archief kids

Blogs op deze pagina:

Moedervlek
Huiswerk
Ga slapen!
Potje pies
Jarig
Tampon
Bij de toiletten
Vloggen

De moedervlek

“Zullen we hier even gaan uitrusten van onze lange wandeling?”,  vraag ik aan mijn jongste dochter.  “Ja dat is goed”, antwoord ze met een lief stemmetje. Als we een poosje op het bankje aan het genieten zijn van de zon komt het gesprek op gang.

“Mam, wat heb jij daar?” vraagt ze ineens.”Is dat een bruin pukkeltje?”, en ze wijst naar de reuze moedervlek op mijn arm.“Wat? Deze bedoel je?” en ik wijs het vermoedelijke gespreksonderwerp aan. Dit is een moedervlek, lelijk he”, zeg ik. “Ja, best lelijk”, zegt ze er achteraan. “En bruin! jak”, zegt ze. “Maar hebben alleen moeders zo’n vlek?”, vraagt ze geïnteresseerd.

“Nee, jij hebt hier toch ook een moedervlekje? Kijk, een heeeeel kleintje”, en ik wijs met mijn vinger het moedervlekje aan. “Ach die is schattig he mam. Dat is niet zo’n dikke net zoals bij jou”zegt ze super serieus. “Maar waarom heb jij er dan zoveel mam?” gaat ze weer verder.“Dat weet ik niet schat. Het ene mens krijgt helemaal geen moedervlekken, en de ander zit helemaal onder, ik weet niet precies hoe dat werkt”,  leg ik haar uit. “Ik denk dat ik bij de geboorte in de rij van de moedervlekjes stond, en toen kreeg ik er heeeeeel veel.” zeg ik. “Ja, want je hebt ook allemaal kleintjes he”, gaat ze weer verder. En ze begint spontaan al mijn moedervlekken te tellen. Ze kan niet verder dan 20 tellen, daar ben ik blij mee.

Dan komt er een mevrouw voorbij met een flinke cup maat en een heeeeeel klein shirtje..….ik gok cupmaat F in een shirt maat S. We kijken allebei naar de passerende mevrouw.  Jozef…denk ik bij mezelf….die heeft ze ook niet thuisgelaten! Mijn kind gaat hier ZEKER wat over zeggen…ik wacht rustig af…

“Mam? Stond die mevrouw in de rij voor de boobies?” , vraagt ze, wijzend naar de Dolly Parton van 2015. “Niet zo wijzen!”, zeg ik met een stemverheffing. Ineens schiet ik in de lach om de vraag die ze zojuist stelde, maar mijn dochter is serieus, dus om te voorkomen dat ze zich uitgelachen voelt, pak ik het gesprek snel weer op. “Ja die mevrouw stond in de rij voor de boobies”, zeg ik. “Maar waarom ben jij dan niet in die rij gaan staan mam?”, zegt ze nog steeds heel serieus. “Omdat ik altijd de verkeerde rij uitkies” is het enige zinnige antwoord wat ik kan bedenken.  “O, jammer”, zegt ze.

“Misschien kunnen we jouw moedervlekjes nog terugbrengen?”, zegt ze enthousiast. Als dat zou kunnen, denk ik bij mezelf. Dan schroef ik ook meteen mijn buik los en dan ruil ik ze om voor een cup D maat, dat lijkt me een eerlijke deal! Ik lach naar haar maar reageer verder niet. Eigenlijk ben ik wel klaar met dit moedervlekkengesprek.

“Maar mam…hebben vaders dan vadervlekken?” gaat ze weer verder. Ik vind het een goede vraag. Tsja waarom hebben moeders moedervlekken en vaders geen vadervlekken? “Nee schat bij vaders heet het ook moedervlekken. best gek he?” We besluiten om weer verder te wandelen. Ik heb in tijden niet zo’n goed gesprek gehad.

Huiswerk

“Mam, morgen moet ik mijn huiswerk inleveren. Weet jij waar het is?” vraagt mijn oudste dochter. “Weet ik veel waar jouw huiswerk is, jouw huiswerk!” antwoord ik heel flauw. “Je kunt toch wel ff helpen met zoeken!” zegt ze terecht geïrriteerd. “Heb je al op je kamer gekeken dan? Misschien ligt het wel gewoon op je bureau.”

“Nee, daar heb ik het niet neergelegd”, gaat ze verder. ” Ik had het hier beneden op tafel gelegd, een grijs papiertje met opdrachten erop!” zegt zij weer.

Ineens voel ik het bloed naar mijn hoofd stromen en weet ik heel even niet wat ik nu tegen haar moet zeggen. Ik dacht namelijk dat dat grijze velletje… 1 van de 25 tekeningen was, waarmee ze wekelijks thuis komt. Ik vind het hartstikke leuk en lief, al die tekeningen, maar mijn hemel. Het is werkelijk niet bij te houden. Tekeningen van school, van de bso, van bij oma, en thuis wordt er ook nog eens heel wat afgetekend. En die 25 is geen grapje he…nouja..misschien een klein grapje…laten het er 15 per week zijn. Maar die andere smurf heeft er ook ongeveer zoveel in de week. Dat zijn echt best wel heel veel tekeningen in een week. En dat zijn ook best wel heel veel tekeningen in de maand..laat staan in een jaar!

Dus ik heb onlangs een klein berekeningetje gemaakt en ik kwam daarbij tot de volgende conclusie..OF we bouwen er een schuur bij voor alle tekeningen, werkjes, knutsel etc. of ik ga nu rigoureus dingen wegflikkeren. Ik heb gekozen voor de laatste optie en ben dus gaan ruimen. Met pijn in mijn hart hoor, want niemand wil een tekening van zijn kind weggooien maar soms moet je wel. Maar ja, zo lekker snugger als ik ben, blijkt dus dat ik nu ook haar huiswerk heb weggegooid…en hoe vertel ik zoiets…mm…

“Mam, gaat het wel?” zegt ze. “Je kijkt een beetje vreemd.”
“Ehm..ja, nou dat zit namelijk zo…ik denk dat ik dat huiswerk van jou gezien heb!”
“ooww yess”, roept ze er meteen achteraan! ” Dan kan ik het morgen inleveren!”
“Ehm…nou”,ga ik verder…”Ik ehhh…nou ehhh….het zit namelijk zo…ik ehh…denk dat ik het per ongeluk weggegooid heb.”

“O neeeeeeee he, heb je het weggegooid, waarom heb je dat gedaan mam!? Ik moet het nog inleveren en nu ben ik vast de enige van de klas die geen huiswerk bij zich heeft blablablablabla!”
“Ik heb het toch niet expres gedaan, hoe weet ik nou dat jouw huiswerk daar ligt, tussen al die tekeningen. Het lag helemaal vol daar hoor, daar leg je dan toch je huiswerk niet neer. Ga lekker mij de schuld geven, het is toch jouw huiswerk. Wat was dat voor een stom huiswerk trouwens, het zag er helemaal niet uit als huiswerk!”

Na een tijdje kibbelen gaat mijn dochter boos naar boven. Ik begrijp het wel en baal er zelf ook van. Dan ineens hoor ik haar weer naar beneden komen. “Maar mam…waar zijn dan al die tekeningen die bij mijn huiswerk lagen? Daar wilde ik er nog één van aan oma geven”

“ehhhh…”

Ga slapen!

Nou hop jongens, even opschieten, we gaan nu echt slapen!”
“Ja maar maaaaaaam..” “Nee niks, het is nu mooi geweest!” roep ik. ” Alle kindjes slapen
al, hup, opschieten nu!”
“Nou lekker slapen nu he, je moet morgen weer naar school en het is al heeeeeel laat.”
“Blijf je wel bij me zitten mam, tot dat ik slaap?” vraagt mijn jongste.
“Tuurlijk schat, ik zit naast je.” “Maar dan moet je wel lief gaan slapen he.” zeg ik.
“Oke.” “Kus.”

Volgens mij gaat ze zo slapen, ze gaat er al lekker voor liggen. Jaaaa dat duurt niet lang, denk ik bij mezelf. Dat zou wel lekker zijn want ik moet zo nog even iets achter de computer doen. Ineens hoor ik een hoop gedraai naast me. “Mam? ” ” ja!” zeg ik nog geduldig. “Moet ik morgen ook naar de bso?” “nee schat, morgen ben je lekker bij opa en oma”. “Ga nou maar lief slapen. ” “Je zus ligt ook al lekker te slapen, oke??”
“Oke, kus”, zegt ze. Ik geef haar een kus.

Ik denk dat ze nu wel gaat slapen. Ze is hartstikke moe. Het was ook een drukke dag. Twee verjaardagen en visite. Iets teveel van het goede, maar ja..je hebt wel eens van die dagen.

“Mam?”….”JA!” “Wat is er nu weer?”
“Moet ik morgen overblijven?” vraagt ze.
“Nee, morgen eet je tussen de middag ook bij opa en oma.”
“Oke!” “Kus”, zegt ze. Ik geef haar kus nummer 18 deze avond.
“Nu gaan slapen hoor, anders word ik echt boos!”
“Oke, piept een stemmetje.”

Daar word je toch helemaal gestoord van. Ga gewoon slapen. Pfff. Ik wil echt ff naar beneden.
Nou rustig blijven, laat je niet gek maken. Ze valt zo vanzelf wel in slaap.

“Mam?”
Mijn geduld is duidelijk op. “NEE!!”SLAPEN NU!”
“Maar mam..”, zegt ze. “Nee ophouden!”Nu is het niet leuk meer!”Je gaat nu slapen en anders ga ik naar beneden!! Oke???” roep ik met een zwaar geïrriteerde stem.
“Oke”..piept het stemmetje weer.

Tjonge jonge. Ik begrijp het niet hoor. Het is toch heerlijk om te gaan slapen. En ze hebben de hele dag de tijd om iets te vragen en wanneer doen ze het….als ze in bed liggen. Heel fijn!
Ik wil eigenlijk wat op mijn telefoon doen. Maar als ze dat ziet, gaat ze weer mee zitten kijken. Dat is altijd zo. Het geeft toch een soort onrust. Mm..nah…zit ik dan. 22, 23,24,25,26….
Wat een zooitje is het hier eigenlijk. Ah, dat kind..die kamer ziet er eigenlijk echt niet uit. Daar ga ik morgen eens even een stokje voor steken. Even alle kleding in de kast, poppen bij elkaar, knuffels netjes neerzetten. Eigenlijk wil ik het nu wel even doen, maar ja..ook dan vrees ik dat ze niet gaat slapen. Morgen dan maar.

Hé! Ik heb al een tijdje niks gehoord…Volgens mij slaapt ze.
Ik kijk naar haar en bestudeer haar manier van ademen grondig. Jaaaaaa die ligt heerlijk in dromenland hoor! Mooi, kan ik eindelijk naar beneden. Heel voorzichtig sta ik op. Het is nogal gehorig en het zou zonde zijn als ze nu wakker wordt. Op mijn tenen sluip ik door de kamer blij dat ik bij de deur sta. Ineens schiet mijn dochter omhoog en ik schik me werkelijk rot! “MAM, wat ga je doen?”

“Godverdegodver!” “SLAPEN NU!” Is mijn reactie. Niet de meest kindvriendelijke reactie, maar ik heb geleerd, dat je duidelijk moet zijn naar je kind toe. Dat is op zich wel gelukt dacht ik zo.
En we beginnen weer van vooraf aan. Joepie!
Braaf neem ik weer plek op het stoeltje naast haar bed.

Na een minuut of 10 lijkt ze dan echt te slapen en probeer ik weer, op mijn tenen, de finish te halen. Ik loop richting de deur, stap over de drempel, loop de gang in en begin in mijzelf te juichen…”jeeeeeeeee!” gelukt! Er valt een soort last van mijn schouders. Ik dacht echt dat ze NOOIT zou gaan slapen.

“MAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAMAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAM!!!!!!”

“Neeeeeeeeeee!!!!” DIT wordt een lange avond vrees ik….

Potje pies

“Mam ik denk dat ik een blaasontsteking heb” zegt mijn oudste dochter. Ze legt wat niet nader te noemen zaken uit en ik denk dat ze best wel eens gelijk zou kunnen hebben. Ook de toiletbezoeken gaan niet van een leien dakje. Dit kan geen toneelstuk zijn denk ik bij mezelf.

Meteen zie ik het beeld van de man met het potje pies in de wachtkamer bij de huisarts weer voor me.

Omdat de gevolgen van een verwaarloosde blaasontsteking behoorlijk ingrijpend kunnen zijn, en ik natuurlijk ook zo snel mogelijk wil, dat mijn dochter zonder stress haar blaas kan legen, besluit ik om direct de huisarts te bellen.

“Uw dochter moet plassen in een potje en dat moet u dan vóór 10 uur vandaag bij ons inleveren” legt de assistente aan mij uit. “Als u geen potjes heeft, dan kunt u er voor 0,25 ct. 1 bij ons komen ophalen” zegt ze er achteraan. “Oke dank u wel, ik ga het regelen” en ik hang op. Meteen slaan mijn hersens op hol.

Ik moet dus in mijn eentje, mét 2 kinderen een potje ophalen bij de huisarts, vlug naar huis…mijn oudste laten plassen in het potje…en vervolgens weer richting de huisarts om dat potje weer in te leveren. En dat allemaal binnen een uur! Ze zijn nog geen eens aangekleed!

Ik ben me belazerd ook om geld te gaan betalen voor zo’n potje. Ze krijgen het potje notabene binnen een uur weer terug. Oke, wel met wat pies erin maar daar gaat het niet om. Waarschijnlijk wassen ze het potje daarna om, om door te verkopen aan de volgende! Eens even denken, heb ik nog ergens een potje staan? Jaaaaa ik weet het!! In de kast staat volgens mij nog een potje. Jaaaa Yes! “Ik heb een potje hoor schat” roep ik naar mijn dochter. En ik ren naar de keuken om het potje te pakken.

Ondertussen grappen de kinderen wat over plassen in een potje, Dat is natuurlijk ook wel heel gek. Eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe het praktijkgedeelte verloopt van plassen in een potje. Maaaaar…we hebben een potje!

Nou schat…ik heb een potje….daar gaan we dan! En zo knap als dat mijn dochter is…plast ze…jawel….1 druppel IN het potje…en de overige 33 ernaast! “STOP!!!!!! Je piest alles ernaast” roep ik in paniek. “Kijk dan, hier kan de dokter geen test mee doen hoor! Zo moeilijk is het toch niet om in dit potje te plassen! Kijk dan…het is een super groot potje” bler ik door de wc.

Mijn dochter begint keihard te huilen. “Ik wil niet plassen in een potje. Ik kan niet plassen in een potje. Al mijn plas is op en blablablablablabla”… “Stil maar schat” zeg ik. “We hebben nog een half uur, we gaan gewoon heel veel water drinken en dan moet je zo vast nog wel een keer plassen.”

Ze klokt een halve liter water achterover en roept dan eindelijk na een minuut of tien…”Ik moet plassen. ”Omdat de vorige sessie geen succes was, heb ik een leeg bakje chinees in de wc pot gezet. Ze is zichtbaar opgelucht dat ze daarin moet plassen. Nadat het gelukt is gooi ik de pies over in het potje en doe er een folie én een niet doorschijnend tasje omheen. Ik ontsmet mijn handen, kleed snel de kinderen aan en we wandelen richting de huisarts.

En nu nog even afwachten wat de uitslag is…

Jarig

“Er is er 1 jarig hoera hoera, dat kun je wel zien dat ben ik ik ik ik!! Gefeliciteerd met mij!!” roep ik door de kamer! Ik maak een dansje en ik ben zo blij, want vandaag is het mijn dag! Kadootjes, appjes, facebook berichtjes, telefoontjes, knuffels, kusjes mmmm love it!! Ik glunder, voel me weer 18 en dat terwijl het pas 6.30 uur is!

Dan komt mijn oudste kind naar me toe, net wakker…haren nog overeind en ogen nog half dichtgeslagen. “Mam..wat doe je?” zegt ze geïrriteerd. En ik antwoord…nu nog heel vrolijk…”Ik ben jaaaaaarrrrrrrrrriiiggggg joehoeeeee!!” “Nou je bent toch al 35!” zegt ze. “Ja en?” zeg ik er achteraan. “Ik mag toch wel blij zijn als ik jarig ben! Vind je me oud dan?” vraag ik. “Ja 35 is hartstikke oud mam, omaaaaaaaaaaa!” roept ze er lacherig achteraan.
“Ja maar ik zie er toch niet oud uit, en ik voel me niet oud, ik voel me eigenlijk gewoon nog steeds 18!” “Nou, mam” gaat ze verder…je ziet wel dat je al (!!!!) 35 bent hoor. Hier, je hebt allemaal strepen, of hoe noem je die dingen op je voorhoofd en bij je ogen! Maar het geeft toch niet mam, zegt ze er nog vrolijk bij! Je krijg zo je kadootjes!” Ze draait zich om en duikt voor de televisie…

Kadootjes, kadootjes…denk ik bij mezelf. Zeker een tube antirimpel creme en een figuur corrigerende onderbroek!? In 1 klap voel ik mij een ellendig oud uitgezakt hert en wil ik niet meer jarig zijn. Ik ren naar de spiegel ( jaa rennen lukt nog net als je de 35 bereikt hebt), en ik moet zeggen…ze heeft gelijk. Ineens zie ik overal rimpels, deuken en putten in mijn gezicht op plekken waar ik ze nog niet gezien had. Ook lijken mijn lovehandles vannacht andere vormen aangenomen te hebben.  Boehoehoe denk ik bij mezelf..ik wil niet meer… er is niemand meer die naar mij omkijkt en ik ben voor eens en voor altijd afgeschreven.

Nog steeds niet helemaal 100% overtuigd van mijn aftakeling pak ik de doos met oude foto’s erbij. Uit de tijd dat je je foto’s nog netjes af liet drukken zeg maar. Meteen stuit ik op een foto van toen ik net moeder was geworden…en verdomd als het niet waar is….geen rimpeltje te bekennen !! En nu…Ik vraag mij af…zouden het de jaartjes zijn die mijn gezicht verwoest hebben….of het feit dat ik als moeder veel minder slaap, meer drink, meer zorgen heb én mezelf 30 keer per dag voorbij loop?

Wat het ook mag zijn, de rimpels zijn een feit.  Maar ik zal het ermee moeten doen. Oke het hoeft niet, maar ik heb geen geld voor grootse verbouwingen dus tsja in mijn geval zal ik het er toch echt mee moeten doen. Jarig of niet, het enige wat ik nu nog wil is met een deken over mijn hoofd in mijn bed liggen wachten tot het morgen is! Kut verjaardag, denk ik bij mezelf!

Dan hoor ik ineens heel hard gezang “lang zal ze leven lang zal ze leven lalalalalalalala” en staan er twee schattige meisjes vol trots met hun zelfgemaakte knutsels, tekeningen en kadootjes voor me. Ik krijg de grootste knuffels, de dikste zoenen en heel veel liefde. Mama is jarig en dat is toch wel heel bijzonder.  Ineens is mijn ellendige gevoel weg,  kunnen die rimpels en hamlappen mij gestolen worden en voel ik mij rijk en geliefd…en ik denk bij mezelf….wat kan mij het ook schelen dat de uiterlijke aftakeling begonnen is… ik voel me goed en ben gelukkig met mijn leven! Lang zal ik leven in de gloria….joehooeee!!

Tampon

“Mam..wat is dit?” vraagt mijn oudste kind. “Huh wat?” vraag ik. “Nou dit?” Vol glorie steekt ze haar hand in de lucht met daarin een….tampon. “Ow ehhh”…Shit, denk ik, en even weet ik niet wat ik moet zeggen.

In één klap verlang ik intens terug naar de tijd dat ze 3 was. De tijd dat bij tijd en wijle de tampons door de kamer rolde, maar er geen vragen werden gesteld. De tijd dat je de maandverbanden tegen het raam kon plakken, maar het niemand deerde. De tijd dat je je strings door de kamer kon schieten, maar er niemand opkeek. Die tijd. Maar helaas..tegenwoordig zal ik al mijn daden en aankopen moeten verantwoorden.

“Hé”.. zeg ik..”waar heb je die gevonden”? “Ow die zat in je tas!” zegt ze kalm.

“Waarom zit jij in mijn tas dan?” vraag ik geïrriteerd.

“Weet ik veel ” is haar antwoord.

“ja weet ik veel, weet ik veel” “Wat is dat nou voor antwoord!”” Wat deed jij in mijn tas? ” vraag ik enigszins dreigend.”Gewoon zoeken.” zegt ze nog steeds kalm. Ze maakt zich duidelijk een stuk minder druk dan ik.”Waarnaar dan?” mijn geduld raakt op.”Naar dit!” En weer wuift ze met mijn tampon in haar hand.”Wat is dit nou mam”?

Het zweet breekt me uit. Ik ben niet zo heel moeilijk,  maar om een kind van 8 nou uit te gaan leggen hoe het zit met de maandelijkse toestanden. Dat gaat zelfs mij te ver. Daar heb ik allemaal nog geen zin in hoor, in die ellende. Mijn hersens maken overuren. Ik kan natuurlijk zeggen dat het niet van mij is. Dat iemand het in mijn tas heeft gestopt zonder dat ik het gezien heb. Maar dat zou wel een heel slecht antwoord zijn. Ik moet iets anders verzinnen, en snel ook, want behalve mijn geduld, raakt haar geduld nu ook op.

“Ehhh..dat is ehmmm…..om je oren mee schoon te maken” flap ik eruit! “ja, als je dan onder de douche vandaan komt, en er zit water in je oren, dan kun je die dingen gebruiken om je oren te drogen”. Goed verhaal toch, denk ik bij mezelf.  God ik moet er niet aan denken dat ik dat ding in mijn oor moet steken. Zeker niet als er water in mijn oor zit! Maar goed het is een antwoord.

“Oh net als een wattenstokje”? vraagt ze.”Ja, precies, maar dan voor grote mensen!” “jaaaa want grote mensen hebben grote oren!” zegt ze lachend.

“Vangen mama!!” en met een slinger gooit ze de tampon naar mijn hoofd. Snel berg ik het ding op. Wel goed dat ze erover begint, want ik moet hoog nodig nieuwe halen. Dat doe ik liever niet met de kinderen erbij, maar ik heb nog meer nodig, dus ik moffel ze wel onder de andere boodschappen.

“Gaan jullie mee meiden?” “We moeten nog even langs de drogist!” “Zeker van die oordingen halen he!” grapt mijn oudste.”jaja stil nou maar” zeg ik tegen haar.

Eenmaal in de drogist laad ik mijn mandje vol en lopen we richting de kassa. Douchegel, bodylotion, pleisters, paracetamol, wattenstokjes en tampons! “ja mam!” zegt mijn oudste waar de kassière bij is. “Ik zei toch dat je die oordingen ook ging halen!” en ze wijst naar de doos tampons.

Geschokt zie ik de kassière kijken…eerst naar mij…dan naar de tampons en vervolgens naar de wattenstokjes. De kassière maakt zich zichtbaar zorgen over de tampon wattenstokverwarring… Ik kijk haar aan en zeg “maakt u zich maar geen zorgen hoor mevrouw. “Ik weet dat ik die (ik wijs naar de wattenstokjes) niet van onder in moet brengen, en dat ik die (ik wijs naar de tampons) niet in mijn oren moet stoppen”. “O gelukkig” zegt de kassière opgelucht..

 

 

Bij de toiletten

“Ben je er nog? “Niet weglopen he?” “Mama is zo klaar!” roep ik. Met mijn broek op mijn enkels, lichtelijk gestrest sta ik in het toilet bij de V&D.  Normaal neem ik mijn kleuter mee de wc in, maar aangezien zij volhard weigerde..en ik enorm nodig moest, zitten we nu in de volgende situatie…ik achter de deur, en zij ervoor. En al zit er maar een paar centimeter tussen…toch ervaar ik deze situatie als zeer onprettig. Stel je toch eens voor dat ze de benen neemt en op expeditie gaat in de V&D. En dat ik dan na drie uur eindelijk wordt omgeroepen, of ik naar de informatiebalie wil komen om mijn kind af te halen.  En dat ik haar daar volledig in paniek aantref omdat ze mij kwijt was…

Of dat iemand anders haar zo schattig vindt en denkt…mooi..die neem ik mee! Het gaat bij mij al plassend zelfs zo ver dat ik de krantenkop al voor me zie ‘kind vermist in de V&D Leiden’. Mm…ik dacht dat ik wel redelijk spoorde, maar daar begin ik na deze plaspauze toch echt aan te twijfelen.

Ondertussen blijf ik maar tegen haar roepen “Ben je er nog?” “Niet weggaan he?” “Mama is zo klaar!” “Oke? “ “OKEEEEEEE?” roep ik met een ietwat andere toon. Een tikkie agressief zelfs. Aan de andere kant van de deur blijft het stil…”Joehoee!!!” Ik roep haar naam….een keer of zestien….shit…geen reactie! Met mijn oor tegen de deur luister ik, of ik haar stem hoor, maar helaas…het blijft echt stil. Dat is trouwens een hele kunst, met je oor tegen de deur als je op de wc zit, maar goed dat is weer een ander verhaal.

Het wordt zwart voor mijn ogen. Er ontstaat een totale paniek van mijn kant! Hartkloppingen, bloed door mijn hoofd…pffff … Al vliegt de pies nu tegen de muren of klettert mijn plas op de vloer, het interesseert mij niet, ik moet hier uit…en wel zo snel mogelijk! Goddank ben ik nog net bij kennis om mijn broek omhoog te trekken! Mijn riem bungelt wel nog ergens los om mijn broek maar dat boeit niet. Of ik door heb getrokken mag Joost weten. Ik gok van niet.

Als ik uit het hokje gestormd kom zie ik mijn dochter direct staan. Ze staat heel lief haar handjes te wassen. Aangezien ze nog te klein is om bij het zeep te komen,  wordt ze bijgestaan door een andere bezoeker van het warenhuis.  Huh handenwassessie wordt echter wreed verstoord als ik als een soort hysterische olifant kom aangestampt. Direct duik ik om mijn knieën voor haar…blij en boos tegelijk. “Waar was je nou!? “ “Ik heb je wel 100 keer geroepen!!” “Waarom geef je geen antwoord als ik je roep? ” “Ik had toch gezegd dat je moest wachten!” “Je mag niet zomaar weggaan oke” “ Mama was heel bang hoor!!” “Straks ben ik je kwijt, of neemt iemand je mee!”

De mevrouw die mijn kind helpt kijkt mij met een uiterst verbaasde blik aan. Ik denk niet dat ze een heel positief beeld van mij heeft. Eerder het beeld van een gestoord neurotisch psychiatrisch mens wat zich moeder noemt. Ook mijn dochter kijkt me beduusd aan en zegt dan “mam, ik ben er toch gewoon?” “Ik ben toch niet weggelopen, ik heb heel goed naar je geluisterd”. Ik reageer niet.

“Nou hup meekomen” zeg ik gehaast tegen haar. “We gaan naar huis!”. “Maar we gingen toch nog een nieuwe tas voor je kopen mam?” zegt ze. “Dat doen we een andere keer wel!” “Ik geloof dat ik me ineens niet zo lekker voel”…

vloggen

“Mam?”…”jaaaa.” “Wat is vloggen?” Ik kijk mijn dochter wazig aan…”vloggen?”” Wat bedoel je?”” Bedoel je bloggen?” “Neeeheee vloggen.””kind ik ken dat woord helemaal niet, ik heb er echt nog nooit van gehoord!” “Weet je zeker dat het bestaat?” ” Ja!” “Er was een meneer op tv en die had het over vloggen.” Ik kijk haar aan en ik denk, die is niet wijs.

Ik vind het ook echt een lelijk woord. Heb je dat wel eens, dat je een woord lelijk vindt. Of dat als je een woord heel vaak zegt dat het raar wordt. Muts…ik vind muts zo’n vreemd woord. Maar dan niet in de zin van muts op je hoofd maar muts in de zin van doos. Ooo doos, heb ik ook moeite mee..maar dan niet in de zin van een doos waar wat in kan (ehm tsja het is maar hoe je het bekijkt) maar een doos als in de zin van muts. Snap je? Ik heb niets met die woorden, ik vind ze gewoon niet mooi. Moet je eens heel vaak doos achter elkaar zeggen…doos doos doos doos doos doos doos doos doos doos doos doos doos doooooooooooooooooos raar toch!?

Maar goed mijn kind bleef dus maar doorgaan over dat vloggen. In de plusklas heeft ze Chinees, serieus, ik denk dan zal ze het daar wel vandaan hebben..vloggen leek me wel iets wat te maken heeft met het klaarmaken van eten…loempia’s vloggen ofzo. Een Sjeik woord voor vouwen. Ik denk, nouja laat maar gaan, ze zal er vanzelf wel over ophouden. Maar helaas, ze raakt enigszins gefrustreerd! “mam..je weet toch wel wat vloggen is!!”. Dus ik reageer nog heel flauw “hoezo moet ik dat weten dan, je weet het zelf geen eens!!” Ahh dat kind, 7 jaar. Maar ik weet het gewoon écht niet!!
Inmiddels is papa thuis, dus ik begin meteen een heel verhaal tegen hem aan te hangen. “ze heeft het maar steeds over vloggen, dat bestaat toch helemaal niet?” “Ik heb er in ieder geval nog nooit van gehoord.””zou ze het op school gehad hebben of van een vriendinnetje ofzo?”.
Zijn reactie: “noujaaa je weet toch wel wat vloggen is.” “een vlog is een variant op de blog, een soort dagboek wat je bijhoudt in een videobericht. Het “vloggen” is in opmars geraakt sinds het door de toenemende snelheid van computers en internet mogelijk is om videobestanden te verspreiden via internet. Een vlog wordt meestal vergezeld door tekst, afbeeldingen en metadata om de context van het filmfragment verder te verduidelijken en kan, in zijn zuiverste vorm, goed worden vergeleken met een persoonlijk journaal met video als het belangrijkste medium.Dat weet je toch wel?”
“HA! zegt mijn dochter, zie je nou wel!!”
Ik laat de informatie bezinken,voel me rot, dom en schuldig tegelijk….ik raak geïrriteerd en het enige wat ik nog kan zeggen is “VLOG LEKKER OP ALLEMAAL!”
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: