Kids

Blogs op deze pagina:

Het zal de drukte wel zijn
Sinterklaas Kapoentje..
Held op sokken
De theekopjes
Ziek kind in de nacht
De ontploffing
Haast
De zilvervis
Eieren zoeken
Tijd voor een ijsje
liegen
oeps!
Het glas
De molen
Schoentje zetten
Het pietenpak
Politie!!
Speelgoed opruimen

Het zal de drukte wel zijn

Totaal verrast zijn de meiden als ze beneden komen en ze zien kadootjes onder de kerstboom liggen.
“Mam, we zouden toch geen kadootjes krijgen!”, zegt de oudste lachend.
“Leuk hè!”, zeg ik. “Verrassing!”
Meteen beginnen ze te zoeken welke kadootjes voor wie zijn.
“Nou ga maar snel een kadootje uitpakken!”, zegt manlief.
Vol verwachting beginnen de meiden de kadootjes één voor één open te maken. Er komt van alles te voorschijn. Tekenblokken, pennen, make-up, stickers, knuffels noem maar op.
De oudste reageert wel héél enthousiast als ze een trui uitpakt. “Mam, deze wilde ik zo graag. Ohh ik vind hem zo mooi! Hoe wist jij dat? Mag ik hem aan? Please!?”
Ik knik dat het oké is en ze weet niet hoe snel ze haar pyjama shirt moet verwisselen voor haar nieuwe trui. Trots gaat ze voor de spiegel staan, kijkt naar haar trui, lacht en gaat vervolgens weer op zoek naar een nieuw kadootje.
Ik kijk naar haar en zie ineens dat het nieuwe truitje wel errug strak zit. En die driekwart mouwen horen zeker weten lang te zijn.
“Laat mij eens in jouw nek kijken?”, zeg ik tegen haar.
“Hoezo dan mam?”, vraagt ze verbaasd.
“Kom eens”, zeg ik tegen haar. Ze komt naar me toe en ik ga op zoek naar het label in haar nek.
Meteen voel ik het bloed naar mijn hoofd stromen en breekt het zweet mij uit. Op het label in haar nek staat namelijk maat 122. En als ze iets al heel lang niet meer heeft, is het maat 122.
“Wat is er dan mam?, vraagt ze nieuwsgierig.
“Ehm, schat”, zeg ik voorzichtig tegen haar, “Ik geloof dat dit truitje voor je zusje was, maar mama heeft hem per ongeluk voor jou ingepakt. Vind je hem niet erg strak zitten?”, vraag ik aan haar.
“Nee ik vind hem heel mooi!”, zegt ze terwijl ze naar de spiegel loopt en zichzelf nogmaals bewondert. “Hij is toch mooi mam, kijk dan”, zegt ze vol overtuiging.
“Schat kijk nou eens naar je mouwen. Die zijn echt veels te kort. En kijk, hier in je nek zit de trui veel te strak!” Ze haalt nonchalant naar schouders op.
Manlief kijkt me aan en schudt met zijn hoofd. “Dat kan er ook maar weer één overkomen”, zegt hij lachend. Ik kan zijn opmerking niet waarderen en snauw naar hem dat hij volgend jaar de kadootjes mag regelen.
“Mag ik de trui niet houden?”, vraagt de oudste geschrokken.
“Nou schat, eigenlijk zit ie echt niet zo mooi. Hij is echt te klein voor jou.”
De oudste zet het op een huilen. “Ik vind het zo jammer van die trui, ik wil hem zo graag hebben, hij is zo moohohohohoooiii”, brult ze door de kamer.
In plaats van dat de jongste het zielig vindt, staat zij al klaar om de trui aan te pakken. Ik leg aan haar uit dat het goed komt met haar trui maar dat haar zus het een beetje moeilijk vindt om hem uit te doen. Ze laat het erbij.
“Weet je wat we doen schat?”, zeg ik tegen de oudste, “je geeft de trui aan je zusje en morgen gaan wij op zoek naar de allermooiste trui in jouw maat, oké?” Meteen heb ik spijt van deze uitspraak want als ik ergens morgen geen tijd voor heb. Maar goed ze is het er mee eens dus voor nu zijn we gered. Morgen zien we wel weer verder.
Terwijl ik mijzelf afvraag hoe ik zo stom heb kunnen zijn, gaan de meiden verder met het uitpakken van de kadootjes.
Ik ben zo blij dat ik altijd alles zo geweldig onder controle heb

.

Schoentje 2
“Mam, Sinterklaas gaat toch wel iets in onze schoen doen?” vraagt de jongste een tikkie bezorgd. “Natuurlijk schat, je bent toch lief geweest? Dan krijg jij een kado en je zus ook!”
We zingen nog een liedje en gaan dan naar boven om te slapen.

Omdat de jongste behoorlijk nerveus is, praat ik nog een tijdje met haar. Na een kwartier lijkt ze eindelijk rustiger te zijn.
“Ga maar lief slapen en dan zit er morgen wat moois in je schoen!”

Als de kinderen allebei slapen gaan manlief en ik beneden een film kijken.
Voordat we gaan kijken zorg ik wel eerst dat de schoenen in orde zijn. Ik knaag wat van de appel, gooi het water voor het paard weg en leg de kadootjes in de schoenen.

“Is het wel handig om die schoenen nu al te vullen?” vraagt manlief zich af. “Ja joh, dat kan wel, ze komen de laatste tijd nooit meer uit bed” reageer ik vol overtuiging.

We maken wat hapjes, schenken een wijntje in en zetten de film aan. Het is een gezellige relaxte avond.

“He!” zeg ik tegen manlief. Hoorde jij ook wat?”. “O zij hoort weer wat. Sinterklaas zeker?!” reageert hij flauw.
” Ik ben niet gek! Ik hoor echt wat! Luister dan! Ik weet het zeker!”
Ik heb gelijk! Terwijl achter de schoentjes gevuld en wel klaar staan, horen we een kind de trap afkomen.

Meteen schieten we allebei overeind. Ik geef manlief een iets wat te harde por in zijn zij. “Ga jij naar de trap dan!” en ik wijs richting de trap. Zelf vlieg ik naar de achterdeur waar de schoenen staan en bewaak ze met mijn leven.

Ik hoor dat de jongste in de huiskamer staat. Ze heeft het warm, het slapen lukt niet en ze wil wat drinken. Inmiddels heb ik het ook warm. Paniekerig roep ik vanuit de keuken dat ik zo drinken naar boven kom brengen. Het zweet breekt me uit.

“Maar waarom mag ik dan niet beneden wat drinken?” vraagt ze verbaasd.
“Omdat wij ook gaan slapen!” lieg ik.
Ze stelt nog wat kritische vragen, ik beantwoord ze op afstand en commandeer dat ze naar boven moeten gaan. Manlief loopt mee en ik maak het drinken.

Als ik hoor dat ze boven zijn haal ik opgelucht adem. ffjuuuww dat ging maar net goed!

Ik breng het drinken naar boven en als ik merk dat ze weer slaapt, ga ik voorzichtig weer naar beneden. Hyper kom ik de huiskamer binnen. “Zo pff dat ging maar net goed zeg. Je moet er toch niet aan denken dat ze die kadootjes al ziet. Dat zou echt wel heel jammer zijn. Ik zou dan natuurlijk kunnen verzinnen dat Piet geweest is toen we even boven waren of iets, maar erg handig is het niet!”

“Ik zeg niks!” reageert manlief terwijl hij de film weer aanzet. “Ja schat, je had helemaal gelijk!” zeg ik terwijl ik tegen hem aankruip. “De volgende keer vul ik de schoentjes pas als wij gaan slapen.”

Held op sokken
Opeens zie ik mijn kind huilen…op 5 meter hoogte in zo’n klimapparaat met HEEL veel touwen, waar je alleen met een hoop geklim en geklauter kunt komen. Shit! Omdat ik de bui al zie hangen…probeer ik haar gerust te stellen. “Het is niet eng…er kan niets gebeuren..jij kan dat…..je bent een grote meid…al die andere kinderen hebben het ook gedaan blablablabla” ….Hoe ik ook tegen haar praat, wat ik ook zeg…niets werkt….er is complete paniek! Helaas zit er maar één ding op….ik moet naar boven!

‘Gelukkig’ is er ook een trap. Een trap die recht omhoog gaat…dat wel…maar het scheelt een hoop geklauter. Als een wild hert duw ik een paar kinderen opzij…”Opzij…opzij…….ik moet mijn kind redden!!’ roep ik en ik klim omhoog. “Hup..wegwezen…ik moet er langs!” Terwijl ik mezelf omhoog hijs…hoor ik in mijn hoofd steeds hetzelfde stemmetje…..’niet omlaag kijken…niet omlaag kijken….DOE HET NIET!’ Ik kijk omlaag en schik! Het is echt ZO hoog….

Eenmaal boven heb ik letterlijk zeebenen. Nog even sta ik bij te komen van dit avontuur maar dan hoor ik op de achtergrond mijn dochter roepen “mamaaaaaaa JE MOET NU KOMEN!!!!”. Heel onhandig klim ik over het touw en waggel haar kant op. Ze is zichtbaar opgelucht dat ik….die normaal al staat te bibberen op een keukentrapje….haar kom ‘redden’. Ik steek mijn hand naar haar uit….”Kom maar, ik ben bij je….er kan echt helemaal niets gebeuren…echt niet”…….. slik puf zucht steun….

Ze pakt mijn hand en samen lopen we, door het web van touwen, terug naar het houten gedeelte waar ik net omhoog geklommen ben. Eenmaal op het houten gedeelte geef ik haar een knuffel. Ze is rustig….zij wel….

Wat ik nog niet eerder in de gaten had, is dat het trappetje wat ik net heb genomen…alleen voor omhoog is. Terug kun je blijkbaar alleen via een mega steile glijbaan van een meter of 20! Zo’n ijzer geval…

“Ehh schat”…zeg ik…”kunnen we alleen zo naar beneden? ” en ik wijs naar het monsterlijke apparaat genaamd glijbaan. “Ja!” zegt ze vol overtuiging. “leuk he!?” voegt ze eraan toe.

“Nou ik denk dat we ook wel met het trappetje kunnen hoor” zeg ik en ik loop naar de trap. Eenmaal bij de trap breekt het zweet mij werkelijk uit…..die trap is ZO steil…dat gaat never nooit niet lukken en zeker niet met een kind erbij! Bovendien ga ik dan volledig tegen het ‘verkeer’ in aangezien er continu mensen de trap opklimmen.

Het liefst zou ik nu zelf heel hard ‘MAMAAAA’ roepen en in de foetus houding gaan huilen totdat iemand mij komt redden, maar ik verman me…..IK ben de moeder…IK moet dit doen! We lopen richting de glijbaan en gaan zitten…zij zit voorop. “Gaan we?” zeg ik tegen haar. “JAAAAAA!!” roept ze enthousiast.

Ik knijp mijn ogen dicht…daar gaan we! Ik voel me raar, misselijk en begin echt KEIHARD te gillen, wat natuurlijk nog veel heftiger klinkt in een holle buis! Ik heb echt het idee dat mijn laatste minuten geslagen zijn. Waarom doen mensen dit!?!?!
Terwijl mijn dochter in een deuk ligt van het lachen…is het lachen mij meer dan vergaan! Mijn kont doet zeer..alles draait en ik wil zo snel mogelijk uit dit monster!

Met een plof vallen we op de grond. Fjuuwww eindelijk beneden! Het duurde misschien net een minuut…maar voor mijn gevoel heb ik een uur in die buis gelegen.

“Leuk he mam!?” zegt mijn dochter die helemaal staat te glunderen. “Ja heel leuk!” lieg ik “Zullen we nog een keer?” vraagt ze enthousiast..”pleassseeeeee??”  “Alsjeblieft zeg!” reageer ik.

De theekopjes 

“Mam ga jij alsjeblieft mee in de theekopjes, papa is nu al zo vaak mee geweest ergens in…en jij nog geen 1 keer?” vraagt de oudste als we in het pretpark lopen. “O nee hoor….voor geen goud! “…reageer ik uit het diepst van mijn hart. “Vraag papa maar” zeg ik….helaas reageert papa hetzelfde. Achtbanen zijn voor hem geen enkel probleem maar die theekopjes…

We staan een tijdje te kijken naar de theekopjes en dan kom ik tot de conclusie dat ze misschien toch wel meevallen… Zo eng kan het niet zijn denk ik…”Okeeee ik ga mee!” zeg ik tegen de kinderen.

“JEEEEE JOEPIE JOEPIE…mama gaat meeeeeee”.
Mama zelf is iets minder enthousiast maar vooruit…laat ik ook eens gezellig doen. Eenmaal in de rij begin ik hem aardig te knijpen. Ik weet ZO zeker dat ik kotsmisselijk ga worden in die rot kopjes. “Willen jullie echt niet liever samen?” probeer ik nog. “Nee mam je MOET mee je hebt het beloofd” zegt de oudste. “Ja mama en beloofd is beloofd” zegt de jongste erachter aan…

Als we aan de beurt zijn duiken we een theekopje in. Ik laat me niet kennen en juich enthousiast met de kinderen mee. Het startsein klinkt en we beginnen te draaien. Er is duidelijk geen moment van wennen….het kopje draait op volle toeren…direct!…OMG!!! Mijn maag draait om! Wat een hel! Terwijl ik voor mijn gevoel 300 km per uur de wereld in word geslingerd, grijp ik met mijn handen naar mijn gezicht en ga op zoek naar een overlevingsmodus….

Om mij heen kijken is werkelijk verschrikkelijk! Dat is dus iets wat ik NIET moet doen. Ik focus op de schoenen van mijn jongste dochter….dat lijkt beter te gaan. Doodongelukkig voel ik mij terwijl ik alle kanten op word gegooid. Toen ik stond te kijken leken de ritjes kort maar nu ik erin zit lijkt het uren te duren.

De meiden hebben de grootste lol en zeker als ze in de gaten hebben dat ik zo ongeveer tegen kotsen aan zit. Ik focus op de grond en denk alleen maar ‘laat het klaar zijn laat het klaar zijn!’ Ik voel dat er vertraging in de snelheid optreedt en langzaam aan durf ik weer om me heen te kijken.

Terwijl het lachen mij vergaan is, zie ik aan de rand van de kopjes dat manlief helemaal stuk gaat van het lachen. Ik vind er niets grappigs aan. Zodra de attractie stil staat waggel ik…alsof ik net 3 flessen wijn achterover heb gegooid….het theekopje uit, op zoek naar de uitgang.

“Was het leuk schat?” zegt manlief met een gemene grijns op zijn gezicht.
“KLOTE KOPJES” reageer ik en we lopen verder…

Ziek kind in de nacht

“MAAAMMMM MAAAMMMMMM” hoor ik ineens vanaf beneden komen. Ik kijk op mijn klok. Het is 3.00 uur ’s nachts. Ik draai me om en denk…het zal wel. Maar dan hoor ik weer “MAAAAMMMM ik heb gespuugd!!” Meteen gaan al mijn alarmbellen af en spring ik uit bed…FOUTE BOEL!

Ik vlieg de trap af en storm de slaapkamer van mijn jongste dochter binnen. Er was inderdaad niets aan gelogen…ALLES zit onder. Knuffels..kussens…het onderlaken…het dekbed…het kind. Ik vind het zielig voor haar, arme kind, wat een paniek. Tegelijkertijd komt ook mijn praktische kant naar boven…het kind moet schoon en het bed moet schoon! Even sta ik te dubben hoe ik het aan ga pakken. Ik besluit om als eerst mijn dochter onder de douche te zetten. Zeer ongemakkelijk til ik haar onder haar oksels uit bed. Ik zorg dat ze mij niet raakt en zet haar on de douche. Natuurlijk is dat niet leuk zo midden in de nacht en ze zet het op een gillen. Het gevolg…kind nummer 2 komt ook uit bed. “Wat is er aan de hand mam”? vraagt de oudste versuft. “Je zus heeft gespuugd schat, maar ga jij maar naar papa ik moet hier ‘even’ de boel opruimen. Ze strompelt naar boven.

Kokhalzend haal ik het bed af. Wat een ravage! Alle was stop ik in een zak en gooi het daarna meteen in de wasmachine. Vervolgens haal ik mijn dochter onder de douche vandaan en  ga samen met haar in het bed van mijn oudste dochter liggen…mét een emmer. Je weet maar nooit! Mijn dochter is duidelijk nog niet opgeknapt…ze woelt en draait en de klok tikt maar door. Na ongeveer een uur begin ik enigszins nerveus te worden. Om half 7 gaat mijn wekker namelijk weer omdat ik moet werken.

“MAAAMMMM daar komt het weer” en met een flinke golf spuugt ze in de emmer (goddank). Ik besluit om haar mee te nemen naar beneden, dit gaat hem niet worden. Ik zet de tv aan, leg haar met een deken op de bank, en probeer zelf nog wat te slapen. Ze is zo beroerd dat er van slapen weinig terecht komt.

Ondertussen ben ik in gevecht met mijn eigen gevoelens. Ik vind het super zielig voor haar, maar ik vind het ook echt wel zielig voor mijzelf. Want van mij wordt verwacht dat ik straks weer rise and shining op mijn werk verschijn. Tussen het legen van spuugemmers en het troosten van mijn dochter probeer ik nog wat te slapen.

Als om half 7 de wekker gaat ben ik werkelijk compleet gesloopt. Naar school gaan is onmogelijk voor haar. Manlief staat alleen in de winkel en ik heb een hele drukke dag op werk. Ik besluit om oma te vragen of ze vandaag op kan passen.  Gelukkig…oma kan!  Als oma er eenmaal is brengt manlief onze oudste dochter naar school en rij ik richting mijn werk….al denk ik eerlijk gezegd niet dat het een hele productieve dag gaat worden…

De ontploffing

Adem in…adem uit…zeg ik hardop terwijl ik in mijn hoofd tegelijktijd ook tot 10 tel…
Helaas..het is te erg om het te negeren. Straks loopt het echt uit de hand en geeft de 1 de ander een knal of iets. Het is duidelijk tijd om in te grijpen!

“Meiden ophouden nu!..even allebei wat voor jezelf doen, geen gedoe, geen gezeur…hup opschieten” zeg ik nog op een redelijk rustige manier terwijl ik weer terugloop richting de keuken.

Dan is het stil. O…zooo denk ik bij mezelf….ze luisteren!
Helaas….ik heb weer te vroeg gejuicht….na een minuut of 2 hoor ik dat ze elkaar weer in de haren zitten! Die mag dit niet en die mag dat niet en als je nog 1 keer mijn pen afpakt dan blablablabla
Godsamme denk ik bij mezelf terwijl in ondertussen probeer het avondeten te maken.

Ik loop weer richting de woonkamer….”Ophouden nu…laat elkaar met rust…ga iets voor jezelf doen….niet aan elkaar plukken….lief zijn…dit is echt de laatste waarschuwing! Ik kan toch geen avondeten maken zo, dan hebben we om 8 uur nog geen eten.” zeg ik op een rustige kindvriendelijke toon.

Nog geen 3 minuten later hoor ik weeeeeer van alles in de kamer! De oudste begint te gillen….en de jongste zet het op een huilen….ze trekken aan elkaar…de 1 geeft de ander een mep en ga zo  maar door…

Nog even probeer ik tot 10 te tellen en me rustig te houden…maar nog voordat ik nummer 2 bereikt heb, ontplof ik…weg controle ..
“En NU ben ik het zat!!” Roep ik terwijl ik mijn spatel op het aanrecht smijt! Bijna letterlijk vlieg ik, met een knalrood hoofd, richting de woonkamer… “KAPPEN NU!!!!!!!!!ZIJN JULLIE NOU HELEMAAL BESODEMIETERT. IK HEB JULLIE NU AL TIEN KEER GEWAARSCHUWD. STOPPEN NUUUUUUU!!!!!!!! ALS IK JULLIE NU NOG 1 KEER MOET WAARSCHUWEN DAN FLIKKER IK JULLIE ALLEBEI IN BED….BEGREPEN!!!!!” Ik gil zo hard dat mijn keel er zeer van doet en mijn stem ervan overslaat. Tegelijkertijd doe ik mijn arm omhoog alsof ik iemand ieder moment de kamer door ga slaan. Zo boos ben ik!

Helaas heb ik met mijn mega bler actie niet het resultaat bereikt wat ik had willen bereiken. Beide kinderen zijn namelijk zo van mij geschrokken dat ze het keihard op een huilen zetten!!

Meteen baal ik van mezelf. Dit wilde ik natuurlijk helemaal niet maar het gebeurde gewoon. En wat moeten de buren wel niet denken, ik schaam me rot. O wat erg…. Van alle stress begin ik nu zelf ook te huilen. Ik voel me echt rot. En het vervelendst…ik kan het niet meer terugdraaien.

Allebei de meiden komen bij me zitten. “Gaat het mam?” vraagt de oudste. ” Ja nou”…zeg ik snikkend….”en jullie luisteren niet naar mij en ik vind het echt helemaal niet leuk als jullie zo doen. Ik kan niet eens normaal het avondeten maken. Jullie maken alleen maar ruzie…snik snik snik snik….”

Daar zitten we dan…..alledrie te huilen…
Dan komt manlief binnen. “Jeetje…wat is hier aan de hand?” vraagt hij bezorgd.
” O, niks hoor….reageer ik…niks bijzonders…het gaat alweer..”

Ik sta op en ga weer verder met koken….alsof er niets gebeurd is. Ik ben benieuwd of het gezellig wordt tijdens het avondeten…

Haast

Als ik op de klok kijk schik ik me rot….WAT?? 8 uur al! Meteen vraag ik mij af wat ik al die tijd gedaan heb, ik was nota bene om half 7 al beneden!

In één klap slaat mijn bui om van een relaxte moeder in een wilde tiran. “Meiden die Ipad gaat NU weg, we gaan aankleden en haren kammen en tanden poetsen!!”
Verschikt kijken ze beide op.”Is het al zo laat dan mam”? Vraagt mijn dochter.
“Ja kijk dan” reageer ik geïrriteerd en wijs naar de klok…”het is al 8 uur geweest”!!!

Als een soort hysterisch hert met een kop koffie vlieg ik door de kamer. Ik pak het eten en drinken voor op school en mik het in de tassen. Snel pak ik de haarspullen en tandenborstels. Ik beveel de kids om zich snel aan te kleden en bij mij te komen, voor het kammen van de haren en het poetsen van de tanden.

Tussen het uitdelen van bevelen, het maken van staarten, het poetsen van tanden en het bij elkaar rapen van de sokken en schoenen, lurk ik mijn kop koffie leeg. Ik sprint naar het aanrecht…zet mijn beker bij de vaat.. pak mijn eigen sokken en schoenen en trek deze aan. Ook bij mezelf gooi ik een staart in mijn haar en poets mijn tanden. Intussen slaan de meiden elkaar de hersens in maar dat laat ik maar even voor wat het is. Geen tijd voor….

“Ja jassen aan hup..opschieten!!” bler ik door de kamer. “Welke jas moet ik aan mam?” vraagt de jongste. “Ja weet ik veel pak gewoon wat!” roep ik naar haar. Trots komt ze teruglopen met haar winterjas aan….Aangezien het vandaag 20 graden wordt was dat nou NET niet de jas die ik in gedachte had. “Tsjonge jonge…” zeg ik…”toch niet je winterjas”!!!! “Het is zomer”!! Vol onbegrip kijkt ze me aan..”Maar je zei toch dat het niet uitmaakte?” zegt ze met een lief stemmetje.

Ik ruk zo ongeveer de winterjas van haar lijf en hijs haar in haar zomerjas. Vervolgens ren ik de tuin in…zet de fietsen buiten..gebaar de kinderen dat ze NU naar buiten moeten komen en draai de deur op slot.

Gehaast fietsen we naar school en precies als we aan komen rijden horen we de bel….de laatste! “Mam de bel!!” roept de oudste in paniek…” Nou hup hup opschieten”! roep ik.

We parkeren de fietsen en rennen het gebouw in. Ik breng kind 1 naar de klas…geef haar een kus en ga vervolgens met kind 2 naar de klas. “Doei schat fijne dag” roep ik en loop nog net niet buiten adem terug naar mijn fiets.

Yes…weer gered…denk ik bij mezelf….nou ja een soort van dan….

De zilvervis

“Maak hem dood! Maak hem dood!” compleet in paniek staan mijn kids op de bank te springen wijzend naar de grond. Ik ben geen held maar ik besef dat ik op dit moment wel degene ben die het probleem….wat het dan ook mag zijn…op moet lossen.

“HALLO…rustig even!!!”  bler ik door de kamer. “WAT IS ER AAN DE HAND??”
Er schiet van alles door mijn hoofd, een spin, een muis, de poes van de buurvrouw…
“Daar!!” begint de kleinste weer te wijzen. “Daar gaat hij mam…daar! “
Ik begin nu toch echt een soort van bang te worden. “WAT ZIT ER DAN!!!??ZEG HET DAN” gil ik!!
“Een zilvervis!!!’ roepen de kinderen in koor.
“Jezus!!! een zilvervis!! jullie jagen mij de stuipen op het lijf om een zilvervis!! Zo’n klein inieminie beestje …”
“Ja maar mam hij is echt ZOOOO groot” en mijn dochter maakt een gebaar van ongeveer 1 meter.
Ik kijk om me heen maar zie geen zilvervis of iets wat er op lijkt. Ik ga plat op mijn buik liggen en kijk onder de bank. Niets te zien! Ik schuif de tafel weg, controleer de muren, haal de kussens van de bank, schud met de gordijnen…nope…geen beestje
te bekennen.
“Sorry schatten maar ik zie echt geen zilvervis. Maar hij doet verder toch niets joh, dus we laten hem lekker zitten…waar hij ook mag zijn” zeg ik. “NEEHEEEEEEEEE” roept de jongste en ze begint er een soort hysterisch bij te huilen. “JE MOET HEM WEGHALEN MAM…hij is echt zo ennnggggg en vies!”
“Ja maar ik ZIE GEEN ZILVERVIS!!” zeg ik geïrriteerd.
“Ik wil niet meer in dit huis wonen…dit huis is vies…ik wil verhuizen naar een huis zonder beestjes!” zegt ze met haar armen over elkaar. De oudste gelooft het inmiddels wel en gaat naar haar kamer.
Intussen bedenk ik een plan om mijn jongste dochter weer rustig te krijgen…
“Wacht!! ik zie hem….blijf zitten!!” gebaar ik naar mijn dochter.
Ik spurt naar de keuken, pak een papiertje, loop naar een willekeurige plek, doe NET of ik de zilvervis vang, vermorzel hem zogenaamd…en spoel het papiertje door de wc. “Zo! Opgelost” zeg ik tegen haar.
“Ooo je bent echt de beste en liefste mama die er bestaat!” zegt ze en gaat weer verder met spelen.
Goed opgelost al zeg ik het zelf…en nu maar hopen dat de zilvervis zich niet meer laat zien…

Eieren zoeken

“Als we zo klaar zijn met eten…dan gaan we….EIEREN ZOEKEN JEEEEEE!!!” roep ik enthousiast tijdens de paasbrunch tegen de kinderen. “Jeeeeeeee joepie joepie eieren zoeken!” reageren ze enthousiast terug. ” Waarom doen we dat eigenlijk alleen met Pasen mam? Dat kunnen we toch best vaker doen?” vraagt de oudste.” Ja, maar als we het vaker doen, dan is het niet leuk meer” is mijn reactie.

“Oja” reageert de oudste en we gaan weer verder met eten. Als iedereen klaar is gaat het grote eierfeest beginnen! “Papa…JIJ mag als eerst de eieren verstoppen” zeg ik tegen hem. Papa begint enthousiast aan het verstoppen van de eieren. Op zulke momenten word je allemaal weer een beetje een klein kind…

Als alle eieren verstopt zijn, beginnen de meiden driftig te zoeken. Al snel zijn alle 10 de eieren boven water. “Die heb jij niet goed verstopt papa” zegt de jongste.” Ik kan dat veel beter” voegt ze er vol zelfvertrouwen aan toe.”Nou, ga jij ze dan maar verstoppen!” zegt papa. En dolenthousiast begint de jongste aan het verstopfestijn. Als na een minuut of 10 dan EINDELIJK alle eieren verstopt zijn, mogen we komen.

De eerste 7 eieren een makkie….ei nummer 8 en 9 vallen ook nog wel mee….maar dan het laatste ei. Lachend kijkt de jongste toe hoe wij de hele kamer overhoop halen. Alle kastjes en laadjes worden opengetrokken. We zoeken achter de bank, onder de bank..zo ongeveer IN de bank…..helaas…NERGENS is meer een ei te bekennen…

“Huhh waar is dan dat laatste ei? Misschien hebben we ze alle 10 al!” zeg ik. Ik loop naar het mandje en tel de eieren. “nee…het zijn er echt maar 9. En volgens mij hebben we zo’n beetje elke plek in de woonkamer gehad nu!”

“Nou vertel…waar is het laatste ei gebleven?” vraag ik aan de jongste. “Ik weet het niet..” reageert ze. Omdat ik haar niet geloof vraag ik het nogmaals. “Zeg even waar dat laatste ei is…dan kan de volgende gaan verstoppen!”

Ineens begint de jongste KEIHARD te huilen. Helemaal snikkend zegt ze…”ik weet niet meer waar ik het laatste eitje verstohohopppttt heb”. Ze is heel erg verdrietig ..zo aandoenlijk….maar tegelijkertijd is het ook zo grappig. Ik probeer mijn lach in te houden maar het lukt me gewoon niet. Ze loopt boos de kamer uit. “Jullie lachen me uit!!” roept ze en stampvoetend gaat ze naar boven.

Ondertussen doen wij nog een poging om het verloren ei boven tafel te krijgen maar tevergeefs…het ei lijkt verdwenen. “Ze had wel gelijk pap” zegt de oudste ineens….”eieren verstoppen kan zij inderdaad veeeeeeeeel beter dan jij!”

Tijd voor een ijsje!

Het is prachtig weer, de zon schijnt en we hebben geen plannen. Tijd voor een ijsje dacht ik zo. ” Meiden, zullen we een ijsje halen?” roep ik naar boven. Natuurlijk is het een vraag waarop je het antwoord al weet…. ” JAAAAAAAAAAAAAAAA!!” wordt er van boven geroepen. De meiden denderen de trap af. “Nou hop schoenen aan, dan gaan we!”

Als iedereen is aangekleed, springen we op de fiets richting de ijssalon. Er hadden duidelijk meer mensen het idee om een ijsje te halen. Wat een drukte -zucht- We sluiten netjes achter aan in de rij. De eerste 10 minuten gaan nog wel, maar dan wordt het irritant…” Duurt het nog lang mam? Zijn we al aan de beurt mam? Hebben ze nog wel ijs mam? Ze gaan toch nog niet sluiten he mam? Straks zijn de hoorntjes op?” Natuurlijk vind ik het zelf ook heel vervelend…die lange rij…maar ik probeer er rustig onder te blijven.

Na een minuut of 20 zijn we dan eindelijk aan de beurt. “Oke, welke smaken willen jullie? Je mag 2 bolletjes uitkiezen.” Alsof ik vraag om het alfabet achterstevoren in het chinees op te noemen, kijken ze mij beide met grote ogen aan. “Oke we hebben net bijna een half uur in de rij gestaan en nu weten jullie nog steeds niet welke smaak jullie willen?”

“Eigenlijk wil ik drie smaken mam…die groene, aardbei en vanille” zegt de oudste. ” Ja ik wil ook drie smaken” papagaait de jongste er uiteraard weer achteraan. ” Jullie mogen twee bolletjes, dat is echt meer dan genoeg! Nou kies wat uit, kijk eens hoeveel mensen er achter ons staan. Die willen ook allemaal ijs!”

Alsof het de meiden ook maar iets kan schelen, dat er een rij van ongeveer 15 man achter ons staat, gaan ze vrolijk verder met moeilijk doen. Discussies over de smaak, de hoeveelheid bolletjes EN over welk hoorntje het wordt, vliegen over en weer..Ik zie aan de verkoper dat hij langzaam aan zijn geduld begint te verliezen. Ook ik begin de zenuwen te krijgen en voel de ogen van de andere klanten in mijn rug branden.

“Oke NU zeggen, anders GEEN IJS BEGREPEN!!” roep ik naar de kinderen. ” Neem allebei maar drie bolletjes dan” zeg ik in een pedagogisch onverantwoorde impuls in de hoop van het gezeur af te zijn. “Opschieten!”

“Jeeeee we mogen drie bolletjes” juicht de jongste. ” KIES…NU…EEN…SMAAK!!!” zeg ik met een stemverheffing en ik wijs naar de bak met ijs. Als ze er dan eindelijk, na zeker een minuut of vijf, over uit zijn, reken ik snel de ijsjes af. Bij het verlaten van de ijssalon kijk ik niet op of om naar de mensen achter mij. Ik schaam me rot..

Eenmaal buiten gaan we op het eerste het beste bankje zitten die we tegenkomen. Het liefst zou ik meteen op de fiets springen en naar huis gaan, maar fietsen en kinderen met ijsjes…da’s geen goede combinatie. Ineens begint de jongste keihard te huilen. “Ik wilde eigenlijk ook de rozeeeeeeeeeeeeeeeeeee en niet die geluuhhhhhh” O nee he…denk ik bij mezelf…krijgen we dit…

“Volgende keer mag jij roze ijs, oke?” zeg ik tegen haar. “Maar ik wil NU roze ijs…NUUUU” blert ze terug. “Ja, dat gaat niet, of wil je soms nog een keer een half uur in de rij gaan staan? Volgende keer! En anders eet je je ijsje niet op, kan mij het ook schelen!” zeg ik tegen haar.  “Geef maar hier hoor, dat ijsje…ik eet hem wel op..als jij hem toch niet wil!” Blijkbaar werkt mijn opmerking…want ineens begint ze van haar ijsje te eten…

Het was een leuk idee…gezellig naar de ijssalon..maar volgende keer haal ik toch maar weer gewoon een doos Cornetto’s bij de supermarkt!

Liegen

‘Tring…tring!’ “MAAAAMMMM TELEFOON!” hoor ik mijn kind door de kamer bleren.
 “Oo schat” zeg ik tegen mijn kind terwijl ik vermoeid op de bank lig, “wil jij alsjeblieft de telefoon opnemen, ik ben echt ZO moe!”.
“Ja maar wat moet ik dan zeggen?” vraagt ze er weer achteraan, terwijl de telefoon op de achtergrond doorrinkelt. “Zeg maar gewoon dat ik er niet ben en dat ik later wel terug bel, oke? “”Oke!” en ze neemt de telefoon op.
“O hoi” hoor ik haar zeggen. “Nou….ik moet van haar zeggen….dat ze er niet is!” zegt mijn dochter tegen degene aan de andere kant van de lijn. Meteen schiet ik overeind! O neeeeee, denk ik bij mezelf. Hoe kan ze dat nou zeggen! Ik voel mezelf rood worden en hoop dat het telefoongesprek snel afgelopen is. Ze hangt op.
Meteen storm ik op mijn dochter af. “Hoe kun je dat nou zeggen?!!”
Stomverbaasd en zich totaal van geen kwaad bewust, kijkt mijn dochter mij aan. “Ja maar ik moest toch van jou zeggen dat je er niet bent?”
“Dan zeg je toch gewoon ‘ze is er niet…punt’. “Serieus…hoe moeilijk kan het zijn? Je zegt toch niet…ik moest zeggen dat ze er niet is”  zeg ik enigszins geïrriteerd.
Aan de blik van mijn kind te zien, snapt ze er nog steeds geen fluit van….
“Oke…ik ga het nog één keer uitleggen. Als jij zegt…dat ik er niet ben…is er niets aan de hand. Degene aan de andere kant van de lijn denkt dat ik er niet ben, belt later terug…probleem opgelost. Maar omdat jij hebt gezegd…dat je moest zeggen dat ik er niet was….dan weten ze dus…..dat ik wel thuis ben, snap je?”
“Ja maar je bent er toch ook gewoon!?” gaat zij weer verder…
“Jahaaaaa …..maar ik had geen zin om de telefoon op te nemen” reageer ik bozig.
“Maar waarom vraag je dan of ik op kan nemen?” zegt zij weer compleet in de war van mijn actie.
Ineens realiseer ik me, dat het misschien niet zo handig van mij was, om dit aan/van mijn kind te vragen, en dat het totaal geen zin heeft om er nog verder op in te gaan. Het is ook wel een beetje vreemd…ik leer haar dat ze niet mag liegen….en wat doe ik…ik laat haar liegen.
“Weet je schat” zeg ik tegen haar. “Laat maar, je hebt het goed gedaan, ik ben blij dat je de telefoon hebt opgenomen en ik bel van de week wel even terug, oke?”.

“Wie was het eigenlijk?”

Oeps!

“Nou hup, even doorlopen, we gaan nog even een paar boodschappen doen en dan gaan we avondeten” zeg ik tegen de meiden als we onderweg zijn

naar de supermarkt.

“Mogen we een kadootje uitzoeken??” vraagt de jongste met een lief stemmetje.

“Nee” reageer ik…”we gaan alleen nog even groente kopen voor het avondeten.”

“Ahh mogen we echt geen kadootje kopen ??” vraagt ze weer.
“NEHEEE” reageer ik weer. “We gaan geen kadootjes kopen, klaar punt, ophouden nu!” zeg ik geïrriteerd.

Eenmaal in de supermarkt lopen we richting het pad met de groente. “Nou welke groente zullen we nemen? Wortels, bloemkool, boontjes?”

“Ik hoef geen groente” bromt de jongste weer.

“Zullen we anders pizza eten mam, dat kan toch ook?” vraagt de oudste.

O ja hoor, heb je haar ook nog eens, denk ik bij mezelf. Ik dacht al…één zeurend kind is uniek….maar helaas, ze heeft ook wat bedacht…pizza.
Ik zorg dat ik met allebei de meiden oogcontact heb en zeg dan heel duidelijk…
“We gaan GÉÉN kadootjes en GÉÉN pizza kopen, oke?” Ik wacht geen reactie af en ga verder met het uitzoeken van groente.
“Kunnen we écht geen pizza eten mam…please….dan eten we morgen groente” vraagt de oudste weer. “NEE!” zeg ik kort en bondig.
“Ben je al klaar mam, ik wil naar huis!” gaat de jongste weer verder.
“Ja schat, ik begrijp dat je naar huis wilt, maar ik moet nog even kijken wat we gaan eten.  Daarna gaan we naar huis.” zeg ik nu weer wat gekalmeerd.
“Zie je al die andere mensen…die moeten ook allemaal nog avondeten kopen, net als wij” zeg ik terwijl
ik sta te twijfelen tussen de wortels en de bloemkool.
Ik snuffel nog wat rond in de supermarkt en dan komt de jongste met een fles aangelopen, ik gok iets van douchegel. “Mag ik deze mam?”
En dan knapt er iets…ineens ben ik he-le-maal klaar met AL die vragen. “GODVERDOMME!!!!!” roep ik ineens keihard door de supermarkt.
“IK WAS TOCH DUIDELIJK OF NIET SOMS!!??” bler ik er nog even achteraan. “OF SPREEK IK SOMS CHINEES?!”
Door mijn eigen uitspatting word ik zelf ook een soort van wakker geschud, en realiseer mij ineens…dat ik me midden in een supermarkt…met nog een aantal andere mensen bevind. En die mensen….die hebben mij ook gehoord. En het is daarom ook niet voor niets…dat iedereen

ineens verschikt….vol verbazing…mijn kant op kijkt!

Shiiitttt….denk ik bij mezelf….wat doe ik!!?? Oke, hoofd naar beneden…niet verder nadenken….en wegwezen hier…is mijn eerste reactie!

“Ehhmm meiden”….zeg ik…”we gaan NU naar de kassa”. Met een hoofd van schaamte gebaar ik mijn kinderen dat ze direct mee moeten komen. Uiteraard zijn ook zij ook nog in shock van mijn reactie, en lopen zonder horden of stoten achter mij aan.
Snel reken ik de bloemkool EN de wortels (keuzestress..help!) af en vlucht mij uit de supermarkt.

Eenmaal buiten schaam ik mij nog steeds diep voor mijn zojuist ontspoorde gedrag.

Maar…ik moet eerlijk zeggen..het heeft wel geholpen. De kinderen hebben niets meer gevraagd en we waren in no time uit de supermarkt…dat dan weer wel!

Het glas

Kijk uit…GLAS!!!” roep ik hysterisch als mijn kind voor de zoveelste keer deze week een glas van tafel gooit. “Oeps, sorry mam” zegt mijn oudste dochter er meteen achteraan.
“Ja kijk dan ook uit, je ziet toch dat er glazen staan”! zeg ik zwaar geïrriteerd. “Ik kan ook nooit een keer rustig zitten, er is echt ALTIJD wat”!!
“Ja je moet uitkijken!’ papagaait mijn jongste erachter aan. “He…niet mee bemoeien jij!” zeg ik tegen mijn jongste “IK ben de moeder!”

“Oke…nou geen paniek! Ga allebei maar op de bank zitten, want jullie hebben geen schoenen aan. NIET in de buurt van het glas komen, BEGREPEN?” beveel ik door de kamer

Aangezien mijn jongste dochter totaal niet meer onder de indruk raakt van mijn premenstruele bleracties, doet ze toch stiekem een poging om net iets dichterbij het glas te komen, dan de bedoeling was.

” WEG WEZEN NUUUUUUUUU!!!!!!” gil ik werkelijk vanuit mijn tenen. NIET BIJ DAT GLAS!! HUP OP DE BANK JIJ, STRAKS ZIT ER GLAS IN JE VOET EN MOETEN WE NAAR DE DOKTER!! “Moet mijn voet er dan af?” vraagt zij weer op haar beurt.”JA..allebei! Nou hup, wieberen.” Ze luistert en gaat netjes op de bank zitten.

Als een soort overspannen reuzenbaby kruip ik over de vloer om alle glasscherven bij elkaar te rapen. Aangezien het een glas was van echt kristal, liggen er werkelijk OVERAL glasscherven (lang leve de kristalzegels van de AH). En cola…overal ligt vieze plakkerige cola!

Zoals gewoonlijk zeik ik tijdens het glasrapen nog wat in het rond. “Je moet gewoon uitkijken, en hoevaak heb ik het nu al gezegd, en blablablabla. Je bent toch geen baby!!” zeg ik. “Nou….jij lijkt wel op een baby mam als je zo over de grond kruipt” zegt de jongste lachend! De oudste probeert haar lach in te houden maar het lukt haar niet. Ze begint KEIHARD met haar zusje mee te lachen.

En ik kan er niets aan doen, maar ineens is mijn boze wilde bui over, en moet ook ik enorm hard lachen. Met z’n drieën proesten we het uit. Ik realiseer mij dat het er echt belachelijk uit moet hebben gezien, zo’n boze overspannen moeder met een rood hoofd, kruipend over de vloer, op zoek naar de laatste scherven.

“Nou klaar met dat stomme glas” roep ik door de kamer. Waar waren we gebleven?

De molen

“Kijk!” zeg ik tegen mijn kinderen als we een stuk aan het fietsen zijn “daar is de molen!” en ik wijs naar de molen die druk bezig is met draaien. ” O, leuk mam, kunnen we daar eens kijken?” vraagt de oudste. “Ander keertje schat, vandaag is de molen dicht” zeg ik vol overtuiging.

“Nee joh, hij is niet dicht hoor” zegt manlief. “Elke zondag is de molen open en iedereen mag er in!” vult hij verder aan. “Kom dan gaan we kijken!” gaat hij verder. De kinderen zijn natuurlijk helemaal blij. En ik? Aan mij wordt niets gevraagd. Ik besluit om me over dit bar slechte plan heen te zetten. Tenslotte was ik degene die over de molen begon. Ik doe maar gewoon alsof ik het leuk vind, het is niet anders.

We parkeren onze fietsen en klimmen het trappetje van de molen op. Direct bij binnenkomst van de molen, zie ik allemaal enge machines heen en weer gaan met boomstammen enzo. Er komt een mevrouw op ons afgelopen….nou ja…vrouw….een mens. Met een veel te grote blouse (overhemd?) en een broek met een bouwvakkers decolleté!

De mevrouw is duidelijk blij dat wij als bezoekers komen rondneuzen in de molen. Dat begrijp ik. Wat een ellende als je hier de hele dag moet staan. Ze begint meteen dolenthousiast te vertellen over hoe oud de molen is, wat ze er allemaal doen enz. enz. Het interesseert die kinderen maar weinig en mij nog minder. Het enige wat de kinderen willen is zo snel mogelijk, zo hoog mogelijk de molen inklimmen. Als de mevrouw dan eindelijk klaar is met haar verhaal, gaan we naar boven.

Ik vind het nog steeds helemaal niets met die enge machines en hoge trappen, maar ik laat me niet kennen! Ik doe gewoon gezellig mee. We klimmen de eerste trap op. “Mm..best steil he mam?” zegt de jongste en ze loopt vrolijk verder. Steil? Steil? Het is net of ik de Kilimanjaro aan het beklimmen ben, denk ik bij mezelf! Ik mis alleen mijn klimgordel en mijn bergschoenen nog…

Wat zij niet weten, is dat ik inmiddels in een soort overlevingsmodus beland ben. Het zweet breekt me werkelijk aan alle kanten uit en mijn knieën beginnen te knikken. Ik heb dit echt nog nooit eerder meegemaakt. Ik heb zelfs het idee dat ik ieder moment kan gaan spugen, zo rot voel ik me.  Oke, niet aan denken, gewoon gezellig meelopen er gebeurt niets..

“Gaat het mam?” wordt er naar me geroepen. “Ja hoor, het gaat goehoed!” reageer ik…voor iemand die ieder moment tegen de vlakte kan gaan, denk ik bij mezelf.

Intussen is manlief dolenthousiast van alles aan de kinderen aan het vertellen. Een beetje het verhaal van die vrouw daar beneden.Inmiddels is het lachen mij echt al ongeveer een stuk of drie keer vergaan en ben ik in een soort claustrofobische hyperventilatie toestand beland. Ineens ben ik er he-le-maal klaar mee. Ik lijk wel gek! De groeten met hun k-molen! Ik ga hier uit, en wel meteen!

Even twijfel ik hoe ik zo makkelijk mogelijk deze trap af kan gaan. Ik besluit om achterste voren, treetje voor treetje, heel langzaam en voorzichtig….naar beneden te lopen. Ik dwing mezelf om niet teveel na te denken en mijn doel te bereiken….levend uit deze ellende komen.

“Godzijdank Ik ben beneden!” zeg ik hardop tegen mezelf. Eenmaal beneden komt de vrouw weer op mij af en begint weer een heel verhaal tegen mij aan te klateren. Ik hoor werkelijk geen woord van wat ze zegt, lach naar haar, en ga als de sodemieter richting de uitgang.

Ik ben eruit!! Wat een enorme opluchting!! Frisse lucht…grond…vogels…fietsen! Nu nog hopen dat de rest er zo ook aan komt.

Ik wacht…en ik wacht en ik wacht..Na ongeveer een half uur (!!) komt dan eindelijk iedereen enthousiast naar buiten. “Mam, waar was je nou, het was echt super leuk. We hebben over heeeeel de stad gekeken” zegt de oudste. “Jaa en we zagen nog die ene winkel waar we vanmiddag nog geweest zijn mam” vult de jongste verder aan.

“Maar mam…waar was je nou???”
“O, ik moest zooo nodig plassen, en jullie waren zo lekker aan het kletsen, dat ik gewoon maar naar beneden gegaan ben” lieg ik.”O jammer, zullen we nog even terug gaan?” vult manlief aan.
“Ja!!”, roepen allebei de meiden! “Nog een keer, nog een keer!”

“Nou hartstikke lief hoor, maar we gaan lekker naar huis” reageer ik. Ik zet geen stap meer in die klote molen, denk ik bij mezelf…nooit meer!

Schoentje zetten

“Maaammm…mogen we naar beneden??” vraagt mijn oudste dochter. “Jezus hoe laat is het in vredesnaam?”
Met mijn ogen half open graai ik op mijn nachtkastje…op zoek naar mijn telefoon.
“Hallo, het is zaterdagochtend, half 7..zijn jullie niet goed ofzo?” vraag ik met een vermoeide stem. “Jaaaahaaaa maar we willen weten of we wat in onze schoen hebben!” gaat de oudste weer verder. Oja…pfff…Sinterklaas….kadootjes schoentjes…zucht zucht. Heel even speel ik het filmpje van gisterenavond in mijn hoofd af, om te checken of we wel naar beneden kunnen.

Heb ik het bakje water voor het paard op de grond laten staan, en niet weer terug gezet op het aanrecht (zoals de vorige keer)….ja!
Heb ik de kadootjes bij de schoenen gelegd…ja! (ook dat ben ik namelijk wel eens vergeten)
Heb ik namen op de kadootjes gezet….ja!
Heb ik de GOEDE namen op de kadootjes gezet…..ja…althans…dat hoop ik dan maar.
Heb ik het Sinterklaaspapier opgeborgen en niet weer op de tafel laten slingeren…ja!
Oke, ik denk dat we kunnen, denk ik bij mezelf.

“Nou kom op dan!” zeg ik tegen de meiden…en we lopen met z’n allen naar beneden.
“Jaaaaaaa hij is geweest!!!!” gillen ze door de huiskamer. Terwijl zij naar hun schoen rennen, valt er bij mij een last van mijn schouders. Fjuuwww..weer gelukt!
Helemaal blij grissen ze hun kado uit hun schoen! “Hey” zegt de jongste ineens….”Sinterklaas heeft mijn mooie tekening niet meegenomen”. En ze kijkt wat beteuterd naar haar schoen.

NEEEEEEE…denk ik bij mezelf….de tekening….hoe kan ik nou zo stom zijn!! Ik ben hier echt zo ongelooflijk slecht in. Ieder jaar gaat er weer iets mis…écht altijd! Ik haat het!!

Manlief, die er ook achteraan gestrompeld is, kijkt mij aan. Het enige wat hij kan doen is zijn hoofd schudden. En ik weet ook precies wat hij denkt…’let nou eens op!’ Snel verzin ik, dat de Sint de tekening vast niet gezien heeft, en hem volgende keer zeker mee zal nemen (alarm..alarm…actie voor mij, actie voor mij…) Gelukkig…ze pikt het.

Ik ben blij als Sinterklaas weer voorbij is…dat scheelt mij een hoop denkwerk!

Het pietenpak

“Mam heb ik sinterklaasverkleedkleren? Morgen op school mogen we die!” zegt mijn jongste dochter. “Mogen we die?” vraag ik..”wat bedoel je?…mogen jullie verkleed naar school morgen?” “jahaaaa” antwoord ze. “Ow jezus”…reageer ik….”Morgen al? weet je dat zeker” vraag ik haar. “Dat duurt toch nog wel even?” voeg ik eraan toe.

“Mam”… zegt ze….”het is echt morgen! En we gaan op school ook het sinterklaasjournaal kijken” voegt ze er aan toe.

Oke….dat wordt zoeken…realiseer ik mij. Ik dacht namelijk dat de start van het Sinterklaasfestijn nog wel even zou duren…maar het begint dus gewoon MORGEN!

Zuchtend en puffend strompel in naar zolder.  Tsja..waar zouden die spullen dit jaar weer kunnen zijn? denk ik bij mezelf. Op zolder hebben wij 3 prachtige inbouwkasten. Alleen kasten en ik gaan over het algemeen niet goed samen. Want van kasten……kun je de deurtjes dichtgooien…dat betekent in mijn geval… troep in de kast…deurtjes dicht, niet meer over nadenken…en we kijken er volgend jaar wel weer naar.

Omdat ik echt geen flauw idee heb in welke kast ik moet beginnen, doe ik ineminemutte. Sommige mensen vinden het raar…dat ik op mijn 35e loop te ineminemutte…ik niet…want het werkt!

Ik loop naar de kast die als eerste aan de beurt is en trek de deur open. Direct zakt de moed mij in de schoenen. Waar in godsnaam moet ik beginnen? Plankje voor plankje ga ik op zoek naar de sinterklaasspullen. De kast is zo vol dat de helft van de spullen tijdens het zoeken op de grond klettert. Na een half uur moet ik helaas concluderen…dat de sinterklaasspullen…zich niet in deze kast bevinden. In plaats van dat ik alle spullen netjes terugleg…prop ik de zooi er weer in…doe snel de deur dicht…en wandel naar kast nummer 2. Ook hier hetzelfde verhaal….geen spoor van sinterklaasspullen. Als ik aan de laatste kast begin, krijg ik ineens sterk het vermoeden dat de sinterklaasspullen zich helemaal niet op zolder bevinden. Heb ik überhaupt nog wel sinterklaasspullen in huis? Of zouden die vorig jaar Sinterklaas niet overleefd hebben?

Ineens baal ik enorm van mijzelf. Waarom maak ik nou overal zo’n troep van? Het is echt niet te doen als je een keer iets nodig hebt. Wat ben ik jaloers op mensen die altijd alles netjes geordend hebben. Hoe doen die mensen dat? Ik neem mij voor om volgende week eens lekker te gaan ruimen, en ook netjes en geordend te worden. Net als al die andere keren toen ik weer eens wat kwijt was…..

Ik loop naar beneden..haal even diep adem…en besluit dan om het slechte nieuws aan mijn dochter te vertellen. Natuurlijk begint ze meteen keihard te huilen “Ik wil eeeeeeeeen pietenpak! Straks heb ik als enige geen pietenpaahahahahakkkkk” gilt ze door de kamer.

Ik besef dat dat inderdaad helemaaal niet leuk voor haar is. Het is tenslotte mijn schuld dat ze geen pietenpak heeft. Ik besluit dat er niets anders op zit, dan naar de winkel te gaan om een pietenpak voor haar te kopen.

We kopen een pietenpak en mijn dochter is weer helemaal blij!

Dit keer ga ik na de Sinterklaas, de spullen echt netjes opbergen…neem ik mij voor. Ik ben benieuwd of het lukt….
Politie!!

Als we in de auto stappen heeft mijn dochter van 8, op eigen initiatief besloten om voorin te gaan zitten. Soms mag het ook wel, maar als we verder langer dan een kwartier moeten rijden, dan vind ik dat ze gewoon achterin moet zitten. Dat is mijn zelf verzonnen regel. En ik vind het een prima regel!

“Schat, je weet dat je niet voorin mag zitten, daar ben je nog te klein voor” zeg ik tegen mijn dochter. Maar ze weigert om uit te stappen en achterin te gaan zitten en kijkt me alleen maar aan met een blik van ‘je bent mijn moeder niet!’ “OOOHH als de politie het ziet”…voeg ik eraan toe. “Maar maaamm, ik wil zo graag voorin zitten, wat maakt het nou uit”? zegt ze…duidelijk niet onder de indruk van mijn politieverhaal. “Ik mag zo vaak voorin, waarom mag het dan nu niet?” vraagt ze. Tsja denk ik bij mezelf…ergens heeft ze wel een punt. Mijn regel slaat eigenlijk nergens op.

Omdat ze al voorin zit, gegordeld en wel…en ik totaaaaal geen energie heb om er verder wat over te zeggen, en al helemaaaaal niet om haar op te pakken en achterin te gooien….besluit ik dat het goed is…..in mijn hoofd dan he…dat zeg ik natuurlijk niet tegen haar. We rijden een stuk en mijn dochter zit zo trots als een pauw voorin de auto.Ze zit met mijn telefoon in haar hand en voelt zich minstens 14 jaar.

“Kut!” roep ik ineens door de auto. “Wat is er mam??” vraagt ze verbaast. “Er rijdt politie voor ons…” en ik ben natuurlijk oprecht geschrokken, want al probeerde ik de schuld net nog in haar schoenen te schuiven, als we politie tegen zouden komen, natuurlijk ben IK degene die verantwoordelijk is voor dit ‘nog niet groot genoeg om voorin te zitten’ spektakel. “Waar dan??” vraagt ze enigszins in paniek. “Daar voor ons!” en ik wijs naar de politieauto. Gelukkig zitten er nog twee auto’s tussen de politieauto en ons in, maar nu komt het…eerst slat de eerste auto voor ons rechtsaf….dan slaat de auto die daarvoor rijdt linksaf…en toen waren wij heel fijn de eerstvolgende achter de politieauto. Gelukkig zit er nog behoorlijk wat ruimte tussen ons en de politieauto dus ik prober een beetje gas terug te nemen.

” Tsjonge, zie je nou, ik zei toch dat je achterin moest gaan zitten. Je ziet wat er van komt…dalijk hebben we gezeur en een dikke vette bekeuring en dat allemaal omdat jij zo nodig voorin moest zitten ” (en ik te beroerd was om jou netjes achterin te zetten).

 “Ehhmm mamm…ik doe wel even of ik achter mijn telefoon zit” zegt ze gespannen en ze kruipt achter het beeldscherm van mijn mobiel. Ik laat mijn gas los en hoop dat het stoplicht dat wij naderen op groen blijft staan, zodat wij niet direct achter de politieauto komen te staan. Het licht wordt oranje…..en aangezien de politieauto MAKKELIJK nog door had kunnen rijden….besluit de bestuurder om netjes te stoppen. Langzaam aan komen wij steeds dichter bij de politieauto tot we geen kant meer op kunnen. Ineens zie ik dat de auto…waarvan wij al die tijd dachten dat het een politie auto was…helemaal geen politieauto is.. “Ehm schat…..die ‘politieauto’….is helemaal geen politieauto…het is een dierenambulance” zeg ik tegen haar.

Samen proesten we het uit en valt de spanning van de afgelopen minuten van onze schouders af. Eenmaal thuis vertelt mijn dochter het verhaal in geuren en kleuren aan haar vader, die vervolgens alleen maar met zijn hoofd heen en weer schudt en zegt…”je had zeker je bril weer niet op?”….ehhhmmm….

Speelgoed opruimen

“Mam, je gaat toch geen speelgoed van mij weggooien” vraagt mijn jongste dochter enigszins in paniek, als ik met mijn vuilniszak in de speelkamer op jacht ga naar ‘troep’. “Nee schat, natuurlijk niet, ik gooi alleen echte troep weg! Verfrommelde papiertjes, rondslingerende touwtjes, lege pakjes Wicky die jullie niet weg hebben gegooid, dat soort dingen” leg ik aan haar uit. Ze is gerust. Natuurlijk zijn dat niet de dingen die ik ga weggooien. Het liefst zou ik nu ALLES weggooien. Wat een troep hier. Kinderen bewaren werkelijk alles!

Met alleen die ‘Happy Meal speel shit’ kunnen wij al een eigen winkel beginnen. En AAAALLL die boekjes, poppetjes, tekenschriften, stickers en noem het allemaal maar op. Steeds als ik wat gevonden heb waarvan ik vind dat het weg kan, kijk ik om me heen of mijn dochter het niet gezien heeft. Als ik zeker weet dat de kust veilig is, prop ik het in de zak en ga vrolijk verder met het spotten van ‘troep’. Ik merk dat ik wel mijn hoofd erbij moet houden, want hoe langer ik met dit project bezig ben, hoe meer al het speelgoed zich gaat vormen tot ‘troep’.

Mijn dochter komt de kamer binnen en loopt naar de zak. Rustig wacht ik af wat ze gaat doen, ze maakt hem open en vist er meteen een poppetje uit. “Mam..je zou toch niks van mij wegdoen. Deze mag je niet wegdoen. Dat is mijn lievelingspopje!” Jaja denk ik bij mezelf…net als al die andere 18 poppen zeker…

“Schat kijk nou…je popje heeft geen wimpers meer…want die heb jij eruit getrokken, weet je nog? Haar haar is half afgeknipt. Ook dat heb jij gedaan en ze zit helemaal onder de make-up wat er niet meer af gaat. Da’s toch geen mooi popje meer schat?” ik probeer haar ervan te overtuigen dat het popje weldegelijk in de categorie ‘troep’ valt, maar helaas…ze is onverbiddelijk. “NEE! MIJN POPJE!” en ze loopt ermee naar de andere kamer. Ik besluit om er niet te moeilijk over te doen en haar het popje te laten houden. In ruil daarvoor gaat er natuurlijk wel wat anders in de zak, dat begrijp je natuurlijk wel….

My Little pony..of wat het ook voor paardachtig ding mag zijn. Deze kan ZEKER weg, daar speelt ze nooit mee en haar zus ook niet. Er schijnt geluid uit te komen…ik test de pony en druk op het knopje “Hi i’m Pinky Pie”. Mm..dat ding is nog Engels ook. Ik gooi hem weg..jammer dan. Er zijn nog genoeg andere paardachtigen over dus deze gaat ze niet missen. Na een uurtje zit mijn opruim woede erop. Ik knoop de zak dicht en we lopen naar beneden. Als ik op het punt sta om de zak op te ruimen hoor ik ineens luid uit de zak….”HI I’M PINKY PIE”. Kut paard…denk ik bij mezelf…houd je bek! Helaas…mijn dochter is natuurlijk niet gek en vliegt op de zak af!

”MAMMMM”!! “Je hebt mijn paardje weggegooid”!!! woest is ze. Godsiedorie denk ik bij mezelf…hoe ga ik dit nu weer oplossen. “Schat je speelt echt noooooit met dat paard!” reageer ik! “Je weet geen eens hoe die eruit ziet”!  “Echt wel!! hij is paars met zo’n hoorntje hierboven (ze wijst naar haar hoofd) hij heeft roze haar met geel en op de rug zit een knopje” zegt ze in één adem. Shittt….ze heeft gelijk. “IK WIL NIET DAT JE DIE WEGGGGOOOOOIITTT!”  blert ze door de kamer. “Schat…rustig maar we halen hem eruit oke?” zo gezegd zo gedaan…helaas ziet ze bij het bevrijden van haar pony ook nog wat andere spulletjes waarvan ze absoluut vindt dat ze niet weg mogen.

Uiteindelijk is de halve zak leeg, mijn werk voor niks geweest en is zij boos op mij vanwege mijn valse ‘ik gooi jouw speelgoed niet weg’ belofte. Voortaan ga ik toch maar opruimen als de kinderen niet thuis zijn…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: