Wilt u anders even voor?

Ik kijk op mijn klok en geef een beetje gas bij. Over een half uur moet ik spik en span in het volgende overleg zitten en ik moét echt nog even boodschappen doen. Waarom weet ik niet, maar het moet. Bij het eerste het beste parkeervak geef ik mijn stuur een zwengel, spring uit de auto, pak een kar, frummel mijn hoofd in het mondkapje en loop de supermarkt in. Zonder lijstje en zonder te zoeken laad ik alles wat ik nodig heb in mijn kar en haast mij naar de kassa.

Als ik daar even sta te wachten, hoor ik ineens een oud hekserig stemmetje zeggen…’mevrouw, ik was eerst! U dringt voor.’ Ik heb wel haast maar één ding weet ik zeker, die vrouw stond er 200% niet toen ik in de rij ging staan. Boos kijk ik haar aan. ‘Ik dring helemaal niet voor, u kwam later aanlopen.’ ‘Jawel! U dringt wél voor!’, zegt ze vol overtuiging. ‘Nou weet u wat?’, zeg ik terwijl ik mijn kar een zwieper de andere kant op geef, ‘gaat u dan maar! Als u hier gelukkig van wordt.’ Woest kijk ik haar aan. Ik vind het helemaal niet erg om mensen voor te laten, maar maak me niet voor leugenaar uit, want dan ben ik er heel snel klaar mee. De mevrouw strompelt voorbij en gaat voor mij staan.

Boos kwak ik al mijn spullen op de band en mopper nog wat na. Intussen werp ik nog een blik op mijn horloge, maar ik zit nog ruim binnen de tijd gelukkig. Dan ineens hoor ik een meneer achter mij zeggen ‘mevrouw, ik heb maar één dingetje, mag ik misschien even voor?’ Ik draai me om en nog voordat ik er erg in heb flap ik eruit ‘nou gaat u dan ook maar voor! Als we dan toch bezig zijn!’ Verschrikt kijkt hij mij aan. Hij begrijpt waarschijnlijk niets van mijn reactie. Ik heb geen zin om het uit te leggen, geef mijn kar wederom een zwieper, en laat hem voorgaan. Hij heeft tenminste nog het fatsoen om  het netjes te vragen.

De oudere dame is inmiddels aan het afrekenen en ik hoor haar tegen de kassière zeggen, ‘ja ik krijg zo visite, daarom heb ik haast!’ Terwijl ik haar dat hoor zeggen, gaat alles in mijn hoofd op zwart. Ik trek het niet, trek mijn mondkapje omlaag en roep ‘Visite? Visite? Ik zou willen dat ik visite kreeg, maar ik ben me hier de takke aan het haasten, omdat ik over een kwartier in het volgende overleg moet zitten!’ Ze kijkt me niet aan, pakt haar spullen en waggelt weg. De kassière lacht wat ongemakkelijk naar mij maar houdt wijs haar mond. Ik reken mijn spullen af, haast me naar buiten en rij net even iets te hard het terrein af. Nog vijf minuten…

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s