De eerste keer….nagels konijn knippen

‘Moeten we niet gewoon naar de dierenarts gaan?’, vraagt mijn dochter gespannen als ze mij met het konijn op mijn arm en een schaar (een speciale) door de kamer ziet lopen. ‘Welnee, dat moet ik toch gewoon zelf kunnen, die nagels knippen! Dat lijkt me niet zo moeilijk. En bovendien zijn die nagels zo lang, dat het zo gebeurd is.’ ‘Ik weet het niet hoor mam! Straks gaat het mis’, zegt ze. ‘Het gaat niet mis, let nou maar op, ik kan dat!’

Inmiddels komt m’n andere dochter de kamer binnen lopen. ‘Ga je zelf die nagels knippen! Nee toch!?’ ‘O god’, zeg ik. ‘Ga jij nou ook al beginnen!?’ ‘Ja maar mam, ik heb wel eens een filmpje gezien en het is echt moeilijk hoor!’ ‘Maar niet als je zo’n speciaal schaartje hebt’, reageer ik terwijl ik met het schaartje zwieper. ‘Nou ophouden met dat getut, kom maar mee dan zullen jullie het zien!’

We lopen met z’n drieën naar de slaapkamer, ik klem het konijn tussen mijn armen, wacht tot hij uitgesparteld is en begin dan met knippen. ‘Kijk, dit gaat goed toch!?’, zeg ik trots nadat ik twee nagels geknipt heb. De meiden kijken elkaar gerust aan. Ik pak de derde nagel en knip deze eraf, maar ineens zie ik een golf van bloed uit z’n nagel komen. ‘Shit shit shit! Help!’Het bloed stroomt echt letterlijk uit z’n pootje. Mijn hart begint als een gek te bonzen en het zweet breekt me letterlijk uit.

‘MAMA!! IK BEN BANG!’ ‘Ga een doek halen! Snel!’ Mijn oudste dochter springt van het bed en rent naar de keuken. Inmiddels zit mijn broek onder het bloed. Als ze met de doek terug komt rennen hou ik hem tegen zijn pootje en probeer weer rustig te worden. In de verte hoor ik de jongste keihard huilen en roepen dat we de ambulance moeten bellen. Ik negeer haar. Eerst het konijn. Komt goed schatje, komt goed’, zeg ik tegen het konijn terwijl ik hem over zijn bol aai. Het beestje is rustig en kijk me aan alsof ie wil zeggen ‘wat doen jullie moeilijk?’      

Ik weet mij even geen houding te geven richting de meiden, die allebei woest op mij zijn. Blijkbaar kennen zij mij beter dan dat ik mijzelf ken. ‘Gaat het met het konijn mam? Gaat ie nu dood? Hij gaat toch niet dood? Nee toch mam?’ Ik haal de doek weg en ondanks dat de doek helemaal onder het bloed zit, kijk ik mijn dochter aan..’nee ik denk het niet schat!’ Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet met zekerheid kan zeggen dat hij dit overleefd. Wat een bloed! 

Als het ergste bloed weg is, zet ik het konijn terug in zijn hok en begin met trillende handjes te Googlen. Gelukkig kom ik al snel berichten tegen van mensen die dit ook eens hebben meegemaakt en waarvan het konijn het heeft overleefd. Ik zie voor nu geen noodzaak om de dierenarts te bellen. Al denk ik dat ik de volgende ronde nagels knippen, maar wel even bij de dierenarts laat doen…

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s