gezondheid

Blogs op deze pagina

Pittig lesje
Hoera voor mijn spastische darm
In het ziekenhuis
de drogist

Pittig lesje

Vrolijk fiets ik richting de sportschool. Na maandenlang gefitnest te hebben, doe ik vandaag voor het eerst mee aan een les, bodypump. Het lijkt me een stuk gezelliger dan fitness en het is weer eens iets anders. Eenmaal bij de sportschool aangekomen haast ik mij naar de kleedkamer. Ik zie namelijk dat de les over een minuut of vijf al begint.
Snel kleed ik mij om en loop richting de zaal. Bij binnenkomst zijn meteen alle ogen op mij gericht. Iedereen is al keurig netjes geïnstalleerd terwijl ik al mijn spullen nog moet pakken.
Ik voel me opgelaten maar laat dit niet merken. Ik groet met een lach en zoek vervolgens een plek in de zaal. Omdat ik aan de late kant ben, is er bijna geen plek meer. De enige plek die nog vrij is, is helemaal vooraan! Ik baal enorm maar ik heb geen keus. Ik leg mijn drinkfles en handdoek op de grond en begin een beetje zenuwachtig om mij heen te kijken. Losse gewichtjes, een mat, een step en een halter met gewichtjes, dat is wat ik zo te zien nodig heb.

Terwijl de muziek start en de instructeur op het mini podium van alles door de zaal begint te bleren, ben ik nog bezig met het verzamelen van mijn spullen. Tot grote irritatie van een aantal fanatiekelingen. Ik loop namelijk best wel behoorlijk in de weg.
Wat onhandig zet ik de blokken onder de step. Ik installeer mijn matje en schroef de gewichten op mijn halter. Althans, dat probeer ik, maar dat valt nog niet mee. Na een hoop gepiel en gedoe is het mij dan eindelijk gelukt. Ppfff wat een onderneming. Ik ben nu al moe en ik moet nog beginnen!

Ik beleef nog net ik de laatste seconden van de warming-up.
“En dan gaan we nu verder met het volgende nummer, de benen!”, roept de instructeur. Meteen begint iedereen als een dolle het gewicht van de halter te verzwaren. Ik ben blij dat ik dat ding in elkaar heb. Mooi niet dat ik er ook nog maar iets aan verander.
Het nummer waarop we de benen trainen is één van mijn lievelingsnummers. Mijn blije stofje komt eindelijk vrij en plots voel ik me groots en bloed fanatiek. Geweldig! Helaas komt aan dit euforische gevoel snel een einde. Mijn lichaam raakt vermoeid, ik begin te zweten en mijn benen beginnen te verzuren. Ik neem wat gas terug en maak met pijn en moeite de oefening af. Ik gebaar naar mijn buurvrouw ‘zwaar hè? Ze geeft echter geen kick en pumped vrolijk verder. Fanatieke trut denk ik bij mezelf.
“En dan gaan we nu door met de armen!, roept de instructeur. De armen, nu al? Kunnen we niet eerst even een bakkie koffie drinken? Ik neem rustig een paar slokken van mijn water en pak de losse gewichten. Terwijl de getatoeëerde stuiterbal op het podium al weer lekker enthousiast aan de gang is, zit ik nog in de opstartfase.
Als ik goed en wel gestart ben met de oefening mogen we de gewichten alweer wegleggen. Yes!
“Dan gaan we nu opdrukken”, klinkt er door de zaal. Shit!!!!
Ik plof neer op mijn matje en doe een poging om mezelf op te drukken, maar ik krijg werkelijk geen kilo de lucht in. Als een soort aangespoelde orka met een flodderknot lig ik languit op mijn buik te wachten tot het nummer is afgelopen. Dit nummer duurt lang!
Ik kijk om mij heen en ga op zoek naar lotgenoten. Ik ben alleen bang dat ik die in deze les niet ga vinden. Iedereen is rete enthousiast en er wordt opgedrukt alsof hun leven ervan af hangt. Het lijkt erop dat ik de enige ben die is afgehaakt. Again..
Even twijfel ik of ik de les uit zal lopen. Stik maar lekker met je bodypump!
Omdat ik zeker weet dat het dan echt nooit meer goed komt met mijn zogenaamde sport carrière, besluit ik om te blijven. Ik wil natuurlijk niet de boeken in als de huisvrouw die de les verliet omdat ze het niet aankon.
Al geloof ik dat ik na deze killer sessie ook niet echt een hele goede indruk heb achtergelaten…
Half bakken maak ik de les af. Ik ben zo moe en uitgeput dat zelfs de cooling down me zwaar valt.

Onder het mom ‘last in first out’ ruim ik na afloop van de les in een rap tempo mijn spullen op en haast me de zaal uit.
Volgende keer hang ik gewoon weer lekker in mijn uppie aan de gewichten….ik ben wel even uitgebodypumpd!

 

Hoera voor mijn spastische darm 

Ik pak een karretje en loop de Albert Heijn in voor mijn wekelijkse rondje boodschappen. Ik kies wat fruit en groente uit, wandel richting het vlees en het brood en ga vervolgens naar de afdeling zuivel voor de melk en de yoghurt.
Ik twijfel of ik het goed voel…maar ineens heb ik het idee dat ik naar de wc moet…

Ik dwing mezelf om er niet aan te denken, soms werkt het en gaat het gevoel weg. Ik ga verder met boodschappen doen maar in plaats van dat het gevoel minder wordt, wordt het erger. Zo erg dat ik er enigszins van in paniek raak.
Ik weet eigenlijk al zo goed als zeker, dat ze hier geen klantentoilet hebben, maar toch begin ik panisch om me heen te kijken of er toch niet ergens stiekum een toilet verstopt zit. Helaas…er is geen toilet te bekennen.

Met geknepen billen gooi ik van alles in mijn kar. Geen idee of ik het nodig heb, maar dat zien we thuis wel weer. Vervolgens haast ik me als een idioot richting de kassa…het ziet er rustig uit, godzijdank. Onderweg omzeil ik nog even een kennis waarvan ik weet dat ik er hoe dan ook mee aan de praat raak. Als ik nueen praatje maak, dan weet ik zeker dat het mis gaat! Al wiebelend gooi ik mijn boodschappen op de band en reken ze vervolgens af.

Zo snel als ik kan ren ik me naar de auto, gooi letterlijk de boodschappen in de achterbak, laat mijn winkelwagen met muntje en al staan en sjeez richting huis.

Nog net op tijd bereik ik de wc. Wat een opluchting!

Op de een of andere manier komt het altijd wel goed maar het geeft enorm veel stress!

In het ziekenhuis

Totaal gehaast spring ik in de auto, op weg naar mijn afspraak op de afdeling algemene interne geneeskunde in het ziekenhuis. Ik mankeer van alles en weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar natuurlijk kan dit intake gesprek niet overgeslagen worden. Eenmaal aangekomen parkeer ik de auto en loop haastig door het doolhof genaamd ziekenhuis. Ik neem plaats in de wachtkamer. “Mevrouw Achterkamp?” Een lief uitziend vrouwtje noemt mijn naam. We geven elkaar een hand en wandelen richting haar kamer. “Gaat u daar maar zitten”…zegt ze met een rustige stem. Ik gehoorzaam.

Na het bespreken van alle klachten en de voorgeschiedenis begint ze met een stel gordijnen een hokje te creëren waar ik niet blij van word. Ik ging toch immers alleen voor een gesprek. Nog even heb ik de hoop dat het zelf ontworpen hokje alvast klaargemaakt is voor de volgende patiënt. “U kunt plaatsnemen in het hokje, u mag alles uitdoen, behalve u ondergoed en dan kom ik zo bij u” zegt ze.

Ik schik! Wat zij namelijk nog niet weet…..maar ik wel..is dat ik vanmorgen…de meest vreselijke mismatch qua ondergoed OOIT heb aangetrokken. Ik had haast en heb zomaar wat uit de kast gerukt. Nou dan weet je het wel. Heel even twijfel ik of ik zal vragen of we dat een volgende keer kunnen doen, aangezien ik hier niet helemaal….of eigenlijk helemaal niet op gerekend had. Maar mijn verstand speelt nog wel eens op en ik besef, dat ik natuurlijk geen kant meer op kan nu.

De woorden die mijn oma ooit aan mij vertelde spoken door mijn hoofd…”Zorg dat je er altijd goed uitziet…ook onder je kleding…want je weet noooooit hoe een dag loopt”…mm…ik denk dat dit is wat ze bedoelde….

Ik wandel het hokje in en begin me uit te kleden. “Ehm..ik heb niet zo’n heel charmant setje aan hoor” roep ik richting de arts. “Ooo dat zal toch wel meevallen” roept ze terug. Nou…geloof me….het valt niet mee, denk ik bij mezelf. In dit setje….wat eigenlijk helemaal geen set is…wil je nog niet levenloos gevonden worden, echt niet! Maar ja, misschien is ze erger  gewend en valt het in haar ogen inderdaad mee.

Wat ongemakkelijk sta ik half naakt in mijn bij elkaar raapsel. “Ik ben zover!” roep ik door het gordijntje. De arts komt het hokje binnen. Ik kan aan haar gezicht niet zien hoe ze op dit moment over mij denkt. Na een minuut of 10 is het onderzoek voorbij en kleed ik mij als de sodemieter aan. Enigszins gegeneerd kom ik uit het hokje.

Als het gesprek is afgelopen geven we elkaar een hand. Eenmaal thuis is het eerste wat ik doe, het vreselijk setje omruilen voor een charmantere versie. Het zooitje ongeregeld flikker ik in de prullenbak, zodat ik dat…in ieder geval noooooooit meer ‘per ongeluk’ aan kan doen!

de drogist

Als ik dit afrekenen gaat ze het vast weer vragen…ik weet het zeker! Ze vraagt het namelijk áltijd, al twee jaar lang!! Ik begrijp het niet, wat heeft het voor zin om steeds weer die ene vraag te stellen? Ik geef toch standaard hetzelfde antwoord. Ze moet het vragen dat weet ik wel, maar het slaat echt nergens op.

Hangt er soms een camera bij de kassa en zit er dan iemand naar het beeldscherm te kijken om te checken of het personeel wel DE vraag heeft gesteld?

En word je ontslagen als je DE vraag hebt overgeslagen?

Nou let op daar gaan we! “Goedemiddag” “hallo” “dit is het? ” “ehh jaa..!” “Heeft u nog vragen over het geneesmiddel?”

AAHHHH ze doet het!! Ze doet het wéér! Al twee jaar lang iedere week dezelfde vraag!! “Heeft u nog vragen?” Heeft u nog vragen?” Heeft u nog vragen? “ Jaar in jaar uit! Dat is 104 keer dezelfde vraag en ik heb al 104 keer hetzelfde antwoord gegeven! Er zit goddomme een bijsluiter van 15 kantjes bij, en dan zou ik nog vragen hebben!?  Even serieus..het is maar Paracetamol. Weet je wel, zo’n pilletje waar je er 15 van in 1 keer kan innemen en dan nog steeds koppijn hebt!

Ik ben het zo zat met dat mens! Ze denkt nu natuurlijk dat ik nee ga zeggen. Ha, mooi niet! Dit keer doen we het op mijn manier!

“ja ik heb een vraag, antwoord ik”. “In verband met brandend maagzuur gebruik ik Protonpompremmers, ik slik Excedrin in verband met mijn migraine aanvallen, ik gebruik Otalgan druppels in verband met oorpijn, ik gebruik Tilavist oogdruppels in verband met hooikoortsaanvallen. Om verstopping van het darmkanaal te voorkomen gebruik ik Psylliumvezels en Lactulose poeder, ik slik 10 mg Prozac in verband met paniekaanvallen en omdat ik af en toe last heb van eczeem smeer ik twee keer per dag hydrocortisonacetaat 1%”.

“Nu vroeg ik me af.. als ik nou in de ochtend begin met Protonpompremmers, de Excedin en de Otalgan. Om een uur of 12 de Tivalist indruppel, de Psylliumverzels inneem en het Lactulosepoeder opdrink…kan ik dan tussen de Prozac en de Hydrocortisonacetaat 1%, 1000 mg Paracetamol innemen?” “of beter 500 mg?”

Dat mens kijkt me aan….wordt rood…begint vervolgens als een idioot door de bijsluiter te bladeren en haalt dan haar collega erbij. Ze probeert mijn vraag aan haar collega te herhalen,  maar gooit werkelijk alles door elkaar. Ik kijk en denk….mijn hemel, het is maar goed dat zij geen dokter is…dan had namelijk de eczeemzalf in mijn ogen gezeten, de oogdruppels in mijn oren en dan had ze waarschijnlijk de Psylliumvezels tegen verstopping één voor één uitwendig ingebracht. Het zweet staat letterlijk op haar bovenlip als blijkt dat haar collega er ook geen fluit van begrijpt. Ze pakt een briefje, schrijft er een telefoonnummer op en zegt vervolgens “hier heeft u het nummer van de apotheek, vraagt u het daar maar even na.”

Ik ben benieuwd of ze DE vraag volgende keer weer stelt..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: