Onderbroekenlol

“Deze past u zeker!”, zegt de starre verkoopster in de lingeriewinkel. Ik pak de slip van haar aan en kijk er nog eens goed naar. Ik steek mijn armen naar voren en draai de slip om. “Mevrouw deze is toch veel te groot voor mij…ik heb minstens 2 maten kleiner!?” Om de verkoopster van mijn gelijk te overtuigen trek ik mijn jas uit. “Kijk…! Weet u zeker dat ik niet een kleinere moet proberen?”
De verkoopster pakt de slip weer, observeert mij en zegt dan met een irritante grijns en zeer stellig…”Nee…nee hoor… u moet absoluut deze maat hebben!”
“Maar hij ziet er zo groot uit!”, zeg ik.
“Dat ben ik niet met u eens”, zegt ze en ze verblikt of verbloosd niet.
Ik merk dat door haar houding, mijn eigen houding ook verandert. Wat een apart mens!
Een tikkie geïrriteerd trek ik het ding uit haar handen. “Oke, dan pas ik deze! Als u het zegt! Maar deze neem ik ook mee” en ik graai een S uit het rek.
Terwijl ik naar de pashokjes wandel, bedenk ik mij dat het me eigenlijk helemaal niet uitmaakt welke maat ik moet hebben. Waar het mij om gaat is de hele houding van de verkoopster. Haar stelligheid en haar denegerende toontje. Dát is wat mij irriteert.
Eenmaal in het hokje trek ik uit wat uit moet en pas de slip. Uiteraard begin ik met de kleinste. Ik steek mijn ene been erin…wankel wat op 1 been en steek vervolgens mijn andere been erin. Ik trek het ding omhoog en merk bij mijn bovenbenen direct….dit gaat um niet worden! Als de slip zit waar die hoort te zitten, voor zover dat mogelijk is, kan ik niet anders dan de verkoopster gelijk geven. Dat ding zit veel te strak! Het is werkelijk geen gezicht.
Als een soort biefstuk in een te klein boterhamzakje draai ik rondjes voor de spiegel. Ik heb werkelijk geen idee waarom ik überhaupt behoefte heb om mezelf op dit moment in de spiegel te bekijken. Misschien in de hoop dat er na 15 rondjes iets is verandert aan de pasvorm?
“Lukt het?”, hoor ik de mevrouw ineens roepen.”
“Ja hoor!”, lieg ik.
Ik frommel mezelf uit de slip, geef het ding een rotschop de hoek in en trek de grotere versie aan. Natuurlijk hoop ik dat deze maat veel te groot voor mij is. Het feit dat ik deze graag wilde hebben telt allang niet meer. Ik wil dat mens recht in haar ogen aankijken en zeggen…”ziet u nou wel…veeeeeeel te groot!
Ik heb het er zelfs voor over om hiervoor halfnaakt het pashok uit te komen!
Met een denkbeeldig tromgeroffel hijs is mezelf in de slip. Eigenlijk voel ik meteen dat dit helemaal de goede kant op gaat. Ik kijk in de spiegel en hij zit…..als gegoten! SHIT!
Meteen ga ik met mezelf in beraad. Ik gun dat mens haar gelijk gewoon niet!
“Gelukt mevrouw?”, vraag ze als ik het pashokje uitkom.
“Um deze (de kleinere) daar twijfelde ik over…hij paste goed alleen zat niet heel lekker, maar deze (de absolute adviesslip) was echt veel te groot mevrouw!”
Nog voordat mevrouw de kans krijgt om mij nog een andere maat aan te bieden, duw ik de slips in haar handen , groet haar en loop de winkel uit. Ik ben er klaar mee.

3 gedachten over “Onderbroekenlol

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: