Dry January failed

Gepiep. Keihard gepiep! In de eerste instantie lijkt het alsof het geluid bij mijn droom hoort, maar na verloop van tijd, realiseer ik mij dat het echte leven weer begint. De wekker! Ik draai mij om, strek mijn arm uit en mep net zo lang tot ik mijn wekker raak en dit vreselijke geluid ophoudt. Tevergeefs.

‘Mam, je wekker gaat al een half uur, hoor je hem niet ofzo? Hoezo zet je dat ding niet uit?’ ‘Ja, ja’, reageer ik en kruip enigszins overeind, pak de wekker en zet hem uit. Meteen kruip ik weer onder mijn deken en grijp naar mijn bonzende hoofd. Met mijn ogen dicht probeer ik terug te halen waarom ik mij zo voel, zoveel heb ik toch niet gedronken gisterenavond? Oké, ik had het wel naar mijn zin, in mijn eentje, maar bijzonder was het niet.

De wijn die ik gisteren gedronken heb, was vast heel slecht en verkeerd gevallen. Ik raap mezelf bij elkaar en strompel uit bed. Met één oog dichtgeknepen, kijk ik op de klok. 8.30 uur. Lang leve het thuiswerken! En in dit geval ook, lang leve het thuisonderwijs.

‘Zo hè hè!’, zegt mijn dochter bijdehand als ik de woonkamer in kom lopen. ‘Laat gaan slapen mam?’, vraagt ze. ‘Nou dat viel eigenlijk wel mee’, lieg ik of eigenlijk heb ik geen flauw idee meer hoe laat het was. ‘Teveel wijntjes?’, vraagt zij weer. ‘Nee ook niet!’, zeg ik. En op dit moment ben ik er nog steeds heilig van overtuigd dat ik niet teveel gedronken heb gisteravond. Ik denk dat ik ziek ga worden ofzo.’

‘Ik moet zo inloggen mam’, zegt ze. ‘Oja’, reageer ik. Ik pak de I-pad en geef hem aan haar. ‘Succes’, zeg ik en wandel met mijn wattenhoofd richting de keuken.

Oke, Cola, Cola…ik moet Cola. NU! Ik trek de koelkast open en zet een fles cola aan mijn mond. Tijd om een glas te pakken is er niet. Dit is een absolute nood situatie. Het gevoel wat ik heb als de Cola mijn mond instroomt is onbeschrijfelijk. Dit is zó heerlijk. Als de fles die nog voor de helft gevuld was, zo goed als leeg is, trek ik de kast open en pak een strip paracetamol. Normaal zou ik deze nooit innemen vlak na zo’n sloot cola, maar voor nu kan het me even helemaal niets schelen. Dit is een kwestie tussen leven en dood. Het is nog een heel gevecht om de paracetamolletjes uit het folie te drukken. Eenmaal gelukt neem ik ze kokhalzend met een glas water in.

Dan zie ik twee lege flessen wijn op het aanrecht staan en vallen alle puzzelstukjes op z’n plek. Ik was er heilig van overtuigd dat ik één fles en één glaasje uit de nieuwe fles wijn op had. Ook teveel voor een zondagavond maar dit even terzijde. Naast de flessen wijn staan twee flesjes bier. Lege flesjes bier… Ik probeer terug te halen of er écht geen visite was gisteren. Mijn conclusie, nee, ik was écht de enige volwassene in huis. Ik haat mezelf op dit moment oprecht en vraag me af hoe ik zo stom heb kunnen zijn.

Mijn gedachte wordt abrupt onderbroken door de wekker van mijn telefoon. Een reminder dat ik om 9.30 uur een Teams vergadering van werk heb. ‘SHIT, shit shit!’ Ik gooi al mijn sores opzij, hijs mezelf in de kleding van gisteren, doe wat make-up op en start mijn computer op. Net op tijd!

Eén van mijn collega’s vraagt zich af waarom ik er zo moe uitzie. Ik lieg dat ik niet zo goed heb geslapen en stel voor om de vergadering te starten. Dit gaat een lange dag worden…

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s