Winkelen

Blogs op deze pagina

Shoppen vs Vino
Doosje Sinaspril
De wereldwinkel
Hello Fresh
Zeurend personeel
Het kadootje

shoppen vs Vino 

“En niet teveel kopen hé!”, roept manlief als ik samen met een vriendin wegfiets richting de stad.

“Komt goed!, brul ik terug. “Ik zie je rond een uur of vijf!”
Op de fiets vertel ik haar, dat ik dringend op zoek moet naar een afscheidskadootje voor mijn collega die morgen vertrekt. Mijn vriendin vertelt op haar beurt dat ze morgen een belangrijke bijeenkomst heeft en voor haar outfit een panty moet scoren.
We fietsen en kletsen en zijn binnen een minuut of tien op de plaats van bestemming. “Zullen we hier de fietsen neerzetten?”, vraag ik.
“Dat lijkt me een goed plan!”, reageert ze.
“Koffie?”, zeg ik.
“Ook dat lijkt me een goed plan!”, zegt ze lachend. En samen wandelen we richting het café op de hoek.
Eenmaal daar bestellen we allebei een cappuchino. We kletsen en lachen vrolijk verder.
“Wordt het eigenlijk niet eens tijd om de stad in te gaan?”, vraag ik nadat we al ongeveer een uur in het café zitten.
“Eerlijk gezegd zit ik hier wel lekker”, reageert ze terwijl ze achterover hangt.
“Nu je het zegt. Ik eigenlijk ook wel! Ik mis alleen dat wijntje nog”, zeg ik lachend.
Ineens beginnen de radars in mijn hoofd z’n werk te doen. Wijn, rood, chillen, kletsen en lekker blijven zitten. Ik zie het voor me.
“Zullen we het gewoon doen?”, zeg ik.
“Wat?”, zegt ze verbaasd. “Een wijntje?” Ze schiet in de lach en werpt een blik op haar horloge.
“Het is twee uur, dat kan toch niet?”
“Ohh dat kan prima hoor! Er staat toch geen tijd op die fles?”, zeg ik weer op mijn beurt.
“Eigenlijk heb je wel gelijk, we doen het gewoon!”, reageert zij enthousiast.
“Wat kan ons het schelen!”
“Kijk! Zo ken ik je weer!”, zeg ik lachend.
We bestellen twee rode wijn en kletsen vrolijk verder. Als de glazen leeg zijn breekt daar wederom het moment aan. Gaan we de stad in of nemen we er nog eentje?
“Wat mij betreft nemen we er nog eentje!”, zegt mijn vriendin overtuigd.
“Ik moet zeggen, ik ben het niet vaak met je eens, maar dit vind ik toch wel een strak plan van jou”, zeg ik. Samen proesten we het uit.
Inmiddels is het kwart voor vier en is er van onze plannen nog helemaal niets terecht gekomen.
“Het wordt niks meer he met ons?”, zeg ik met een grote grijns op mijn gezicht.
“Ik ben bang van niet!”, zegt ze terwijl ze naar de jongen in het cafe gebaart dat we voor glas nummer drie gaan.
“En een bittergarnituur graag!”
“Ik heb nog wel ergens een kaart in mijn la liggen voor die collega die morgen weg gaat. Dan maar geen kado!”, hinnek ik.
“Ja, en die panty kan mij ook gestolen worden!”, voegt zij eraan toe. “Ik trek morgen wel een spijkerbroek aan haha!”
Het is lachen gieren brullen en zonder dat we het in de gaten hebben gehad, is het inmiddels over half zes.
“Shit!”, zeg ik. Ik moet nu écht naar huis. Ik had beloofd dat ik optijd zou koken omdat manlief naar een klant moet vanavond.” We rekenen af en haasten ons naar de fietsen. Als slingerend en gierend van het lachen fietsen we richting huis.
Onderweg nemen we afscheid van elkaar.
“Doei, het was gezellig! Gaan we vaker doen!”, schreeuw ik naar haar.
“Zeker weten!”, blèrt ze terug.
Als ik bij de achtertuin aan kom staat manlief mij al op te wachten. Ojee…
“Waar bleef je nou? Je weet toch dat ik optijd weg moet?”, zegt hij verbaasd.
Ik weet even niet wat ik moet zeggen en verzin ter plekke een heel verhaal over de zoektocht naar de perfecte panty.
Ineens staat hij overdreven met zijn handen te wapperen. “Zo, hallo! Heb je wijn op?”, vraagt hij.
Ik schik, verschiet van kleur en begin te haperen. “Ehm, ja, eh, net, ééntje. Een klein glaasje  maar hoor!” lieg ik.
Met mijn pokerface pak ik de aardappelen en begin ze als een gek met schillen.
Hij kan zeggen wat hij wil maar ik heb in ieder geval niet teveel gekocht in de stad…
Doosje Sinaspril

Met een volgeladen mandje sta ik bij de Dirk in de rij. Vanwege een ziek kind heb ik Sinaspril nodig, dus ben ik genoodzaakt om, ondanks dat het bij de andere kassa`s rustiger is,  bij de mandjeskassa aan te sluiten. Na een man of 10 ben ik dan eindelijk een de beurt.

“Goedemiddag” zegt een jonge man achter de kassa tegen mij. “Dit wordt het?
“Goedemiddag, ja dit wordt het, en een doosje Sinaspril graag”.
De jongeman achter de kassa lijkt niet helemaal op zijn gemak..ik vermoed dat het z’n eerste dagen hier bij de Dirk zijn…althans…dat hoop je dan maar. “Dat wordt dan € 20,80” zegt hij. “Zit de Sinaspril daar ook al bij?” vraag ik aan hem. ” O nee…ehh Sinaspril, ja momentje…”

Hij draait hij zich om naar het rek achter hem. Hij begint te zoeken…tussen de sigaretten….ondertussen hoor ik hem mompelen “Sinaspril Sinaspril…”

Ik heb geen haast en dus wacht ik geduldig af. Hij blijft maar zoeken tussen de sigaretten.

Die jongen heeft werkelijk GEEN idee wat Sinaspril is….

Omdat hij zichtbaar in paniek raakt, help ik hem. “Ik denk dat het daar ligt”…en ik wijs naar de geneesmiddelen. “Of bewaar jij thuis ook je paracetamol bij je sigaretten…?” grap ik erachter aan. De jongen verblikt of verbloost niet en gaat verder met zijn zoektocht.

Intussen is de rij achter mij behoorlijk gegroeid….met allemaal mensen die zich vermoedelijk afvragen wat in godsnaam het nut is van de mandjeskassa.

Het ligt daar!” en ik wijs richting het bekende oranje doosje.

Het is werkelijk niet te geloven maar hij heeft het gewoon ECHT niet in de gaten.

“DAAHAAAARRRR” wijs ik weer. Tevergeefs….

Omdat ik er helemaal klaar mee ben besluit ik dat er maar 1 ding op zit….ik ga het doosje zelf pakken. Over de toonbank klimmen gaat zelfs mij te ver, dus ik loop terug langs de rij met de mandjesmensen en duik vervolgens achter de kassa. Ik loop direct op mijn doel af….pak het doosje Sinaspril, gooi het bij mijn boodschappen  en wandel weer terug naar mijn oorspronkelijke plek “Zo, deze zijn het!”

De jongen is nu HELEMAAAAAL van slag…hij slaat het doosje aan op de kassa…gooit mijn boodschappen in een tasje en noemt het af te rekenen bedrag “Dat is dan € 2,79”

Wat?Wat is dit nu weer….waar zijn de rest van mijn boodschappen gebleven? Intussen hoor ik allemaal mensen achter mij zuchten en puffen.  Natuurlijk kan ik nu € 2,79 betalen en weglopen maar ik vind dat ik het echt niet kan maken. Daarvoor heb ik nét even teveel boodschappen. “Zal ik de rest ook nog even afrekenen?” vraag ik. “Of wil je me serieus € 2,79 af laten rekenen voor 2 flessen wijn, biefstuk en wasmiddel?”

Met een rood hoofd haalt hij alle spullen weer uit de tas en slaat de boodschappen opnieuw aan. Ik reken af en loop zuchtend en hoofdschuddend de winkel uit.

Ik vind het echt  niet erg als je nieuw bent en nog niet alles weet, maar er zijn van die figuren waarbij je je serieus afvraagt….komt dit OOIT nog goed?

De wereldwinkel

“Goedemiddag…kan ik u helpen?” zegt een wat oudere dame wanneer ik wat rondsnuffel in de wereldwinkel. “Goedemiddag! Nee hoor dank u” reageer ik…..”ik kijk gewoon even….”

“Zoekt u een kadootje?” vraagt de oudere dame weer.

“Nee hoor…niets speciaals..ik kijk gewoon even!” herhaal ik en zonder haar aan te kijken snuffel ik weer verder.

“Kijk”…zegt de mevrouw wijzend naar een bak met sleutelhangers. “Deze zijn nieuw…zijn ze niet enig? Ik heb er van de week nog 1 voor mijn kleindochter gekocht…de roze…ze was er zo blij mee!” “O ja ze zijn inderdaad leuk” …reageer ik en kijk weer verder.

Ik doorzoek de bak met ringen en oorbellen en kies wat leuks voor mezelf uit. Gewoon zomaar.

“Heeft u de nieuwe sjaals eigenlijk al gezien? ” zegt de dame weer. Ik merk dat de dame mijn grens aan het bereiken is. Hoe moeilijk kan het zijn als iemand zegt dat ie even rond wil kijken?”Ik ben niet op zoek naar sjaals” reageer ik kortaf in de hoop dat ze mijn hint begrijpt.”Ze zijn echt enig voor de winter, kijk nou” zegt de dame en voor ik het weet loopt ze met een paar sjaals te slingeren. Uit beleefdheid lach ik naar haar en draai mij vervolgens weer om.

Eigenlijk lukt het me al niet meer om rustig in de winkel rond te kijken. Ik voel de hele tijd de ogen van dat mens in mijn rug branden. Ik probeer haar te negeren…

“Wist u dat we ook een webshop hebben?” zegt ze. “Ja dat weet ik” lieg ik..in de hoop dat ze haar mond verder houdt. “In de winkel hebben we wel meer spullen hoor” voegt ze eraan toe….” maar het is wel handig voor als u een keer de deur niet uit kunt”. “ja dat is zo” reageer ik.

Nog even sta ik te loeren bij de kettingen. “Zoekt u een speciale ketting?” zegt de dame. Ineens knapt er iets in me. Ik ben zo HELEMAAL klaar met deze mevrouw! Wat denkt ze wel niet, die ouwe opdringerige heks! “Mevrouw…nu moet u eens even heel goed naar mij luisteren” zeg ik op een dwingende toon….”ik heb u 10 minuten geleden al gezegd dat ik niet geholpen wil worden! Ik ben niet geïnteresseerd in uw webshop, niet in uw sjaals en ook niet in uw sleutelhangers!! En weet u….deze mag u ook houden!” en met een smak gooi ik de ring en de oorbellen die ik voor mijzelf had uitgekozen op de toonbank.”Ik kwam hier gewoon om even RUSTIG te kijken, maar het enige wat u doet…is tegen mij aan klateren!”

Ik stap de deur uit en loop stampvoetend en mompelend door de winkelstraat…is zij belazerd! Nou begrijp ik waarom er nooit ene kip in die winkel aanwezig is!

Hello Fresh
Als ik in de buurt van de AH even rustig momentje heb gevonden om een app te beantwoorden, staat er ineens en kerel naast me. In zijn ene hand heeft hij een flesje olijfolie en in zijn andere hand een Ipad. O nee he…denk ik…..een verkoper…
“Goedemiddag sorry dat ik u stoor…ik zie namelijk dat u aan het appen bent… maar bent u bekend met Hello Fresh?

(Zo die durft….)

Ik reageer ” ja dat ben ik….mooi concept maar ik vind het te duur en daarom maak ik er geen gebruik van!” Wat mij betreft was dit het einde van ons gesprek…maar laat ik nou precies het slachtoffer zijn waar hij naar op zoek is….mensen die Hello Fresh te duur vinden…

“Ah! Dat komt mooi uit! Ik hoor namelijk van meer mensen dat ze Hello Fresh te duur vinden en daarom mag ik u vandaag een prachtig aanbod doen! Maar eerst zal ik me even voorstellen” en hij geeft me een hand en zegt zijn naam.

De jongen begint een heel verhaal….over prijzen…keuzes….het zelf samenstellen van menuboxen…vis…vlees…olijfolie…alles komt aan bod…Ik moet toegeven…..hij kan leuk vertellen..maar ik verlies mijn concentratie….EN mijn geduld! Bij mij ben je überhaupt aan het verkeerde adres als je op straat of aan de deur iets probeert te verkopen. Ik hou er gewoon niet van. Als ik iets wil kopen of ergens lid van wil worden, dan regel ik het zelf wel.

Intussen ratelt de jongen nog steeds door. Het duurt en het duurt en ondanks dat ik als hint al ongeveer 15 keer op mijn horloge heb gekeken, gaat hij verder.

Ik besluit om hem te onderbreken..”Meneer ik moet zo mijn kind van dansles halen EN ik moet nog boodschappen doen” zeg ik. Deze man heeft duidelijk geen boodschap aan mijn opmerking en blijft maar informatie zenden! “Meneer wilt u opschieten…ik moet nu écht weg” zeg ik geïrriteerd.

“Nog een laatste dingetje” zegt hij…en weer ratelt hij verder….. waar hij het vandaan haalt…ongelooflijk..het is zelfs een soort van knap! Inmiddels heeft deze man zo mijn grens bereikt dat ik hem het liefst een klap op z’n snuit wil geven met de boodschap” en nu hou je je bek!”
Ik hou me in en probeer het nogmaals…

“Meneer ik vind het een prachtig verhaal en een mooi concept, maar ik kijk zelf wel op de website als ik interesse heb. Ik HOEF uw aanbiedingen niet…ik wil niet meer luisteren naar uw prachtige verkooppraatje…ik wil geen vlees, vis, olijfolie of wat voor toestanden dan ook…het enige wat ik wil is boodschappen doen, mijn kind ophalen, naar huis gaan en mijn heerlijke groente van de LIDL en mijn vlees van de AH opeten, OKE???!!!!!” Ik draai me om en loop weg. Idioot….

Zeurend personeel

Mijn hemel, wat een zooitje is het hier. Alles staat in dozen en ligt in bakken. Daarom is het dus zo goedkoop. We flikkeren het in de winkel en verder zoekt u het als klant maar uit. Nou ik vind het prima hoor, lekker goedkoop.

“Kunt u het vinden mevrouw?” vraagt de meneer uit de supermarkt aan mij. Blijkbaar ben ik zo wazig om me heen aan het kijken, dat de meneer het nodig vindt om mij hier indirect op aan te spreken. “O ja sorry ik kijk gewoon even. Ik kom hier eigenlijk nooit maar ik was in de buurt, dus ik ben even aan het neuzen wat jullie allemaal hebben” reageer ik. Voor mij is het gesprek klaar…Meneer denkt hier echter heel anders over.

“Ja je kunt hier zo slecht je auto kwijt he, maar we hebben het al meerdere keren aangekaart bij de gemeente, en we hebben gesprekken met ze gehad. We wilden eigenlijk verhuizen naar een ander pand zodat we een groot parkeerterrein erbij zouden krijgen, maar de gemeente vond dit niet akkoord. Ze zijn het bij de gemeente nooit eens met wat wij willen…allemaal vriendjespolitiek”
Ik twijfel heel even of ik zal zeggen dat IK van de gemeente ben, maar ik besluit wijselijk mijn mond te houden. 1 omdat hij anders misschien verwachtingen van mij heeft of mij helemaal niet meer met rust laat….en 2 omdat ik het ook wel een beetje sneu vind als hij zo zijn gal aan het spuwen is en ik zeg ineens dat ik van de gemeente ben. Ik hoor hem aan en besluit om niks te zeggen.
“Ik ben laatst nog bij ze langs gelopen…bij die gemeente” gaat hij verder…”omdat ik met ze om de tafel wil. Het ken toch niet wat ze doen? Waar moeten dan al die auto’s parkeren? Ze beloven steeds op verbetering maar ik hoor nooit wat…en als ik langs ga, zijn de mensen die erover gaan altijd precies NET even weg…gelooft u het?” zegt hij tegen mij. “Nou ik ben er helemaal klaar mee hoor met die kut gemeente. We doen gewoon ons werk en verder zoeken ze het maar uit daar.”
“Meneer u heeft groot gelijk” zeg ik en ik ga verder met rondneuzen.
“Ja en laatst” gaat hij verder….
godsie…denk ik bij mezelf….houd je muil vent…ik wil verder. Weer sta ik een paar minuten naar zijn geklater te luisteren. “Nou ik ga verder, ik heb pauze maar ik moet op tijd weer terug zijn.” zeg ik. “O, ja natuurlijk mevrouw, werkt u hier in de buurt? “
“Ja” reageer ik….”bij de gemeente!”…oeps heb ik het TOCH gezegd….
De man zegt niks maar is zichtbaar in diepe shock. Hij krijgt er een kleur van.
“Fijne dag nog!” zeg ik tegen hem en snel me naar de kassa.
Ik denk dat ik volgende keer toch maar niet meer bij deze supermarkt boodschappen ga doen. Dat zou nog wel eens een hele vermoeiende situatie kunnen worden.

Het kadootje

“Zijn het kadootjes?” vraagt de mevrouw van de drogist. “Ja het zijn kadootjes” reageer ik. “Oke” zegt ze, en ze loopt richting het inpakpapier. Al snel komt ze erachter dat er op de rol inpakpapier niet voldoende papier meer zit. “Ik pak even een rol van achter” zegt ze tegen me en loopt weg. Echt haast heeft ze niet zo te zien, maar goed, het is niet druk in de winkel en ik heb zelf ook geen haast, dus ik wacht geduldig.

Op haar dooie akkertje komt ze na een paar minuten terug lopen met een rol pakpapier. Inmiddels hebben wat mensen zich achter mij in de rij aangesloten. Ze begint met inpakken. Heel rustig …heel relaxed…duidelijk onder het mom ‘ik heb tot 18.00 uur de tijd’. De rij achter mij wordt steeds langer en zelfs ik begin mijn geduld te verliezen. Wat is dat mens traag zeg…het lijkt wel een slak! Ik kijk achter mij en gebaar naar de mensen in de rij dat ik ook geeeeen idee heb waarom het zo lang moet duren.

Ik voel me wat opgelaten, het is natuurlijk niet mijn schuld dat zij zo traag is…..maar het zijn wel mijn spullen die ingepakt moeten worden. Pakje 1 is ingepakt…nog 2 te gaan. Ik sta op het punt om te zeggen dat ze die andere 2 pakjes maar moet laten zitten, maar ik heb thuis geen inpakpapier, en het komt me eerlijk gezegd wel erg goed uit als zij het doet. Ik kan het papier ook mee naar huis vragen natuurlijk. Mm..nou laat maar ik wacht wel gewoon. Ik sta hier nu toch al zo’n tijd….die paar minuten kunnen er ook nog wel bij.

Ongeduldig zie ik wat mensen op hun klok kijken. En de mevrouw achter de kassa….geeft geen kick…gewoon lekker relaxed…wat kan haar het schelen.  Wat heerlijk eigenlijk als je zo bent, dat je je van niets of niemand wat aantrekt.

Ik zie dat een mevrouw inmiddels uit de rij is gestapt en haar spullen teruggelegd. Ik geef haar groot gelijk!  Pakje 2 is inmiddels ook ingepakt. We zijn over de helft..hoera! Gelukkig is pakje 3 een klein pakje, zo gepiept zou je zeggen. Ook hier denkt de mevrouw achter de kassa anders over.

Omdat ik al best lang met pauze ben van mijn werk, begin ik hem nu zelf ook te knijpen. SCHIET OP! denk ik bij mezelf. Ze zoekt nog rustig wat lintjes uit doet ze om de pakjes en rekent af. Eigenlijk heb ik zin om heel hard te gaan klappen, maar ik hou me in.

Ik moet eerlijk zeggen, ik moest er even op wachten…maar ze heeft de kadootjes écht leuk ingepakt. Daar kan ik mee aankomen! En nu gauw terug naar mijn werk!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: