen en bid dat de bal binnensmonds afkoelt. Het liefst zou ik mijn mond open willen doen en de bal op de grond laten kletteren, maar ik realiseer mij dat ik mezelf daar niet erg populair mee maak.

Mijn vriendin heeft totaal niets in de gaten en kakelt vrolijk verder.

Om te voorkomen dat ik straks echt die bal uitspuug kan ik niets anders bedenken dan de boel te blussen met Rose. In paniek klok ik de inhoud van mijn glas naar binnen. Alhoewel mijn tong dik en warm voelt, volgt er een opluchting. Het ergste leed is geleden en ik slaak een diepe zucht.
“Gaat het?”, vraagt mijn vriendin die inmiddels uit haar cocon is gekomen. Ik knik en lieg dat het goed gaat. Mijn hoofd staat nog in de paniekstand, mijn tong voelt rauw en warm en het zweet staat op mijn bovenlip.

“Maar wat zou jij dan doen als je mij was?”, vraagt ze ineens. Ik verschiet van kleur en heb géén idee waar ze op doelt. Gelukkig tikt er net op dat moment iemand op mijn arm. “Nog een hapje mevrouw?” “O nee hoor, dank u!”, reageer ik vriendelijk. Als jij niet gauw weggaat met je ballen, denk ik bij mezelf…

Mijn vriendin slaat deze ronde niet over en graait een bitterbal van de schaal. “Wil je echt niet?”, vraagt ze aan mij terwijl ze naar de schaal wijst. “Nee ik hoef echt niet.”, zeg ik. Ik ben wel even klaar met de bitterballen voor de komende 10 jaar…
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: