korte blogs

 

 

Blogs op deze pagina

Vakantie!
De kraai
Amandelmeel
Het kloffie
Luizen
Op de snelweg
Het overhemd
Appen in de auto
In de nacht
Allergie
PMS
het zakje chips
de weegschaal
het geluid
de vuilniszak

Vakantie!

“Hee hoi, moet jij nog niet op vakantie?” vraag ik aan mijn collega die de kamer binnenstapt.

“Ja” zegt hij…” Ik ga nog! Naar Canada…een prachtige reis van 3,5 week mét de kinderen! We gaan rondreizen met een huurauto en allemaal mooie plekken bekijken. Oja en we gaan ook nog naar familie, die hebben daar een prachtig vrijstaand huis! We eindigen in de laatste week in een super de luxe hotel en laten ons daar heerlijk verzorgen. Eind augustus ben ik weer terug!” vertelt hij enthousiast.

“En…” zegt hij…..”ga jij eigenlijk nog met vakantie?”

“Ehhh…ja”….zeg ik…..”wij gaan een weekje naar Limburg”…..
“AH!”zegt hij “nou veel plezier dan he!” hij vraagt verder niets en loopt weg.

Tsja verschil moet er zijn toch!?

De kraai

Ineens sta ik oog in oog met een kraai. Hij op de stoep….ik op mijn fiets. Even hebben we oogcontact..ik weet niet wat er met me gebeurt, maar ineens steek ik mijn tong naar hem uit en fiets snel weer verder.

Ik ‘schrik’ van mijn eigen actie. Je tong uitsteken als volwassene is raar….maar je tong uitsteken als volwassene naar een vogel….wie doet nou zoiets?

Onderweg kom ik nog meerdere kraaien tegen, maar ik durf ze niet aan te kijken…pure angst voor herhaling van mijn hysterische tongincident.

Laten we het er maar op houden dat ook ik toe ben aan vakantie!

Amandelmeel

Compleet beduusd loop ik uit de winkel naar buiten met een pak amandelmeel. 10,- voor zo,n klein rotpakje amandelmeel…het is toch niet te geloven!?
“Wat is er schat?” vraagt manlief die buiten op mij staat te wachten. “Zie je dit pakje??” en ik wijs naar de amandelmeel. “Dit kleine rot pakje kost 10,-!!!! Zeker weer één of ander biologisch organisch macrobiotisch puur natuur power food achtig goedje!?”

“Maar waarom koop je het dan?” vraagt hij. “Omdat ik er pas bij de kassa achter kwam dat dit spul een godsvermogen kost…anders had ik het wel laten liggen!” reageer ik geïrriteerd.”Ik ben ook gek ook. Ik ga het terugbrengen!” zeg ik er meteen achteraan en stampend ga ik de winkel weer in op weg naar de kassa. Dan hoor ik manlief roepen “Neem het nou gewoon, doe niet zo moeilijk! Dan kijken we wel of we het de volgende keer ergens anders goedkoper kunnen krijgen!”

Boos loop ik de winkel weer uit…..met m’n pak meel.”Nou dan neem ik het wel mee, maar hier kom ik niet nog een keer!” mopper ik..

“Groot gelijk schat” zegt hij heel relaxed en we fietsen weg.

Tsja….heel leuk dat gezonde eten…maar het blijft een duur geintje!

Het kloffie

“Wat zie jij er uit!” zegt manlief als hij thuis komt uit zijn werk. “Ben je ziek, het gaat toch wel goed met je?” vraagt hij bezorgd. Ik kijk hem aan en schiet in de lach…”Met mij is niets aan de hand, ik voel me prima! Wat is er dan? Ben ik wit ofzo? ” vraag ik.
“Nou dat ook een beetje, maar ik bedoel meer die kleren” zegt hij wijzend naar mijn outfit.
“Wat dan? Ik had gewoon geen zin om mijn nette kleren aan te houden. Wat maakt het uit, ik ben toch thuis. Het kan mij niet schelen hoor hoe ik eruit zie, heerlijk toch!”
“Mm..ja je hebt eigenlijk wel gelijk. Ik ga ook mijn kloffie aandoen” zegt hij en hij loopt naar boven. Nog geen 10 minuten later zitten we samen op de bank….in onze kloffie.

“Gezellig he schat?”…

Luizen

“Krabbelde jij op je hoofd?” vraag ik panisch aan mijn dochter. “Ehhhmmm ja” is haar reactie.”Heb je jeuk dan?” vraag ik aan haar. “Ja, anders krabbel ik toch niet!” is haar reactie. “Maar heb je vaker jeuk de laatste tijd? ” vraag ik haar dwingend.”Ja…nu je het zegt, gisteren had ik jeuk en eergisteren ook al” zegt ze.

Meteen gaan alle alarmbellen af! Natuurlijk hoop je van niet, maar eigenlijk weet je het bijna zeker….LUIZEN!

“Oke zitten jij!!” zeg ik, en ga meteen naarstig op zoek naar de luizenkam en het potje chemische luizenkiller. Nog helemaal verdwaasd door mijn reactie, klimt mijn kind op de kruk en wacht tot ik arriveer met mijn EHBL set (eerste hulp bij luizen).
” Mammmm ik heb toch geen luizen…”?  vraagt ze angstig en een tikkie hysterisch.
Ik realiseer mij dat ik het beste resultaat behaal, door kalm te blijven en aan haar uit te leggen, dat het waarschijnlijk geen luizen zijn. “Nou ik denk niet dat je luizen hebt hoor schat, maar ik ga wel even je haartjes kammen en dan zien we het vanzelf” reageer ik koel met de kriebels aan mijn hoofd.
Ik begin met het kammen van haar haren. Al meteen bij de eerste kamstreek zie ik het…ja hoor….een gore stink luis….en nog één…en nog één…en nog tien…jak!
Gebiologeerd kijk ik naar het hoofd van mijn kind…er lijkt geen eind aan het luizenfeestje te komen.
Ondertussen word ik he-le-maal kriegel van die beestjes.
Na dik een uur ben ik dan eindelijk klaar met kammen.”En mam…had ik beestjes?” vraagt ze geïnteresseerd.”O, ééntje maar schat” is mijn reactie…

 

Plasstress in de supermarkt 

“Maaaammm ik moet plassen” zegt mijn jongste dochter als we net in de supermarkt lopen. Meteen bekruipt mij het gevoel van
stress. Er is hier namelijk helemaal geen wc. “Tjonge, ik vroeg thuis nog aan je of je moest, en je hoefde niet!” zeg ik geïrriteerd.
“Ja maar nu moet ik wel, heeeeeel nodigggggggg” zegt ze met een zielig snuitje…
“Ja ehhh….shit..” ik kijk om me heen en het enige wat ik kan bedenken, is vragen of ze in de supermarkt gebruik
mag maken van de wc. Ik schiet een vakkenvuller aan en vraag of mijn kind even snel gebruik mag maken van het toilet.
Zijn reactie “Nee sorry…het is alleen voor personeel!” zegt hij kort en bondig. Een beetje jammer dat ik het precies aan iemand vraag, die het empatisch vermogen heeft van een egel.
“Ja maar mag ze echt niet even snel…voor één keertje…ze moet écht heel nodig” vraag ik met mijn liefste glimlach. “Nee sorry, regels zijn regels!” en terwijl ik daar met mijn ziel onder mijn arm sta…gaat hij vrolijk verder met het bijvullen van zijn genetisch gemodificeerde potjes mais!
Intussen begint mijn dochter keihard te huilen. Te laat…het is misgegaan. Midden op de vloer in de supermarkt…naast de vakkenvuller…komt er uit haar broekspijpen een waterval. Meteen begin ik haar te troosten en te roepen dat het niet erg is en dat het kan gebeuren.

“Kom maar schat…we gaan lekker naar huis” zeg ik tegen haar.  Ik til haar op, kijk nog heel even…HEEL gemeen naar de vakkenvuller en loop dan weg. Hij ziet verder maar hoe hij het oplost…eikel!

Op de snelweg

Met geknepen billen en mijn hoofd zowat tegen de voorruit…probeer ik te focussen. Normaal focus ik in het donker op de snelweg..op de witte lijnen…maar het enige wat ik nu zie is..regen, regen en nog eens regen.

Niet normaal hoe hard het tekeer gaat! En precies op het stuk waar ik moet rijden, staan geen lantaarnpalen.

Ik ben serieus bang. Dood eng vind ik het…maar ik moet door! Al zou ik nu het liefst mijn auto langs de kant zetten, en wachten tot het droog is!
Links van mij schieten de auto s voorbij. Hoe doen die mensen dat? vraag ik mezelf af. Die zien toch ook niets?
Ineens zie ik de afslag Leiden…wat een opluchting!

Het overhemd
“Schat? Is mijn overhemd al gewassen?” vraagt manlief op een ochtend vlak voordat we de deur uit moeten. Meteen schiet ik volledig uit mijn slof. “Heb je die stapels was gezien? Heb je die stapel strijk gezien? Weet ik veel of jouw overhemd erbij zit. Ik heb een hartstikke drukke week gehad. Verjaardagen, sporten, kadootjes kopen, werken, koken, boodschappen doen…waarom vraag je dat dan precies nu!?
Kijk zelf maar tussen de stapel. Misschien zit ie daar wel tussen. Ik weet het echt niet. Jullie denken allemaal maar dat ik meteen alles gewassen en gestreken heb, maar er zijn nog allemaal andere dingen in huis te doen ook he! Anders ga je voortaan zelf je was maar doen, ben ik van dat gezeur af!!!”

“Ehm…is dat een nee?” vraagt manlief er voorzichtig achteraan..

Appen in de auto
Tijdens het autorijden..hoor ik een app binnenkomen.
Natuurlijk ben ik heel nieuwsgierig, maar ik weet ook..dat ik geen zin heb in een dikke vette bekeuring, omdat ik zo nodig moet appen. Ik besluit…de app kan wachten. Van binnen heb ik toch een soort onrust vanwege de binnenkomende app. Wie zou het zijn, wat zou er staan, wat nou als het een noodgeval is. Mijn nieuwsgierigheid wint het van alle regels.
Het is mijn vriendin waar ik mee afgesproken heb. Ze vraagt zich af waar ik blijf. Ik ben inderdaad aan de late kant en ik vind dan ook, dat ik moet reageren.
Helaas ben ik niet een vrouw die meerdere dingen tegelijk kan. Het lezen van een app en autorijden gaat bij mij al niet echt samen, laat staan het typen van een app en autorijden…
Krampachtig probeer ik iets terug te typen…steeds typ ik één letter, en kijk dan weer de weg op. Het verkeer rijdt langzaam.
Waar het verkeerd ging weet ik niet, maar het busje, dat een paar seconden geleden nog zeker vijf meter voor mij reed…staat ineens pal voor mijn auto! VOL trap ik mijn remmen in om ervoor te zorgen dat ik het busje niet raak! Mijn hart zit werkelijk in mijn keel! Appen en autorijden…ik kan het gewoon niet.
Ik besluit om mijn vriendin maar te laten wachten, het is niet anders. Gelukkig is het goed afgelopen..

 

In de nacht

Het is midden in de nacht…pikdonker! Met een hoofd dat bijna uit elkaar knalt van de pijn, lig ik te staren naar het plafond.
Ik weet dat de pijn over gaat met een paracetamol…Maar ja…ik ben op zolder…en mijn paracetamolletjes liggen helemaal beneden. Helemaal ja! Want als ik ergens niet van hou, is het in het donker naar de huiskamer. Straks lopen er muizen of spinnen of tref ik een inbreker aan…

Ik probeer de hoofdpijn te vergeten en te gaan slapen. Maar na dik een half uur besef ik….dat het nu toch echt tijd wordt voor een pilletje. Ik raap alle moed bij elkaar en sjuffel de trap af. Eenmaal beneden twijfel ik nog heel even…of ik die spookhuiskamer wel in wil. Dan besluit ik…dat ik geen keuze heb! Met een noodgang gooi ik de huiskamerdeur open en maak tegelijkertijd een soort afgekeurde Kungfu beweging, waarvan ik niet wist dat ik het in mij had! Ik kijk van links naar rechts…en van rechts naar links….de kust lijkt veilig…

Op mijn tenen strompel ik naar de lichtknop. Daar doe nog één keer een Jacky Chan MET geluid en merk dan…dat ik écht helemaal alleen ben!

Als ik in de keuken ben, trek ik alle kastjes en laatjes open…op zoek naar de paracetamol. Omdat ik ze nergens kan vinden, doorzoek ik ook nog mijn tas (alias grabbelton). Helaas…

Dan ineens bedenk ik mij, dat ik de paracetamol gisterenavond al mee heb genomen naar boven. Shit…denk ik bij mezelf…dat is waar ook! Omdat ik nog steeds niet helemaal op mijn gemak ben, kijk ik nog één keer de kamer rond. Dan druk ik de lichtknop uit en sprint als een gek de trap op! Wegwezen hier!

Als ik in de badkamer ben,  zie ik meteen de pilletjes liggen. Ik neem er twee in en keer terug naar mijn bed. Nou…dat was met het avontuur wel…denk ik bij mezelf. En nu maar hopen dat de hoofdpijn over gaat…

Allergie

“Dus je hebt een glutenallergie?” vraagt mijn vriendin als we samen een wijntje aan het drinken zijn.
“Nee” zeg ik…”Ik heb geen glutenallergie, maar een tarwe-allergie.”‘
“Oke maar waarom eet je dan altijd glutenvrij?” vraagt ze geïnteresseerd. “Omdat er in glutenvrije spullen geen tarwe zit” leg ik uit. Er zijn uitzonderingen, maar daar ga ik haar maar niet mee vermoeien. Zo lijkt het mij wel duidelijk.

“Maar bestaan er dan niet gewoon tarwevrije producten die jij dan kan nemen?” vraagt ze weer.
“Ja die bestaan wel, maar er zijn veel meer glutenvrije producten, dus kies ik sneller glutenvrij, omdat tarwevrij onbekender en misschien lastiger is” reageer ik.

“Maar wat kan je dan nog meer eten behalve glutenvrij?”
“Groente, fruit, kaas, sommige worst, aardappels, rijst, chocola, verschillende soorten snoep, best veel eigenlijk”. reageer ik.

“Mm..ingewikkeld zeg” en ze staat op en loopt naar de keuken, met de mededeling
dat ze even wat lekkers gaat maken.Na een minuut of vijf komt ze terug met een blad vol met belegde stukjes stokbrood.Ik dacht nog, ze zal wel honger hebben met al dat brood, want na ons gesprek weet ze inmiddels wel dat ik geen brood eet.

“Wil jij een broodje? ” vraagt ze vervolgens…..totaal niet in de gaten hebbend, dat dit wel écht een hele aparte vraag is.” Nee hoor, ik neem zo wel” reageer ik beduusd en het enige wat ik denk is…krijg lekker de gluten!

PMS

Als de wekker gaat merk ik het al…vandaag is het anders dan andere dagen. Natuurlijk sta ik nooit te springen als om 6.30 uur de wekker afgaat…maar vandaag voelt het…ik weet niet….raar..
Zuchtend en puffend dwing ik mezelf om het bed uit te gaan. “Wat is er met jou?” vraagt manlief. “Ben je ziek?” vraagt hij er achteraan.
“Nou nee..ik geloof niet dat ik ziek ben..ik voel me gewoon bluhhhhh” reageer ik. “Bah vervelend” zegt hij en hij gaat weer verder slapen. Hij begrijpt me niet, maar dat kan ik hem niet kwalijk nemen. Ik begrijp mezelf geen eens..
Meteen loop ik te schelden als ik in mijn kledingkast duik. Ik vind alles stom, lelijk, oud en verwassen.
Ik pak het minst erge setje en strompel langzaam de trap af. Elke stap die ik zet is er één teveel voor mijn gevoel. Ik kijk in de spiegel maar ook daar word ik niet blij van. Mijn wallen zijn goed zichtbaar en mijn rimpels hebben zich vannacht duidelijk verdrievoudigd. Ook mijn haar heeft zich volledig aangepast aan mijn bui….slap…futloos en totaal helemaal niets mee te beginnen.
Ineens bedenk ik me, dat ik me waarschijnlijk een paar dagen voor mijn menstruatie bevind.
De periode…dat ik boos word om niks, gedachteloos diverse etenswaren naar binnen prop (om er vervolgens spijt van te hebben)… en er helemaal niets terecht komt van mijn normaal o zo strakke planningen. Het liefst zou ik de hele dag slapen.

Ik loop naar de badkamer en controleer mijn pillenstrip…inderdaad…nog 5 pillen…Welkom PMS!

Het zakje chips

Haastig zoek ik naar wat muntjes in mijn portemonnee. Ik heb echt zo’n trek in chips, ik moet chips! Als ik wat muntjes bij elkaar heb weten te sprokkelen loop ik naar de automaat. E9…oke…muntjes erin…ik klik…E9. Gehypnotiseerd kijk ik naar het bewegen van de beugel, die zo direct het zakje chips gaat verlossen van zijn gevangenschap en aan mij gaat overhandigen. Als het zakje bijna lijkt te vallen stopt het bewegen van de beugel. De machine heeft bedacht dat hij klaar is. Nou machine…volgens mij ben jij helemaal nog niet klaar…denk ik bij mezelf..want volgens mij heb ik nog steeds mijn zakje chips niet!

Het zakje chips hangt heel zielig half uit z’n poortje en ik kijk nog steeds gehypnotiseerd naar het zakje. Natuurlijk hoop ik dat het zakje chips alsnog gaat vallen..maar…er gebeurt he-le-maal niks. SHIT! Ik baal als een stekker. Ik had nog wel zo’n trek! Ik kijk om me heen. Als ik niemand zie besluit ik om de machine een handje te helpen. Ik neem een aanloop en beuk tegen de machine. Wie weet valt het zakje alsnog. Na een keer of drie beuken besef ik dat het kansloos is. Ik zal moeten accepteren dat ik een paar blauwe plekken rijker ben en een paar muntjes armer. Ik zwaai nog even naar het zakje chips en loop beduusd weg. Volgende x beter.

De weegschaal

WAAAAAAT!!! 2 kg erbij! En ik heb nog wel zo goed opgelet de afgelopen tijd. Dat kan toch helemaal niet. Ik pak de weegschaal op en verplaats hem. Wie weet of het helpt. Als ik er weer op ga staan kom ik tot een schokkende ontdekking…2,3 kg!! Snel zet ik de weegschaal terug op de oorspronkelijke plek. Ik ga na wat er verandert zou kunnen zijn…Heb ik misschien veel water op vandaag? nee. Moet ik ongesteld worden? nee. Heb ik veel koffie gedronken of zout gegeten waardoor ik vocht vasthoud? nee ook niet. Is mijn haar soms gegroeid…ehmm…nee..zo te zien niet. Dat kan dus maar één ding betekenen…deze weegschaal is…kapot!

Het geluid

“Jezus, wat is dat voor een geluid! Verschrikkelijk! Wie doet dat?” Mijn jongste dochter begint heel hard te lachen. “Vind je het vervelend mam?” Samen met haar vriendinnetje, die deze middag bij ons speelt, gaan ze verder met het produceren van het irritante geluid. En een lol  dat ze hebben. Wat is dat dan voor herrie!?” zeg ik geïrriteerd. Ik ga om het hoekje kijken en zie dat ze allebei een ballon in hun handen hebben. “Aaaaa jullie zijn die herrie met die ballonen aan het maken. Nou stoppen NU ik heb hier geen zin in!”

Maar helaas….de meiden besluiten om toch nog even verder te gaan. Ik verhef mijn stem en laat ze nog één keer duidelijk merken dat ik niet gediend ben van dat irritante ballonnen gedoe…Helaas…zonder resultaat. Ineens ben ik er he-le-maal klaar mee! Ik loop naar de kast…pak een schaar…loop vervolgens richting de ballonnen….steek eerst ballon nummer één lek om dit vervolgens te herhalen bij ballon nummer twee. “ZOOOO KLAAR!!” zeg ik erachter aan en ik draai me om en loop terug naar de keuken. Maar dan opeens beginnen de kleuters KEIHARD te huilen! Iets waar ik nog even niet over na had gedacht tijdens mijn impulsieve steek actie. Ik weet nou eigenlijk niet wat ik erger vind…het geluid van die ballonnen of twee kreisende kleuters….

De Vuilniszak 

“Schat, vergeet je die zak niet te verwisselen?” zeg ik op mijn aller aller vriendelijkst. ” Neeeee, ik heb toch gezegd dat ik het zo ga doen” roept hij terug op z’n duidelijk niet-allervriendelijkst. “Oke!!” en ik ga weer verder.

Dan komt hij naar beneden om de zak te verwisselen…dit gaat echter niet helemaal soepel…..want de vuilniszak….zit namelijk volledig vast is de prullebak. Geen beweging meer in te krijgen. ” Je hebt zeker weer lekker door zitten douwen he?” zegt hij. “Ja hij was wel wat vol ja”….zeg ik bescheiden…”maar JIJ zou hem verwisselen’ voeg ik er snel nog even aan toe.

Ik besluit om te helpen om de zak los te krijgen. Met volle kracht trek ik aan de vuilniszak terwijl hij de bak vast heeft. Ineens voel ik beweging en nog voor ik het weet lig ik op de grond, met zak en al! Werkelijk O-VE-RAL ligt troep. Op mij, onder mij, naast mij en nog net niet in mij.

“GATVER!!! zie je nou wat er van komt!!” zeg ik zwaar gepikeerd.” Jij ook altijd met je zak! ” roep ik naar hem.  Dan kom ik tot het besef dat dit er wel heel grappig uit moet zien…en intussen zie ik dat manlief zijn lach ook niet langer meer in kan houden. Dan proesten we het uit! “HAHAHAHA echt erg!!” gil ik door de keuken!

Zeg schat”….zegt hij….”zou je de zak de volgende keer iets minder vol willen proppen, dan beloof ik dat ik hem eerder verwissel.” Ik vind het een goede deal!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: