Overig

Blogs op deze pagina

De onzichtare inbreker
De hooiwagenparade
Belletje lellen
De lekke band
Bij de receptie
Bij de benzinepomp
De terrormeeuw
De kokosnoot
Schade
Parkeerwonder
Het pakket

De onzichtbare inbreker

“Lief…lief? Hoorde jij dat ook?” vraag ik aan manlief terwijl ik half over hem heen hang en op zijn hoofd tik. Mijn hart klopt letterlijk in mijn keel. Ik hoorde een keiharde klap. Dat kan ik onmogelijk gedroomd hebben. Het was zo levensecht! “Huh? Wat?” zegt manlief “Ik hoor helemaal niets, ik slaap” reageert hij geïrriteerd. “Hoe kan het nou dat jij dat weer niet gehoord hebt!” zeg ik. “Het was keihard!” roep ik hysterisch. “Het is 4.00 uur ’s nachts, ga alsjeblieft slapen!” beveelt hij.
Ik probeer rustig te worden maar mijn lijf giert van de adrenaline. Ik ben toch zeker niet gek!
Met mijn ogen wijd open lig ik in bed. Alsof ik nu nog kan slapen. Het liefst zou ik naar beneden willen om wat te drinken. Maar no way dat ik nu naar beneden ga. Dat durf ik niet hoor! Terwijl manlief heerlijk ligt te slapen, lig ik compleet gestrest in bed. Van alles spookt er door mijn hoofd. De enige manier om weer rustig te worden is om er zeker van te zijn, dat er beneden niemand is. Voorzichtig ga ik bovenaan de trap staan en luister of ik iets hoor. Ik hoor niets verdachts, maar toch stelt het mij niet gerust.
Voor de tweede keer besluit ik om manlief wakker te maken. Dan is hij maar boos, maar hij moet echt beneden gaan kijken. “Lief, wil je alsje alsje alsjeblieft gaan kijken?” vraag ik op een rustige manier. “Ik vind het echt eng, straks is er iemand beneden, daar moet je toch niet aan denken. Wil je kijken, pleasseeee?” “JA JEZUS WAT IS ER NOU WEER! MAG IK NIET SLAPEN OFZO? ER IS ECHT NIETS AAN DE HAND HOOR!!” blert hij door de kamer. “Ssstttt, straks maak je de kinderen nog wakker” zeg ik voorzichtig tegen hem. “Nou ik ga wel beneden kijken, maar daarna laat je me met rust!” “Ja, dat kan ik dus niet beloven, want ik weet niet wat er beneden aan de hand is!”
Stampend in zijn onderbroek loopt hij de trap af. Hij kijkt de kinderkamer na, de badkamer en loopt (stampt) vervolgens naar de begane grond. Vol spanning lig ik in bed te wachten tot hij terug komt. Wat duurt de tijd lang als je bang bent.
Dan hoor ik hem weer naar boven stampen. “Zie je, er is helemaal niets aan de hand” boos trekt hij zijn deken over zijn hoofd en gaat weer verder slapen. Ik kan het niet laten…”En toch weet ik zeker dat ik wat hoorde!” zeg ik.
Inmiddels ben ik zo opgefokt dat slapen er voorlopig niet meer in zit. Nu ik zeker weet dat de kust veilig is, durf ik wél naar beneden. Beneden trek ik meteen een fles wijn open. Ik moet echt even bijkomen van deze spannende nacht!

De hooiwagenparade

Als ik op vakantie onder de douche wil stappen…zie ik vanuit mijn ooghoek een hooiwagen zitten. Aangezien er ook een stuk of 30 muggen in het huisje rondvliegen, zou deze hooiwagen nog wel eens van pas kunnen komen. Ik laat hem met rust en stap onder de douche.

Eenmaal onder de douche valt mijn oog op NOG een hooiwagen. Deze is echter in beweging. Dan vind ik ze al een stuk minder aantrekkelijk. Het beest wandelt heel relaxed…BOVEN MIJN HOOFD! Meteen is het lachen mij vergaan. Ik krijg werkelijk de kriebels als ik eraan denk dat dat ding op mij valt…..op mijn blote lijf, gadver!! Of in mijn haar. Kotsmisselijk word ik bij die gedachte. Als dat gebeurt dan denk ik dat ik met douchegordijn en al het park in ren! Maar goed, zover is het nog niet. Laat ik vooral rustig blijven….

Als ik hooiwagen nummer drie EN vier door de badkamer zie wandelen, begin ik toch wel lichtelijk hysterisch te worden. Wat is dit!? Zit hier een nest ofzo? Als de sodemieter spoel ik mezelf af. Ik wil zo snel mogelijk dit spinnenterrein verlaten!
Ik sla een handdoek om me heen, pak mijn spullen en ren de badkamer uit.

Half huilend sta ik in de woonkamer. “Wat is er schat?” vraagt manlief.
Ik geef een korte samenvatting van mijn hooiwagenhorror verhaal.
“Hooiwagens?” zegt hij. “Je bent toch niet bang voor een hooiwagen?”
“Eéntje kan ik inderdaad wel handelen ja, maar vier! VIER!…dat is toch niet normaal!!!!” schreeuw ik door de kamer.

“Wil je ze weghalen…please???”
“Je kan ze toch wel zelf weghalen” zegt hij met een irritante grijns op zijn gezicht.”Ga NU die beesten weghalen!! Anders ga ik de hele nacht huilen!!” beveel ik en ik wijs richting de badkamer.”Ik vind het echt niet grappig hoor!!”

Puffend en zuchtend komt hij van de bank om polshoogte te nemen in mijn hooiwagenwereld. Ik sjuffel achter hem aan en blijf om het hoekje staan kijken. Geïrriteerd haalt hij de hooiwagens met een papiertje weg en spoelt ze door de wc. “Zijn ze écht allemaal weg??” vraag ik voorzichtig. Hij kijkt me aan en loopt zonder wat te zeggen terug naar de huiskamer. Hij ploft neer op de bank.

Ik ga de badkamer weer in, maar voel me totaal niet op mijn gemak. Ik heb het idee dat er uit ieder gaatje en kiertje zo´n ding komt kruipen. Een soort invasie. Net als in een enge film. Als een gek poets ik mijn tanden…gooi de badkamerdeur dicht en haast me naar de slaapkamer.

Zonder verder om mij heen te kijken, ga ik in bed liggen en doe meteen mijn ogen dicht. Ik geloof niet dat ik wil weten of hier ook nog hooiwagens zitten…

Belletje lellen

Hoor ik het nou goed…denk ik terwijl ik op zolder de was sta te vouwen….
Ja…de bel….zie je!
Vandaag verwacht ik een pakketje en die wil ik natuurlijk niet mislopen. Ik laat de was uit mijn handen vallen en spurt naar beneden. Als ik de deur open doe zie ik….niemand. Ik loer nog even in de straat…mmm ik zou toch zweren dat ik de bel hoorde…

Ik wandel weer naar zolder en ga verder met het vouwen van de was.

TRINGGGG…..!!
“Godsamme…zie je!”
Wederom neem ik een spurt naar beneden en trek de voordeur open. Er staat niemand aan de deur…., maar in de verte zie ik wel een paar kinderen wegrennen…
“OOO…HAAAHAAAHAAAAAA”….zeg ik hardop…..”belletje lellen….ZO irritant!!”
Tsja ik heb het vroeger zelf ook gedaan Dan is het wel leuk. Maar als je zelf belletjegeleld wordt…is het bloedirritant!

Voor de derde keer probeer ik om mijn stapel was af te vouwen. NEEEE…wéér die bel!!
Ze geven niet op! Omdat ik weet dat het weer de belletjeslellers zijn haast ik me niet naar beneden, maar besluit wel om in de buurt van de voordeur te blijven voor als ze WEER bellen. Ik zal ze krijgen!

Ik ga op mijn knieën bij de voordeur zitten en buk zoveel mogelijk zodat ze me echt niet kunnen zien. Rustig wacht ik af. De vorige keren zat er ook steeds maar een paar minuten tussen, dus ik verwacht dat het ieder moment raak zal zijn.

Dan hoor ik voetstappen….ze komen mijn kant op.
HA! Nu heb ik jullie…denk ik bij mezelf. Enigszins gespannen heb ik de klink van de deur al in mijn handen. Mijn plan: zij bellen aan en ik trek in 1 keer de deur open!
Ik wacht tot de deurbel gaat….

TRING….TRING!!! Met een ruk trek ik, nog half hurkend, de deur open!!!! “EN NOU IS HET AFGELOPEN!! ZIJN JULLIE HELEMAAL BESODEMIETERT!!!!!!” gil ik naar buiten.
Een vrouw met een grote bril en een pakketje in haar hand kijkt mij met verschrikte ogen aan. Meteen steekt ze haar handen naar voren..”een pakketje voor mevrouw Achterkamp!”
Ik spring op…pak met een rood hoofd het pakket aan en bied mijn verontschuldigen aan, maar ze is niet geïnteresseerd in mijn verhaal en loopt zo snel als ze kan weg.

Ik loop naar binnen en plof neer op de bank….dan gaat weeeer deurbel…..
Ik laat hem gaan…ik ben er helemaal klaar mee!

De lekke band 

Zo snel als ik kan spurt ik naar mijn auto. Over een kwartier begint de cursus en ik weet nu al bijna zeker dat ik OF net op tijd, OF net te laat. Ik stap de auto in en rijd weg. Al meteen bij het wegrijden, heb ik het gevoel dat er iets anders is aan de auto….hij rijdt….ik weet niet….raar!
Ik negeer het vreemde gevoel en rijd door.

Maar ineens rijdt de auto wel HEEL raar…..bijna eng….ooooooo fuck…volgens mij is dit een lekke band!! Natuurlijk rijd ik precies op een plek waar ik onmogelijk de weg af kan. Het rijden wordt enger en enger en ik ben dan ook super opgelucht als ik een inham in de weg aantref. Als de sodemieter parkeer ik de auto en stap uit. Ja hoor…..een dikke vette platte lekke band….lekker dan!

In paniek bel ik manlief op en leg uit wat er aan de hand is. Niet dat hij vanaf zijn werk wat kan doen, maar het is een soort primaire reactie…paniek = manlief

Ik leg het verhaal uit…”Ja ehh dat wordt de ANWB bellen” zegt hij kalm. ” Ja en dan? Dan sta ik hier straks een uur te wachten!!” zeg ik geïrriteerd. “Dan bel je niet….dan weet je zeker dat je er over een uur nog staat!!” zet hij terecht. Mmm…dat is waar, denk ik bij mezelf…ik heb geloof ik even geen keus. We hangen op en ik bel de ANWB.

“Goedemiddag waarmee kan ik u helpen?” vraagt een vriendelijke vrouw aan de andere kant van de lijn. Ik leg het verhaal uit. “Heeft u voor mij een ANWB lidmaatschap nummer?” vraagt ze. Ehh…jaa de heb ik, momentje….
Verkeerde volgorde…ik had natuurlijk eerst de papieren erbij moeten zoeken en DAN de ANWB moeten bellen….lekker suf. Ik graai in mijn tas. Nadat ik vijf vakjes heb uitgemest kom ik mijn pasje tegen. Ik geef het nummer aan de vrouw door. “Zit er een reservewiel in de auto? ” vraagt de mevrouw aan mij.  Ik verklaar haar bijna voor gek dat ze die vraag aan mij durf te stellen..ik weet net aan hoe ik dat ding moet starten…weet ik veel of er een reservewiel in zit. Mijn banden moeten gewoon niet lek gaan!

” Ehhh….mevrouw…ik heb werkelijk GEEN idee…waar zou dat reservewiel moeten zitten…?” Intussen heb ik mijn achterbak opengemaakt maar weet al bijna zeker dat ik daar nog nooit…in al die 6 jaren dat we deze auto hebben…een wiel heb aangetroffen. Er ligt wel altijd een hoop troep in de achterbak…lege flessen….oud papier…maar het zou wel heel suf zijn als ik dat wiel gemist had!

Ze legt uit dat ik onder de bekleding in de kofferbak moet kijken. Ik volg haar advies op maar helaas….er is geen wiel te bekennen. Mm..dit wordt nog leuk. De mevrouw van de ANWB neemt mijn mededeling aan, doet verder geen uitspraken en vertelt mij dat er binnen een uur iemand aanwezig zal zijn. We hangen op.

Inmiddels ben ik natuurlijk al veel te laat voor de cursus. Ik heb alleen geen nummer bij me van iemand die tijdens de cursus aanwezig is. Ik vertel morgen wel wat er aan de hand was, het is niet anders.

Na dik drie kwartier wachten zie ik een ANWB busje aan komen rijden…wat een opluchting! De meneer stelt zich voor…beoordeelt de band….doet een soort prop in het wiel en zegt me gedag.

Helemaal blij stap ik weer in de auto. Gezien het tijdstip besluit ik om maar meteen richting huis te rijden. Werken heeft nu niet echt veel zin meer. Wat kan een dag soms raar lopen….

Bij de receptie

“Goedemiddag!” zeg ik tegen de mevrouw bij de balie in het ziekenhuis.
Ze is driftig aan het tikken en ik verwacht dat ze ieder moment opkijkt en mij ook groet…
Er gebeurt niets….
Ik hoest…soms helpt het…
mm… geen reactie.

“Goedemiddag!” herhaal ik nogmaals…
Nog steeds verblikt of verbloost ze niet en haar toetsenbord rammelt door.
Helemaal beduusd kijk ik om me heen…wat is dit nou weer?
Dat is toch raar?? Ik moet er bijna van lachen…het is echt ZO apart.

Omdat ik over 10 minuten een afspraak met de arts heb, blijf ik maar gewoon staan. Ze zal zo wel uit haar eigen wereld komen lijkt me..
Het duurt en het duurt en het duurt…en net op het moment dat ik op het punt sta om mijn vuist op de balie te slaan omdat ik er he-le-maal klaar mee ben..’ontwaakt’ ze.

“Goedemiddag mevrouw, kan ik u helpen? ” hoor ik ineens.
Ik schik ervan! “Goedemiddag…eh ja graag! Ik heb…en ik kijk op mijn horloge….eh NU een afspraak met dokter Terhaar”.
De mevrouw kijkt in de computer. “Oke, prima neemt u daar maar plaats, de dokter komt u zo halen.”

Ik ga zitten en wacht op de dokter. Na een minuut of 5 word ik opgehaald. Het ligt op het puntje van mijn tong om aan de dokter te vragen of de mevrouw bij de receptie altijd het gezicht van een oorwurm heeft. Ik hou me in.
Er vinden wat onderzoeken plaats, we sluiten het gesprek af en ik kan bij de receptie een vervolgafspraak maken.

Nee he…denk ik bij mezelf….weer naar dat mens.
Wederom sta ik zeker 5 minuten te wachten voordat ze me aankijkt. Als ze weer bij ‘kennis’ is, plannen we een nieuwe afspraak.

Nog vol verbazing over de mevrouw bij de receptie wandel ik het ziekenhuis uit.Ongelooflijk dat zulke mensen op zo’n plek zitten…

Bij de benzinepomp

“Meiden, ik ga nog even snel tanken” zegt ik tegen de kids, terwijl ik het terrein van de Tango oprijd. De voorste pomp is bezet, dus ik stop bij de achterste pomp. Wat mij direct opvalt is dat de man bij de pomp voor mij ‘not amused’ is. Hij ziet er super gestresst uit. In plaats van dat ik uitstap om te gaan tanken, observeer ik de man. Even kijken wat er aan de hand is….

Er lijkt iets niet te lukken…en ineens begint de man ook KEIHARD te schelden en te vloeken! Hij klaagt over dat hij al zo lang heeft moeten wachten en dat het apparaat niet werkt.

Mijn kinderen hebben het bizarre gedrag van de man inmiddels ook opgemerkt en zijn in shock. Met open mond kijken ze naar de hysterische meneer. “Die man is echt eng mam..kijk nou hoe hij doet…hij komt toch niet naar ons he? Moeten we dan niet de politie bellen mam? Hij is echt heel erg aan het schelden! MAMMAAAA IK WIL HIER WEG!!!”
Stiekem wil ik hier ook weg en wel zo snel mogelijk! Ik vind het helemaal niks met die hysterische idioot voor mij. Omdat ik mijn kinderen niet nog banger wil maken, probeer ik niet te laten merken hoe ik me bij deze situatie voel.

“Nou wat een rare boze meneer he?” zeg ik op een rustige toon. “Hij is echt heeeeel boos.” zeg ik.. Ik kijk het nog een tijdje aan, maar dan wordt het toch echt tijd dat ik uit ga stappen om te tanken. Ik vind het lastig. Straks gaat hij tegen mij beginnen. Of nog erger…straks komt hij naar me toe! Nou als hij naar mij toe komt word ik ook wild. Is hij belazerd!

Ik verman mijzelf en stap uit. Zonder blikken of blozen steek ik mijn pinpas in het apparaat, voer de handelingen uit en begin met tanken.

Intussen zie ik de man voor mij worstelen met de slang van de tank….de slang is te kort om bij zijn tank te komen…ook dat nog! Hij was al wild…maar nu draait hij helemaaaal door! Hij pakt zijn autosleutel..verplaatst als een gek zijn auto en gaat tanken. Godzijdank lukt het, maar erg relaxed ziet hij er nog steeds niet uit.

Als de man klaar is pleurt hij letterlijk de slang op de grond, vergeet zijn tankdop terug op de tank te doen en rijdt als een idioot, met gierende banden weg!

Vanaf de achterbank klopt mijn dochter op het raam “MAM…hij vergeet de dop hahahahaahahah” “Jaaa” roept de jongste….”die stoute stomme boze meneer vergeet zijn dop!”

Nog enigszins beduusd van het tankavontuur stap ik weer in de auto. Wat heb je toch een rare mensen….

De terrormeeuw

“Jongens, komen jullie? We gaan ontbijten op het dakterras!” roep ik. “Meisjes mam!…we zijn geen jongens.” roept één van de kinderen terug. Pff krijgen we dat weer, denk ik bij mezelf. “Ja schat, meisjes..” en verder laat ik het zo.

Omdat we dit niet al te vaak doen, heb ik extra mijn best gedaan. Afgebakken broodjes, een gezellig schaaltje met beleg en een pot thee. De meiden vinden het zichtbaar gezellig.

We smeren wat broodjes en net als we klaar zijn om te gaan eten, klinkt er een luid geschreeuw boven ons hoofd. Het is een meeuw…en niet zo’n kleintje ook! Ik hoop dat de meeuw doorvliegt maar helaas…. hij blijft angstvallig rondjes circuleren ter hoogte van ons dakterras. Dan gaat het schreeuwen van de meeuw over in een soort krijsgeluid. Het lijkt erop dat hij in aanval gaat….en volgens mij zijn wij zijn prooi…

Ineens komen alle horrorverhalen van het afgelopen jaar naar boven. Verhalen van mensen uit de buurt die werden aangevallen door meeuwen tijdens het eten. Ook kan ik mij het verhaal van het hondje van de buren dat werd aangevallen door een meeuw…nog goed herinneren.

De paniek slaat toe! Tijd voor tactieken om mijn kinderen niet bang te maken…is er niet….we moeten NU naar binnen..

“Hup..naar binnen meiden…nu!” roep ik tegen ze. “Maar waarom dan mam, die meeuw doet toch niks?” zegt mijn jongste dochter. “Schiet nou maar op! Naar binnen nu!” Totaal verward gaan de meiden naar binnen.

Als een dolle raap ik alle kopjes en borden bij elkaar, pak het dienblad en maak nog net geen snoekduik naar binnen. Met een harde ruk en klotsende oksels trek ik de terrasdeur dicht. Nog even kijk ik het kreng nog ergens zie. “Fjuuuuuwww hij is weg” zeg ik.  Opgelucht zet ik het dienblad op de grond.

Mijn kinderen kijken mij aan alsof ik niet goed bij mijn hoofd ben. ” Wat was er dan mam?” vraagt eerst het ene kind en vervolgens de andere.

“Die meeuw…die wilde onze broodjes gaan pikken! En onze koekjes en ons vleesbeleg! Wat een rotbeest!” zeg ik. “oo echt! Wat een rotbeest ja” zegt de oudste.

“Gaan we nog wel verder eten mam, ik heb trek” vraagt mijn dochter. Ehm..oja…eten…Ik doe de deur van het terras open…kijk om me heen of de meeuw weg is, pak vervolgens snel de tafel van buiten en zet deze midden in de slaapkamer neer. De stoeltjes zet ik erbij en ik dek opnieuw de tafel. “Komt de meeuw hier niet mam”? vraagt de jongste. “Nee hoor schat, hier komt de meeuw niet bij!” is mijn reactie.

Daar zitten we dan..te ontbijten op een snikhete zolderkamer waar het een graad of 30 is. Tsja…als het niet gaat zoals het ‘moet’…dan moet het maar zoals het gaat! Maar die meeuw, krijgt geen kruimel van ons!

De kokosnoot
Luid sta ik in de tuin met een hamer en een schroevendraaier in te hakken op een kokosnoot. Zoals gewoonlijk wil dat ding weer eens niet stuk. Misschien toch maar eens een filmpje opzoeken op You Tube….how to kill a coconut. Ineens heb ik het gevoel dat iemand naar mijn gestuntel staat te kijken…en inderdaad…als ik mij omdraai zie ik dat de buurman over de schutting staat te loeren.
“Hoi”…zegt hij….”ik hoorde al die herrie dus ik dacht…ik kom even kijken” gaat hij verder.Ineens voel ik een soort gene opkomen omdat ik zeker weet dat het er belachelijk uit ziet wat ik aan het doen ben. “O ehh…ja… sorry voor de herrie”…zeg ik tegen de buurman…”ik ben bezig om een kokosnoot te slachten” …..
“Aha!” zegt de buurman die vol verbazing kijkt naar het sap wat inmiddels uit een piepklein gaatje uit de kokosnoot loopt.”Kijk maar uit dat we geen mieren krijgen” gaat hij verder en hij wijst naar het sap. “Wij hadden laatst ook allemaal mieren”….zegt hij…”Ze liepen in de keuken, over de kastjes langs de prullenbak zo de woonkamer in”.
Ja en dan via de voordeur weer naar buiten zeker…..en nou wieberen want ik heb nog meer te doen vandaag…denk ik bij mezelf.
Omdat hij blijkbaar niet aan mijn gezichtsuitdrukking kan aflezen dat ik klaar ben met zijn mierenverhaal…besluit ik om het verhaal zelf af te breken. “Nou ik ga weer even verder…en ik zal straks water over het sap heen gooien” (wat nu inmiddels een enorme plas is geworden). Hij loopt weg en ik hak verder. Mm…volgens mij was ik niet zo heel aardig tegen hem….ik voel me een beetje schuldig.
Langzaam aan begin ik lichtelijk agressief te worden van die k*kokosnoot. Ik vind kokosnoot zo heerlijk, maar wat een takkenklus om zo’n ding open te krijgen.
“Wat ben je aan het doen?” vraagt mijn dochter ineens vanuit de deuropening. O daar hebben we spuit 11 ook weer…
Helaas is mijn geduld op en lukt het mij niet om normaal te reageren “Je ziet toch wat ik aan het doen ben!! Ik probeer die kut kokosnoot open te krijgen” hak puf zucht steun!
“O, lukt het niet?” vraagt ze er heel rustig achteraan. Ik geef geen reactie. Terwijl ik sta te stuntelen blijft ze in de deuropening staan kijken.
“EN NOU GA JE OPEN!!” Met AL mijn kracht geef ik met de hamer een pestklap op de kokosnoot…en nog één….en nog één. De kokosnoot schiet open en de stukken vliegen in het rond. “Jaaaaaaaa” roepen mijn dochter en ik in koor!
Snel raap ik de stukken bijeen….doe ze in een bak, spoel ze af en gooi water over het sap wat in de tuin ligt. Vervolgens duik ik over de schutting en roep de buurman. “Stukje kokosnoot buurman?”
Hij pakt een stuk en lacht. “Nou die moet wel HEEL lekker smaken” zegt hij en loopt weg.
Ik geef mijn kinderen een stuk en we lachen om mijn gekke gedrag. Eind goed al goed.

Schade

Met een knal waait mijn autodeur vol tegen de geparkeerde auto naast mij aan! Dat krijg je met windkracht 8 als je je deur niet goed vasthoudt. Shit!! Ik durf bijna niet te kijken maar weer bijna zeker dat er schade moet zijn, dat kan bijna niet anders. Voorzichtig kijk ik naar de deur van de auto naast mij. En inderdaad….een enorme schade! “Oneeee”…..zeg ik tegen mezelf. “Wat erg!!”Met mijn hand voor mijn mond bestuur ik de dikke vette deuk met krassen. Hoe kon ik nou zo stom zijn..echt ongelooflijk!

Oké…en nu? Zal ik wegrijden…oo nee dat kan ik echt niet maken. En straks heeft iemand het zien gebeuren..dan ben ik echt zwaar de lul.

Ik stap in mijn auto en ga haastig op zoek naar een pen en papier..zodat ik een briefje op de ruit van de auto kan doen. Niet dat dat briefje ook maar vijf minuten blijft zitten met deze wind…maar dan heb ik in ieder geval aan mijn verplichting voldaan. Natuurlijk is er nergens in de auto een pen te vinden. Dan zit er maar 1 ding op…ik ga naar huis en bel zelf de politie wel…..voordat ze me oppakken! Ik maak nog even snel een foto van het nummerbord en rijd….totaal gestrest…..richting huis.

Eenmaal thuis vertel ik het hele verhaal enigszins in paniek aan manlief. “Hebben we zelf nog schade?” vraagt hij zich direct af. “Ehhhmmm…daar heb ik eigenlijk niet naar gekeken” reageer ik en voel me nu NOG stommer dan stom. Hij besluit om naar de auto te gaan kijken….maar gek genoeg is er geen schrammetje te zien.

Nog steeds niet helemaal relaxed van mijn avontuur bel ik de politie en doe mijn verhaal. Meteen krijg ik een compliment over het feit dat ik mezelf ‘aangeef’. “Dat maken we niet vaak mee” zegt de agent aan de andere kant van de lijn. Ik vertel hem maar niet dat het uit eigen belang is en dat die schade van die andere auto me eigenlijk geen bal kan schelen….ik ben gewoon een scheiterd en bang dat iemand het gezien heeft..

De politie belooft om de eigenaar op te sporen en contact met mij op te laten nemen. Een dag later gaat de telefoon. Meneer Rietkerk…” Goedemiddag mevrouw, ik begreep van politie Hollands Midden dat uw autodeur tegen mijn auto is aangewaaid. “Wat netjes van u dat u de politie gebeld heeft” zegt de meneer. Meteen begin ik me volledig te verontschuldigen “Het spijt me echt heel erg meneer, er was zo’n harde wind en de deur schoot uit mijn handen blablablabla “….

“Maar mevrouw”…gaat de meneer verder….”die schade die u gezien heeft….die zit er al heel lang..alleen degene die dat gedaan heeft…was niet zo netjes om de politie te bellen. Dus ik wil u enorm bedanken voor uw eerlijkheid!”

Huh??….hoor ik dat nou goed? Totaal verbaasd laat ik zijn verhaal op me inwerken. Ik moet echt even bijkomen van het feit dat ik een hele lieve man aan de lijn heb, die mij vertelt dat ik helemaal niets verkeerd heb gedaan. “Nee dat meent u niet??” Is mijn eerste reactie. “Jazeker ik meen het echt” gaat hij weer verder. “Nou dan wil ik u bij deze ook bedanken voor uw eerlijkheid en dat u er geen misbruik van heeft gemaakt met de verzekering” zeg ik tegen hem. “Mevrouw” ..gaat hij verder…”eerlijkheid duurt het langst!” We kletsen nog even en nemen dan afscheid van elkaar. De verbinding wordt verbroken.

Nog totaal in shock denk ik na over dit telefoongesprek. Wat een lieve meneer! Ik begrijp nu ook waarom wij zelf geen schade aan de auto hadden. Eind goed al goed.

Parkeerwonder

Oke…hoe in godsnaam ga ik de auto in dit parkeervak krijgen…denk ik bij mezelf in een overvolle parkeergarage. Het is ook altijd hetzelfde gelazer in die parkeergarages! Daar hadden ze met rijles aandacht aan moeten besteden bij de bijzondere verrichtingen…Ik vind het namelijk altijd een behoorlijk bijzondere verrichting om in een garage…zonder iets te raken…die auto goed neer te zetten.

Gebiologeerd observeer ik de vrije parkeerplek….tsja het is een smal plekje…maar technisch gezien moet het wel mogelijk zijn. Ik ga het gewoon proberen!

“Zijn we er al mam??” vraagt de oudste vanaf de achterbank. ” Ja schat we zijn er” reageer ik, terwijl ik mezelf nog steeds afvraag of ik nou het beste vooruit of achteruit het parkeervak in kan rijden. Achteruit gaat mij altijd een stuk soepeler, dus ik besluit…achteruit.

Ik zet het geluid van de radio op stil. Uiterste concentratie is zeer vereist! “MAM dit was net zo’n leuk liedje, waarom zet je de radio nou zachter??” wordt er boos vanaf de achterbank geroepen.

“Omdat ik ga parkeren!” reageer ik een tikkie opgefokt. ” Maar dan hoeft de muziek toch niet zachter??” reageert mijn dochter. Via de spiegel zie ik dat ze zichtbaar verbaasd is van mijn ‘ik ga parkeren dus de muziek moet zachter’ actie. Ze zegt verder niets. Ik snap zelf eigenlijk ook niet waarom de muziek zachter moet…maar…het moet!

Intussen ben ik druk bezig om de auto tussen een andere scheef geparkeerde auto en een paal in te parkeren. Achter mij heeft zich inmiddels een enorme rij aan auto’s verzameld, wat er voor zorgt dat ik nog nerveuser word. Ik stuur…een beetje naar links…weer een beetje naar rechts…weer naar links…rechts….en ineens snap ik niet meer welke kant ik mijn stuur op moet draaien om niks te raken. Totaal gedesoriënteerd…en met het zweet op mijn voorhoofd…probeer ik nog steeds het vak in te rijden. Nog een beetje naar links…..een klein beetje gas….spiegelcheck 1 en 2….nog een heel klein tikkie gas en ……jaaaaaaaaaa hij staat!!! “I did it”!! Roep ik door de auto!

Ik leg mijn hoofd op het stuur en haal een paar keer diep adem. Wat een slijtageslag!  Ik open de deur om uit te stappen. Gelukkig zie ik nog voordat ik een deuk in de deur sla….dat ik wel heel dicht naast een paal geparkeerd sta. “Shit” roep ik door de auto! Ik kan er niet uit. Natuurlijk is mijn tweede ingeving om dan maar via de passagiersstoel uit de auto te klimmen….maar ook aan de andere kant van de auto ziet het er toch wel errug  krap uit…..

“Ehm schat….ik denk dat we op zoek moeten naar een andere parkeerplek….we kunnen er niet meer uit…” zeg ik tegen mijn dochter. “Ooooo mam!!” is haar reactie…

Ik start de auto en rijd weg. En nu maar hopen dat er een ruimere parkeerplek te vinden is…

Het pakket

De hele middag zit ik thuis te wachten op een pakket. Het zou tussen 10.00 uur en 16.00 uur gebracht worden. Het is nu 15.45 uur…ik heb nog geen pakket gezien. Omdat ik hoognodig boodschappen moet doen, en ik mij niet voor kan stellen dat het pakket nog komt, besluit ik om de deur uit te gaan.

Als ik de straat uit rij zie ik ineens een busje van de PostNL. rijden… Ik blijf stilstaan om te kijken welke richting hij op gaat. Mm…hij gaat richting ons huis..het zal toch niet? Ik weet even niet meer of mijn pakket nu door PostNL. of GLS wordt bezorgd.

Ik twijfel of ik door zal rijden of dat ik terug naar huis rij. Het is de laatste tijd al best vaak voorgekomen dat mijn pakket bij de buren werd bezorgd. Voor een keertje niet erg, maar ik kan mij voorstellen, dat zij ook niet goed worden van mijn pakketjes.

Ik geef mijn stuur een slinger en draai als een gek de auto om. Vervolgens sjeez ik in de richting van het busje. Ik moet opschieten, want tegenwoordig gooien ze een pakket af, en hup weg zijn ze weer. Ik volg het busje. En dan vlakbij ons huis zie ik de rode remlichten branden.”JAAAAAA” roep ik door de auto! Hij stopt bij ons huis.

Blij spring ik uit de auto en loop naar de bezorger toe. “Goedemiddag, wat fijn dat u er bent. Ik wilde net weggaan maar toen zag ik u rijden. Ik zit al de hele middag op dit pakketje te wachten” zeg ik enthousiast.

“O”, zegt de bezorger..”dus u bent van nummer 29?”

“Ehmm…nee…ik ben van nummer 31″ reageer ik.”Sorry , maar dan ben ik bang dat ik u moet teleurstellen” en hij belt aan bij de buren. Nog een beetje teleurgesteld sta ik voor mijn deur. Dan komt de bezorger weer op mij afgelopen.”Wilt u het pakketje van uw buren aannemen” vraagt hij vriendelijk. “Ze zijn niet thuis!”

Mmm…ook dat nog, denk ik bij mezelf. “Ja hoor prima, ik neem het wel aan” en ik pak het pakketje aan, open de voordeur en leg het pakket in de gang.
De bezorger rijdt weg en ik stap eveneens weer in mijn auto om mijn rit naar de supermarkt te hervatten. Inmiddels is het 16.15 uur. Als ik de straat uitrij komt er weer een pakketdienst onze straat inrijden..van GLS ditmaal….heeeeeel even twijfel ik…zal ik….? Maar ik besluit, dat het nu toch echt tijd is, om boodschappen te gaan doen

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: