Werk

Blogs op deze pagina

De boze collega
Werkende moeders / ziek kind
Diarree
De e-mail
Roddelen
De hijger

De boze collega

Als ik rustig aan het werken ben, staat er ineens een collega in de kamer…en aan de blik in zijn ogen te zien…is hij duidelijk ‘not amused’.
“hoi” zeg ik….”kan ik iets voor je doen”?

Ineens begint hij een heel verhaal tegen me aan te klateren. Ik probeer te volgen wat hij zegt, maar hij praat ZO snel….ik begrijp er niets van. Een duidelijk gevalletje frustratie! Ik leg me erbij neer dat ik er niet veel van begrijp…kijk hem alleen maar aan en laat hem uit razen.

Na een paar minuten stopt hij dan eindelijk met ratelen.
In het kort probeer ik samen te vatten van wat hij zojuist ‘gezegd’ heeft. “Oke, dus er zijn een jaar geleden nieuwe werkafspraken gemaakt, en deze vragen moeten tegenwoordig niet meer naar jou maar jaar je collega?”

“Ja dat klopt!” zegt hij en begint wéér een HEEL verhaal. Gelukkig heb ik ondanks zijn warrige taalgebruik dus wel begrepen wat zijn punt is.
Het is niet te geloven dit. Beter gaat hij zo zijn snuit houden want ik begin er behoorlijk klaar mee te raken! Wederom laat ik hem uitrazen….

Als er aan zijn verhaal een einde lijkt te komen is het enige wat ik uit kan brengen..”Oke…en wat is nu precies je vraag?”Nou…..DAT had ik beter niet kunnen zeggen….aangezien er nu ongeveer vuur uit zijn ogen komt en rook uit zijn oren!

“Ja sorry” zeg ik totaal verbaasd….. “Ik begrijp je punt…alleen kan ik er niets mee” zeg ik op een rustige toon. Hij kijkt me aan…pakt zijn spullen en loopt stampend weg.

Beduusd ga ik weer verder met waar ik mee bezig was mezelf afvragend wat ik nu weer verkeerd heb gedaan. Helder communiceren is soms een hele kunst!

Werkende moeders/ziek kind
Als ik druk aan het werk ben, gaat ineens mijn telefoon. Hij gaat niet heel vaak, dus nog voordat ik gekeken heb vraag ik mezelf af wie het zal zijn. In mijn scherm verschijnt de volgende tekst ‘school algemeen’…in mijn hoofd verschijnt direct daarop de tekst ‘ziek kind’. En inderdaad..het is de juf van mijn oudste kind om te vertellen dat ze ziek is. “Ze is echt heel beroerd en heeft gespuugd en wil heel graag naar huis” zegt de juf in 1 adem.

Ondanks dat ik het hartstikke vervelend vind voor mijn kind…haar volledig begrijp…en haar eigenlijk direct wil knuffelen, schiet ik ook meteen in de paniek..dit lag even niet in mijn planning zegmaar…”o ehhh..ja eehhh…ik ga nog even snel wat dingen regelen en dan ehh…ja ehh…dan kom ik…ik gok dat ik er rond een uur of 2 wel kan zijn…zo ongeveer..”. Met de juf nog aan mijn oor…ben ik druk aan het bedenken wat ik allemaal nog moet regelen voordat ik het gebouw uitstap. Ik MOET echt nog een paar e-mails versturen….ik moet wat zaken overdragen..nog een telefoontje plegen. De juf is duidelijk klaar met mijn warrige reactie. “Nou dan zie ik u straks wel verschijnen, tot ziens” en ze hangt op.

Meteen begin ik alles te regelen. Tegelijkertijd ben ik zo gestrest van dit telefoontje dat mijn vermogen om helder na te denken tot een dieptepunt is gezakt. Maar er moeten écht nog wat dingen gebeuren. Ik informeer mijn collega, draag halfbakken zaken over en regel als de wiedeweer een notulist voor het overleg waarbij ik vanmiddag aanwezig had moeten zijn. Gelukkig is iedereen vandaag flexibel en is het allemaal vrij rap geregeld. Ondanks dat….staat het zweet op mijn bovenlip.

Tijdens het opruimen en overdragen door, bedenk ik mij ineens dat mijn jongste kind natuurlijk niet naar de bso hoeft , als ik die oudste toch op ga halen. Met trillende handen van het gestress zoek ik het nummer van haar juf en bel haar op. Gelukkig is het oke dat ik de jongste ook meteen mee naar huis neem. Vervolgens bel ik de bso om te melden dat de kinderen niet komen.

Nog snel scan ik mijn laatste e-mails…gooi mijn out of office aan en neem een spurt richting mijn fiets. Ik probeer te bedenken of ik écht niets vergeten ben, maar volgens mij gaat alles goed zo.

Als een dolle met een wattenhoofd fiets ik naar school. Totaal buiten adem ren ik de school in. Mijn dochter is meteen in tranen zodra ze mij ziet, ze voelt zich zichtbaar ellendig. Ik geef haar een dikke knuffel, we halen haar zus op en fietsen naar huis.

Als manlief thuis komt is hij totaal verbaasd dat wij al thuis zijn. “Huh…wat doen jullie nou al hier?? Had je me niet even kunnen bellen?”vraagt hij.

-OEPS-… was ik toch nog iets vergeten…

Diarree

De wekker gaat. Al bij het uitzetten van de wekker voel ik dat er iets anders is…ik voel me moe en slap. Bluhhhhh dit wordt hoe dan ook een lange dag…dat kan niet anders! Ik raap mezelf bij elkaar en strompel de trap af. Aangezien manlief en kinderen vrij zijn vandaag, realiseer ik mij dat ik een makkie heb. Ik hoef alleen voor mezelf te zorgen. Douchen, kleding aan, make-up en de hele mik mak en gaan. Op naar het werk!

Eenmaal op werk lijkt het beter te gaan. Ik start rustig mijn pc op en mijn collega en ik nemen wat zaken door…niets bijzonders. Als ik rustig aan het werk ben, krijg ik plots een zwaar gevoel in mijn buik. Aangezien ik wel vaker buikpijn heb, besluit ik om me er niet druk over te maken….het gaat vanzelf wel weer over. Maar na een minuut of vijf komen er ineens wel hele vreemde geluiden uit mijn buik. Een soort mega honger borrels maar dan anders. “Zoooo”..zegt mijn collega “heb je trek?” “Ja ik denk het…” reageer ik en ik ga weer verder met werken.

Maar dan ineens slaat de paniek toe…ik denk dat ik naar de wc moet…nee ik denk het niet…ik MOET….NU!!Ik spring achter mijn bureau vandaan en ga zo vlug als ik kan met samengeknepen billen richting het toilet. Goddank zijn er geen anderen toiletgegadigden.

Eenmaal geweest voel ik me opgelucht. Bizar hoe dat ineens kan ontstaan. Rustig kruip ik weer achter mijn pc en ga verder met werken.  Maar helemaal op mijn gemak ben ik niet…En ja hoor…na een minuut of drie begint de grote boze buikborrel weer…O nee he..denk ik bij mezelf…

In een rap tempo vlucht ik wederom richting het toilet. Als ik binnenkom zie ik meteen dat het linker toilet bezet is…shit! Omdat ik het onmogelijk kan ophouden, duik ik meteen de andere wc in. Erg prettig voelt het niet, maar het kan niet anders. Het moet!

Na mijn pitstop kruip ik wederom achter mijn buro. Ondanks dat mijn collega niet kan weten wat er zich bij mij intern afspeelt…voel ik me wel een beetje opgelaten. De tijd om me er echt druk over te maken heb ik alleen niet…want lancering nummer drie heeft zojuist zijn intrede gemaakt. Op kantoor hebben wij de ‘luxe’ dat er meerdere wegen naar het toilet zijn. Voordat mijn collega’s in pad A mijn in de gaten krijgen, neem ik dit keer pad B.

Als ik voor de zoveelste keer terug kom in mijn kamer kijkt mijn collega mij bezorgd aan. “Gaat het wel? Je bent helemaal wit geworden!” Nou dat was de laatste trap die ik nodig had…want als er iets is wat je niet tegen mij moet zeggen..is dat ik er ziek uitzie. Dan komt het namelijk echt niet meer goed met me. Ik besluit om open kaart te spelen en vertel hoe beroerd ik me inmiddels voel. Ook al heb ik een pesthekel aan ziek melden…ik zie zelf ook wel dat het gekkenwerk is om nu op werk te blijven.

Nadat ik mij heb ziekgemeld duik ik snel nog even het toilet in. Vervolgens rijd ik als een gek naar huis en jump thuis gelijk weer op de wc..net op tijd! In mijn hoofd hoor ik inmiddels steeds mijn zelfverzonnen lied ‘olee olee ik ben aan de diarree”. Goddank ben ik zo ‘ slim’ geweest om naar huis te gaan. Als het dan toch tijd is voor diarree…dan liever wel op mijn eigen wc…

De e-mail

“Als jij die mededeling dan even naar alle medewerkers op de mail  zet” zegt mijn collega….”dan zorg ik dat iedereen de overige informatie krijgt” voegt ze eraan toe. Ik realiseer mij dat dit niet een bericht is wat je 1,2,3, de ‘wereld’ instuurt. Ik zal goed na moeten denken over de opzet van de e-mail…zodat hij duidelijk is en niet verkeer geïnterpreteerd kan worden.

Ik begin met het tikken van de tekst. Ik pak er nog wat stukken bij, om er zeker van te zijn, dat ik de juiste informatie verspreid. Ik verander de e-mail…typ er weer wat tekst bij…..lees de e-mail helemaal na….vervolgens herhaal ik deze actie nog een keer of 16, en dan vind ik het wel welletjes! De tekst klopt technisch…er staan geen spelfouten in…. ik zeg…versturen! Nog snel werp ik een blik op de tekst…voeg in het ‘to’ veld…’iedereen’ toe…en druk op de send knop en weg is het bericht…verzonden naar een man of 400.

Ik probeer verder te gaan met mijn overige werkzaamheden. Ik merk alleen dat ik niet helemaal gefocust ben. Ergens in mij zit een soort onrust na het versturen van de e-mail. Straks krijg ik lastige vragen of heb ik de verkeerde informatie verzonden. Misschien had ik de e-mail toch eerst door een collega na moeten laten lezen. Maar ja….dat is inmiddels een gepasseerd station.

Dan komt de collega van wie ik de e-mail moest versturen naar mij toe. “Ehm”…zegt ze…”Is het nog mogelijk om de e-mail terug te halen”? “O god is de informatie weer veranderd en heb ik weer de verkeerde tekst het hele pand doorgestuurd?” is mijn eerste reactie. “Ehm..nou…neee”…gaat ze verder…”er staat een ehhh spelfout in…een ehhh best wel stomme” hapert ze erachter aan.

“Neee dat kan niet” zeg ik heel zelfverzekerd terug. “Ik heb het echt super goed nagekeken! Onmogelijk dat er een spelfout in staat!!”  zeg ik volledig overtuigd.

“Toch staat er een spelfout in”…gaat ze verder. Ze komt richting mijn buro en vraagt mij om de e-mail te openen. “Kijk daar” en ze wijst naar mijn beeldscherm.

Ineens slaat mijn hart over en voel ik het bloed uit mijn hoofd wegstromen…mijn handen beginnen te tintelen en het zweet breekt mij uit. In de tekst die ik verstuurd heb….de tekst waar ik wel ongeveer een halve dag aan heb besteed om hem te schrijven…plus een halve dag om hem na te lezen….staat inderdaad een spelfout! Een echt super uber domme spelfout. Ik vindt….ik vinDT met DEEE TEEEE……wie verzint dat nou!!?? Zelfs een kleuter weet, dat dat niet bestaat!

Ik sla mijn handen voor mijn mond en roep alleen maar “ooo wat stom..ooo hoe heb ik dat nou kunnen doen…ooo en echt iedereen heeft hem gekregen..iedereen….ik schaam me rot….hier baal ik van zeg”  roep ik door de kamer.

“Maar waarom laat je hem dan niet even lezen voordat je hem verstuurd?” zegt mijn collega die ik op dit moment wel helemaal kan wurgen. “Ja weet ik veel!” reageer ik heel kinderachtig. “Ik dacht dat die goed was zo” voeg ik eraan toe.

Balend van mijn eigen stomme fout, bedenk ik hoe ik dit op kan lossen. Het bericht intrekken dat gaat niet meer lukken. Ik zou er een e-mail achteraan kunnen sturen, maar dan weet ook echt IEDEREEN, hoe stom ik ben! Als ik het zo laat…bestaat de kans nog dat mensen er overheen lezen. Samen met mijn collega besluiten we, dat het beter is om er geen e-mail overheen te sturen.

“De volgende keer verstuur jij de e-mail maar hoor!” zeg ik tegen mijn collega. “Of je laat hem gewoon nog even aan mij zien” is haar reactie.

-Zucht!-

Roddelen

Als de collega, die ons zojuist een half uur van ons werk heeft gehouden, de kamer verlaat…zijn mijn kamergenoot en ik het er meteen over eens….die spoort niet! “Wat een rare vogel is dat zeg” zeg ik tegen mijn kamergenoot. “Wat hij zei over die zaak, dat klopt helemaal niet. Zo is het helemaal niet gegaan!” zeg ik. Mijn kamergenoot is het helemaal met mij eens. “Nee maar hij is sowieso raar” voegt ze eraan toe. “En zooooo langdradig! En hij denkt dat hij overal verstand van heeft, alles voor elkaar krijgt, en alles wat een ander zegt…veegt hij hup…zo van tafel…irritaaaant!!”

“Echt ongelooflijk dat hij hier nog steeds werkt! Iemand moet hem toch vertellen dat hij beter wat anders kan gaan doen? ” zegt mijn kamergenoot vanuit het diepst van haar hart. “En hij stinkt nog ook!” voegt ze eraan toe. “Ja!” zeg ik…”en hij ziet er niet uit met z’n oude uitgescheurde spijkerbroek en z’n trui uit de jaren 60″ zeg ik er lachend achteraan. “Ik ben blij dat ik niet met hem op een kamer zit”

“Nou ehhhh zo kan die wel weer” zeg ik lachend tegen mijn kamergenoot. “Oooo erg zijn wij he” zegt ze. “Ja maar het is toch gewoon zo” voeg ik er weer aan toe. Samen proesten we het uit omdat we beseffen dat we nu echt aan het doorslaan zijn.

Maar dan ineens staat diezelfde kerel…de collega die wij zojuist ontzettend belachelijk hebben gemaakt…..weer in de kamer! Owwww shit…. is het eerste wat ik denk….en ik kijk mijn kamergenoot aan. Ook zij maakt een ‘ow shit’ indruk! Waarschijnlijk denken we nu allebei hetzelfde….’dit MOET hij gehoord hebben!’ Dat kan gewoon niet anders…

“Ehm…nog even over dat dossier” gaat de ehm..stinkende collega verder…”Vandaag om vier uur moet ik de stukken van jullie hebben om alles goed af te kunnen ronden blablablablabla” ….zegt hij.
“Oke is goed!” zeggen we bijna in koor hopende dat hij snel onze kamer weer verlaat.

Zodra hij zijn hielen weer heeft gelicht kijken we elkaar aan. “O mijn god…denk je dat hij ons gehoord heeft…het zal toch niet…ow dat zou wel echt heel lullig zijn” flap ik er in 1 riedel uit. “O wat ergg” zegt mijn collega. “Owww ik hoop zo dat hij het niet gehoord heeft!” voegt ze eraan toe. “We waren toch niet heel luidruchtig…hij stond toch niet al die tijd al achter de deur…” zeg ik weer op mijn beurt. We kletsen nog wat na over de genante situatie van net, en besluiten dat het weer tijd is om aan het werk te gaan.

Later op de dag kom ik DE collega in de gang tegen. Hij groet niet. Normaal groet hij altijd. Zie je..hij heeft vast alles gehoord. Oke ik vind hem raar, eng en vies, maar ik vind het toch wel heel rot als hij gehoord heeft, wat wij over hem zeiden.

Helaas kan ik deze situatie niet meer veranderen, maar de volgende keer als er zo’n roddelgesprek op gang komt…gooi ik toch
maar even de deur dicht..

De ‘hijger’

Tring…tring….tring…”ja ja ik kom eraan!” Ik verstuur snel mijn e-mail en neem dan de telefoon op “goedemiddag u spreekt met…” het blijft stil aan de andere kant van de lijn..maar de verbinding is nog niet verbroken. “Hallo?HALLLLOOHOO?” roep ik door de hoorn.

Niks…helemaal niks. Ik leg de hoorn neer. “Verkeerd verbonden?” vraagt mijn collega. “Geen idee..ze hadden in ieder geval niet veel zinnigs te melden” reageer ik.

Ik ga weer verder met mijn werk. Tring…tring…”Godsamme, weer die telefoon!” zeg ik geïrriteerd. Goedemiddag u spreekt met….” En weer blijft het stil aan de andere kant van de lijn. Ik wacht nog even, maar na een minuut of wat hang ik op. ” Noujaaaa”..zeg ik tegen mijn collega…”er werd gewoon wéér niks gezegd he. Dat is toch niet te geloven! Als je dan verkeerd verbonden heb, zeg dat dan in ieder geval”

“Is het geen hijger dan?” Vraagt ze lachend . “,Nou dat zou dan een verdomd slechte hijger zijn” zeg ik tegen haar…ik hoorde namelijk he-le-maal niks! Of bestaan er ook stille hijgers? Ik weet niet hoor, ik ben niet zo thuis in het hijgcircuit. Mijn collega proest het uit.

Nou maar weer aan het werk dan”….en ik scrol weer door mijn scherm op zoek naar een aantal adressen. Even blijft het stil. Tring…tring..”Neeeee! ik laat hem gaan hoor. Hij of zij gaat toch weer niks zeggen. Echt zo geen zin meer in!” “Zal ik opnemen?” vraagt mijn collega enthousiast. Zij ziet er duidelijk de lol nog van in. “Nee laat maar” zeg ik..”ik neem hem zelf wel.

Goedemiddag u spreekt met….” Weer niks! Stil…niks…nakkes….grrr…ik ben er klaar mee! “Zeg luister eens jij stille afstandelijke hijger…ik weet niet wat je wil of naar wie je op zoek bent, maar ik vind het zwaaaaar irritant dat je mij lastig valt, dus ik zou het zeer zeeeeer op prijs stellen, als je nu lekker iemand anders lastig gaat vallen, maar laat mij met rust, oke…daaaagg!” Boos gooi de hoorn erop. Mijn collega schiet wederom in de lach, maar houdt wijselijk haar mond… We werken rustig verder.

Ineens staat er een collega van een paar deuren verder in onze kamer. Ze kijkt me aan en zegt “Ik heb ene meneer Engelhart voor je aan de telefoon, een klant. Zegt je dat wat? In ieder geval…heeft hij je al een paar keer geprobeerd te bellen, hij hoorde jou wel…maar jij hem niet of zoiets?….Misschien is je telefoonhoorn stuk?”

De woorden….’hij hoorde jou wel maar jij hoorde hem niet’ slaan in als een bom…Ik voel het bloed naar mijn hoofd stromen. O wat errug!!” zeg ik tegen mijn kamergenoot die nu zo ongeveer onder de tafel ligt van het lachen. “Ooooo wat moet ik nou zeggen tegen hem, dat is toch vreselijk dit. Ik zeg wel gewoon dat ik een tijd lang lastig ben gevallen en dat ik daarom zo reageer of iets. Ja wat moet ik dan? Echt gênant man dit” zeg ik met mijn hand voor mijn mond.

Ik raap alle moed bij elkaar en ga naar de telefoon een paar kamers verderop. “Goedemiddag u spreekt met …..excuses voor wat ik net tegen u gezegd heb, ik ben een tijdje lastig gevallen blblablablabla” zeg ik verontschuldigd. “Ik vond uw reactie inderdaad nogal vreemd, maar goed, gelukkig treffen we elkaar nu eindelijk” zegt hij vrij rustig. “En eigenlijk klinkt u best vriendelijk”…grapt de meneer erachter aan.

Hij klatert een heel verhaal tegen me, maar ik versta werkelijk geen woord van wat hij zegt. Ik schaam me diep. Volgende keer toch even wat beter nadenken, voordat ik er zomaar wat uitgooi!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: